Foto bij × Sixth Move

Zarah Brown

Ik had het onderwerp de rest van de dag mooi weten te vermijden, en ook de volgende dag was er geen spraak geweest van Paul Lahote of zijn vrienden. Hoewel deze gedachte me ergens zou moeten opluchten, kon ik toch niet anders dan ineens de nerveuze kriebels te krijgen. Ik was namelijk aan Embry vergeten te vragen bij wie we precies thuis de bijles zouden doen. Dit betekende dat ik het hem moest vragen, en hoe moest ik dat ooit doen zonder dat Aubrey dat op zou merken? Ze had namelijk altijd alles door! Maar aan de andere kant, ik kon toch ook niet net doen of ik het vergeten was? Jones zou me eigenhandig mijn nek omdraaien.
Ik zuchtte zachtjes, stopte al mijn boeken behalve dat van natuurkunde in mijn kluisje en liet vervolgens mijn blik door de gang gaan. Waar ik precies naar op zoek was wist ik niet, maar het maakte me nog zenuwachtiger dan ik al was.
Ik slikte een keer en draaide mijn gezicht weer naar mijn kluisje. Met een simpele beweging viste ik mijn jas eruit, deed het deurtje dicht en draaide hem weer op slot. Toen ik me omdraaide om mijn tas van de grond te vissen en mijn jas aan te trekken, schrok ik me een ongeluk omdat er ineens iemand voor mijn neus stond.
‘Jezus! Je bezorgde me bijna een hartaanval!’ siste ik geschrokken. Embry, die nonchalant tegen de kluisjes naast het mijne geleund stond, lachte en haalde zijn schouders op.
‘Sorry,’ was zijn simpele reactie. Ik zuchtte, stak mijn armen door de mouwen van mijn jasje en hing mijn tas over mijn schouder.
‘Ik bedacht me ineens dat we vergeten waren een plek af te spreken voor de bijles,’ klonk Embry nu wat serieuzer. Hij had zijn armen over elkaar gekruld en keek me voor enkele seconden daarna stilzwijgend aan. Vervolgens pakte hij zijn mobiel uit zijn broekzak, wierp een vliegensvlugge blik op het scherm en stopte het toestel weer terug.
‘Ik ben nu vrij en aangezien het toch al half 4 is.. Ik weet niet of je nu kunt?’ vroeg hij onsamenhangend. Ik haalde mijn schouders op en knikte toen. Ik had inderdaad niets anders te doen, dus misschien was het wel net zo makkelijk om er dan maar zo snel mogelijk van af te zijn. Niet om hem hoor, maar ik had er absoluut geen zin in om mijn hele middag aan natuurkunde te verprutsen.
‘Ja, dat is goed. Mijn huis?’ vroeg ik toen maar. Embry leek even nogal overrompeld door mijn rake voorstel, maar knikte toen.
‘Ja, prima.’ Hij haalde nog een keer zijn schouders op en glimlachte.
De reden dat ik voor mijn huis had gekozen, was heel simpel: mijn ouders zouden niet thuis zijn, dus ik zou geen commentaar kunnen krijgen en ik hoefde me niet ongemakkelijk te voelen bij hem thuis. Een win-win situatie dus. Daarbij was Aubrey deze middag niet op school omdat ze beslist haar manicure niet wilde missen, dus daar hoefde ik me ook niet druk om te maken.
‘Hoe ben je hier gekomen?’ vroeg Embry toen we samen naar buiten liepen, even kort een blik opzij werpend. Toen onze blikken kruisten, merkte ik eigenlijk pas op hoe absurd lang hij leek naast mij. Was ik dan zoveel kleiner dan ik altijd had gedacht of was hij gewoon lang? Misschien allebei.
‘Lopend,’ antwoordde ik half in gedachten. Ik had niet met de fiets gekund, want mijn banden waren lek. Mijn vader had beloofd ze te plakken, maar was dit vergeten en ik had er de ballen verstand van. Daarbij kon ik de auto ook niet nemen, want die hadden mijn ouders zelf nodig. Er een zelf kopen was ook geen optie, want dat was gewoonweg te duur. Mijn portemonnee kon helaas maar zoveel hebben.
‘Dan nemen we mijn motor,’ antwoordde Embry glimlachend, wijzend naar een stuk gevaarte iets verderop. Ik knikte en mompelde een ‘oké’.
Wacht. Wat?

Reacties (1)

  • Elysian

    Haha einde is echt droog! Kei leuk snel verder xx

    6 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen