Foto bij Hoofdstuk 29

We naderen de dertig hoofdstukken!xD
Het is weer even geleden (sorry...(A)) dat ik iets geschreven heb, dus hier is een belachelijk lang hoofdstukje voor jou.
Ook heb ik mijn volgende story geactiveerd, voel je vrij om even te kijken. Ik begin over een weekje te schrijven, denk ik. Ik hoop dat jullie met me mee verhuizen van deze story naar de volgende!;)
http://www.quizlet.nl/stories/139088/observaties-van-een-muurbloem/

We're like satelites
floating in the
night sky.
- Tanner Patrick / Sattelites



'Dit is zó verdomd mooi,’ lachte ik voor de duizendste keer in Zac’s hals terwijl hij me de straten doorleidde, want dat was wat het was. Bijna leek het niet echt meer, dus ik moest er doorlopend naar staren omdat het belachelijk was dat zoiets grauws zo op kon lichten.
Misschien deed Zac hetzelfde met mij als de nacht met deze stad deed.
Het had iets magisch over zich heen, om een ontsnapping te delen en als een gepassioneerd geheim tussen ons in te dragen. Alsof we het daarover eens waren, bleven we doorlopend samenzweerderige blikken uitwisselen in het medeplichtige lampionnetjeslicht.
En ik dacht niet aan mijn moeder, niet aan hoe zij zich zou voelen als hij mijn kamer binnen zou komen en enkel mijn pyjamajurk als een lege huls van mij op mijn bed zou vinden, want eigenlijk kon het me niet schelen.
Deze nacht stond los van de toekomst en had niets met het verleden te maken. Het dreef overal tussenin, als een eiland van licht in de inktzwarte nacht.
‘Asseyez-vous, mademoiselle.’ Met een charmant gebaar trok hij een stoeltje van onder één van de kleine restauranttafeltjes vandaan om me die aan te bieden.
‘Oh la la,’ lachte ik terug, wat weerkaatste op de kasseienmuren van de huizen die steen voor steen in elkaar gezet waren, zij aan zij.
Het is verbazend hoe anders alles is als je je onder een deken van nacht bevindt. Je zegt meer met minder, iedere lach klinkt luider, iedere blik speelt intenser en iedere seconde duurt langer zonder de aanwezigheid van de zon. Alsof de wereld minder overvol was bij nacht en er meer ruimte was voor twee dromers die uit een raam geklommen waren. Voor het eerst in weken voelde ik niet opgesloten.
‘Koffie?’ polste Zac terwijl hij de uitbaatster van de tearoom wenkte. Alhoewel je het geen tearoom kon noemen, aangezien het een kleinere geval had dan een rijtjeshuis en maar twee tafeltjes telde.
‘Retorische vraag, zeker?’
‘Twee koffie’s, Heloïse,’ gebaarde hij naar de uitbaatster. ‘In de grootste tassen die je hebt.’
Dus Heloïse noteerde de bestelling, wat me stompzinnig leek, aangezien ik en Zac de enigen hier waren en ze maar twee meter naar binnen hoefde te lopen om koffie te zetten. Toch mocht ik haar, omdat ze een prachtige zomerjurk met een zwierige rok droeg en levendige ogen had, die ze van mijn gezicht naar dat van Zac liet schieten. Ze veegde haar ravenzwarte haar achter haar elfenoren om het uit haar gezicht te houden en ze had een scherpgetekende neus, dat viel me op, maar toch had ze een mild ogend gezicht. Haar vingertop tekende wegen in de lucht, paden die tussen mij en Zac liepen. ‘En jullie zijn…?’
‘Vrienden,’ viel ik haar in de rede, niet eens zeker of Zac het wel uit kon staan dat ik ons vrienden noemde. ‘We zijn vrienden.’
‘Ah,’ knikte ze, maar een plagerige grijns kon ze niet onderdrukken. ‘Dan haal ik jullie koffie maar.’
Haar ellenlange haar en dansende rok zweefden als een cape achter haar aan terwijl ze naar binnen draafde. Nog geen dertig seconden daarna weerklonk het sussende geluid van een koffiezet die blazend twee koppen koffie vulde tot aan de rand.
‘Let maar niet op Heloïse, ze is een beetje…’ Aarzelend blikte hij in haar richting, op zoek naar een woord om op de stippellijn in te vullen. Artistiek had gepast, ze leek me het soort vrouw dat penselen in haar haar droeg en gedichten schreef om zes uur ’s ochtends. ‘Ik ken er zelfs geen woord voor. Maar ze is oké, ik hou van haar.’
Mijn ademhaling stokte een beetje terwijl ik regelmatig probeerde te blijven ademen. Oké. Dat weten we dan ook weer. Het geeft niet. Dat kan iedereen overkomen. Het is altijd nog beter om op tijd te weten dat hij al iemand heeft. Kalm blijven.
Toch voelde het verschrikkelijk verkeerd, dat alles wat we gedeeld hadden, niets betekend had. Elke blik, elke lach, elk geheim en elk moment dat we hadden gedeeld, was doelloos geweest. Voor hem vast bezigheidstherapie, zodat hij iets te doen had terwijl zijn ongelofelijk gesofisticeerde en meerderjarige vriendin aan het werk was in haar uiterst stijlvolle mini-tearoom.
Hoe oud was ze überhaupt? Toch zeker vijvendertig. Mijn maag keerde zich om. Wáárom had ik dit niet zien aankomen, bij een jongen als Zac, hoorde een originele, expressieve… vrouw.
En ik was een doorsnee, in zichzelf gekeerd… meisje da-
‘Ze is zo’n beetje mijn tweede moeder, ik ken haar al sinds mijn geboorte. Mijn moeder is haar beste vriendin, dus ze is mijn doopmeter,’ legde hij vlotjes uit.
Wacht? ‘Dus je hebt niets met haar?’ flapte ik er uit in een vlaag van impulsieve opluchting.
‘What the hell?! Ze is zevenendertig, wat denk je dat ik…?’ Geamuseerd lachend leunde hij achterover in zijn tearoomstoeltje. ‘Godver, nee, de gedachte alleen al…’ Zijn ogen lichtten op terwijl hij me onderzoekend in zich opnam, alsof hij verwachtte dat er later vragen gesteld zouden worden over hoe ik eruitzag. ‘Nee, echt niet.’
We wisselden een lacherige blik uit toen Heloïse ons twee gigantische koppen koffie voorzette. In een poging mezelf helder te houden, nam ik grote, warme slokken van de koffiebonenbruine drank die me een warm gevoel bezorgde.
‘Dus,’ grijnsde Zac naar me van over de porseleinen rand van zijn koffietas, ‘jij dacht serieus dat ik een relatie had met een vrouw die twintig jaar ouder is dan ik?’
‘Misschien.’ Terwijl ik het uitsprak, voelde ik mijn wangen verhitten alsof ik met mijn gezicht boven een bak stomend water had gehangen.
‘Nu vraag ik me af of dat een belediging of een compliment is.’ Wat het was, wist ik zelf niet. Het was een paniekerige, onsamenhangende gedachte geweest die mijn slaperige hersenen gevormd hadden terwijl mijn ziel klaarwakker was.
‘Hmm,’ mompelde ik alleen maar, met een goede Mona Lisa op mijn gezicht.
‘Van relaties gesproken…’ Ietwat onrustig schoof hij het porselein ritmisch en hypnotiserend van de ene kant van de tafel naar de andere, tussen zijn slanke vingertoppen die de tas terug de andere kant opduwden als die hen bereikte. ‘Zeg eens, hoe is jouw liefdesleven?’ Door zijn rode lokken keek hij me aan. ‘Of mag ik dat niet weten?’
‘Natuurlijk wel.’ Hoe verwoordde ik mijn relatiestatus zonder de woorden “forever alone” in de mond te nemen? Omdat ik net zo min zin had om een lachwekkende uitspraak als “happy single” of iets dergelijks uit te spreken, gaf ik mijn poging om het te verbloemen gewoon op. ‘Forever alone.’
Met een zoveelste lach die bossen af kon doen branden en gebroken vazen zou kunnen herstellen, warmde hij zijn handen aan het gloeiende porselein. ‘Echt?’
Het was echt. Zo echt als echt maar echt kon zijn, al gaf ik het niet graag toe. Onder normale omstandigheden had ik me er over geschaamd, maar dit bleek de nacht van de bekentenissen te zijn, dus ik gaf toe aan het moment en liet de rempedalen los. ‘Ik heb nog nooit een vriendje gehad.’
Hij begon niet over de grond rollend te schaterlachen, zoals ik ergens wel verwacht had. Alles wat hij deed, was me aankijken door zijn wimpers met dezelfde samenzweerderige blik die we de hele nacht al deelden. ‘Dan moeten we daar misschien iets aan veranderen.’
Ik zou willen zeggen dat ik bloosde. Maar het was meer dan blozen, het was een draaierig, verhit en elektrisch gevoel over de gehele oppervlakte van mijn huid. Om tijd te rekken, plaatste ik mijn XL-koffietas tegen mijn lippen terwijl ik wanhopig een gevatte opmerking probeerde te bedenken. Wat Zou Zac Zeggen? Wát Zou Zac Zeggen?! ‘Hmm.’
Dom wicht, dom wicht, schold ik mezelf toe, kan je niets anders bedenken dan je stomme hmm?
Maar hij bleef me aankijken alsof ik een oude, hartverwarmende familievideo was, zo nu en dan zijn koffietas opheffend om er een slok van te nemen.
En ik bleef blozend wachten tot hij zou vragen of dat een ja-hmm of een nee-hmm geweest was – wat ik zelf niet eens wist, maar hij vroeg me niets meer. Alles wat hij deed, was kijken.
Dus ik keek terug in zijn prachtige ogen van smaragd, die sporen van donkergoen en goudbruin vertoonden, als je maar goed genoeg keek. Er is altijd meer dan enkel datgene wat je in de eerste oogopslag ziet. Ondertussen voelde ik dat er allerlei woorden die ik hem wilde zeggen in me opbruisten, alleen kon ik ze niet aaneenrijgen of ordenen tot iets wat begrijpelijk of logisch zou klinken.
Ik wilde immers zoveel zeggen in zo weinig tijd, dat ik over mijn woorden zou struikelen op de straatkeien die zo onregelmatig over de straat gespreid waren. Wat ik nodig had, was één megawoord dat zowel bedankt als sorry voor alles betekende en uit kon drukken dat zijn ogen zo’n mooie wilgenkleur hadden dat ik er duizelig van kon worden en hem in één klap zou uitleggen wat er met Anna gebeurd was. Zo’n woord had de maatschappij nodig. ‘Hmm,’ mompelde ik nogmaals, alsof dat het gezochte wonderwoord was.
‘Hmm,’ imiteerde hij wederom, ‘hmm, hmm, hmm.’ Als hij het deed, klonk het zangerig en bijna alsof het meer was dan slechts een klank om jezelf achter te verbergen. ‘Hmm, hmm, hmm…’ Het geluid kon ik voelen zoemen tot in de toppen van mijn tenen, als statische elektriciteit die tussen ons beiden in stroomde. ‘Hmm, hmm, hmm, hmm, hmm…’
Heloïse hief onze tassen van de tafel af en schoof een kreukelig kasticket over het tafelblad, wat Zac meteen naar zichzelf toe trok. ‘Ik trakteer.’
‘Nee, nee, ik betaal wel.’ Moest ik dat aanbieden? Was er een gids voor dit soort dingen? S.O.S.? ‘Ik bedoel, als je dat…’
‘Ik betaal, Judi, je staat al bij me in het krijt,’ grinnikte hij. ‘Zonder jou had ik deze week zonder sigaretten nooit overleefd.’
Maar zonder hem had ik deze weken zonder Anna nooit overleefd. Ik wou dat ik hem dat toen verteld had. Sommige dingen moet je zeggen op het moment dat ze er het meeste toe doen.

Reacties (2)

  • xLenox

    Zowwww mooi geschreven!!
    hmm hmm hmm als in:

    I LOVE YOUR STORY SOOOOOOOOOO MUCH!!!(H)(H)(H)(H)(H)(H)(H)

    5 jaar geleden
  • TheBestDay

    Waauwwwaauuww heel snel verder pleeaaassee!(H)(H)(H)(H)(H)(H)(H)(H)(H)(H)

    5 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen