Foto bij 19 - Chan ann leis a’chiad bhuille thuiteas a’chraobh

Waaah, het is weer zo laat! Ik dacht dat ik met vakantie wel meer tijd had om te schrijven, maar er duiken zoveel onverwachte feestjes en alles op:X
Daarnaast heb ik nu ook rijlessen en eindelijk een inloopavond voor een baanxDwerd tijd!!

En de tijd waarop ik dit post is ook weer onmogelijk, lol, geef de schuld aan mijn crappy internet

      "Christine!"
      Ik reageerde meteen op Horace's stem en hield mijn wapen voor me om de aanval te blokkeren. Door Christians, of Machidiëls, energie was de gozer veel sterker en sneller geworden. Daarbij gaven zijn vleugels hem sowieso een voordeel in het gevecht en wij drieën hadden nou net wapens die veel flux verbruikten, zodat wij er niet mee in de lucht konden lopen zoals de korporaal.
      "Misschien hadden we dit beter moeten doordenken." Horace gaf een onzeker lachje, waarna Talon een beetje hijgend bij ons kwam staan, "Kijk, we zijn geen geweldige meesterbreinen, maar ik heb misschien toch een plan. Ik moet zijn vleugels raken met mijn bijl, dan worden ze zwaarder en kan hij niet meer wegvliegen, alleen jullie moeten hem dan naar mij zien te brengen..."
      "Het valt te proberen." Horace knikte en trok zijn zwaard, waarna hij richting de gozer rende. Ik volgde, alleen via de andere richting, waardoor hij nog maar een richting op kon. Horace was een snellere renner dan ik, dus ons plan viel bijna in het water toen de gozer schuin richting mij opsteeg, maar ik gebruikte toch mijn zwakkere flux om de lucht in te gaan, waarna ik mijn zwaard omhoog hield en die richting hem zwaaide. De gozer grinnikte en hield zijn hand omhoog, waarmee hij makkelijk mijn wapen tegen kon houden, maar dat was juist wat ik wilde.
      Ik gebruikte nog wat flux om mezelf in de lucht af te zetten, waardoor ik de onwetende gozer achteruit richting Talon lanceerde. De gozer grinnikte alleen maar om mijn poging hem pijn te doen, maar toen Talon zijn bijl hief en die richting hem slingerde, keek hij geschrokken op. Snel probeerde hij weg te vliegen, maar Talon kon nog net op tijd zijn linkervleugel raken, waardoor de gozer wankelde in de lucht en nog net niet terug op de grond neerstortte.
      "Ellendelingen! Ik ben jullie nieuwe god! Ik zal jullie pietepeuterige lichaampjes vermorzelen onder mijn kracht en Tiemos zal jullie-!" Hij leek lichtjes te schrikken toen hij realiseerde wat hij Tiemos had aangedaan en eventjes leek hij werkelijk spijt te hebben, maar toen kroop er weer een waas voor zijn blik en fronste hij, "En ik zal jullie verbannen naar mijn eigen hel!" Hij gromde en liet zijn drietand in zijn handen wegsmelten, waarna de energie rond zijn handen en armen kroop, om vervolgens de rest van zijn lichaam in de zwarte smurrie te bedekken.
      Wij deden geschrokken een stap achteruit toen de 'engel' zijn ware vorm liet zien. Zijn handen veranderden in vlijmscherpe klauwen en ook zijn voeten kregen zo'n gruwelijk uiterlijk. Zijn huid leek nu bedekt met een donkerzwart leer en zijn gezicht vervormde tot dat van een woest beest, zijn hoektanden verlengend totdat zijn mond meer weg had van een monsterlijke muil. Zijn oogwit verkleurde tot een diepzwart, waarna een gloeiend rood zijn pupillen aangaf. Twee lange, duistere hoorns groeiden uit zijn kop, waarna er nog meer scherpe stekels uit de rest van zijn lichaam kwamen. De zwarte en rode veren vielen met zijn allen tegelijk uit en veranderden in een plaag sprinkhanen die over onze hoofden vlogen toen hij zijn nieuwe vleermuisvleugels uitklapte, waarna er een soort schorpioenstaart vanachter zijn rug verscheen.

      "Abaddon..." Horace keek verschrokken op naar het vreselijke wezen, "De vernietiger, de engel des afgronds... Een krachtige engel van God die gebonden is aan de hel door de duivel zelf... Talon!"
      We keken naar de jongen die door de sprinkhanen belagen werd en vast kwam te zitten in een soort sprinkhanenkooi, waarna ik vragend naar Horace keek. Hij zuchtte, "Zij die niet deel uitmaken van ons geloof, worden door zijn sprinkhanen gestraft. Talon komt uit Galaremond, waar het geloof zo divers is dat er geen echte aanhangers zijn."
      "Maar ik...!", ...ben ook niet gelovig, wilde ik zeggen, maar toen kwam Abaddon tevoorschijn. Hij keek even naar zijn eigen handen, of klauwen, en liet toen opeens een krachtig gebrul horen. Het was hartverscheurend en ik viel bijna op de grond door de overweldigende emotie. Alhoewel Horace er helemaal geen last van had, voelde ik mijn kracht gewoon weggezogen worden door het demonische wezen.
      "Hij is... hij is een volledige demon geworden, Christine, we moeten hem tegenhouden voordat hij onze positieve energie opneemt. Christine!" Horace keek bezorgd naar me om, waarna hij met zijn hoofd schudde, "Nee, kom op, Christine! Godsunu! Waarom moeten ze jou steeds beïnvloeden, neem dan lekker mijn flux, jij demon!" Horace gromde en trok zijn zwaard waarna hij richting die Abaddon rende, "Ik ben een eersteklas demonenjager, in Godsnaam. Als al die demonen die ik verslagen heb gewoon mensen waren... dan zal ik jou verslaan om mijn eer terug te krijgen!" Hij hakte met zijn zwaard op de schouder van de demon, maar deed hem amper schade aan. Opnieuw vloekte Horace, waarna hij weer zijn zwaard hief, "Jij hebt mijn zus iets onvergeeflijks aangedaan en je zult daarvoor boeten!" Opnieuw stak hij, maar wederom kon hij niks uitmaken.
      "Dwaas!" De demonische stem leek vanuit alle kanten van de kamer te komen toen Abaddon sprak zonder zijn mond te openen, "Enkel een wapen zo sterk als het vagevuur zal in staat zijn mij te schaden!"
      "Oh ja?!" Talon gebruikte zijn flux om de sprinkhanen om zich heen loodzwaar te maken, waardoor ze op de grond stortten, waarna hij zijn bijl richting de demon hield, "Als ik het me goed herinner, had mijn flux namelijk wél invloed op jou!"
      Abaddon zag dit als een uitdaging en kwam brullend op Talon af, waardoor de jongen geschrokken aan de kant stapte. Ik kwam tegen de wil van mijn lichaam overeind, waarna ik trillend mijn wapen liet verschijnen, om vervolgens de demon mijn kant op te lokken, maar ook al deed Horace precies hetzelfde, Abaddon bleef op topsnelheid richting Talon rennen.
      De jongen sprintte direct weg en liet zijn zware bijl verdwijnen om de flux te gebruiken om in de lucht te springen, maar Abaddon was sneller en hief een van zijn vlijmscherpe klauwen in de lucht. Talon zag het en draaide geschrokken om en pakte nog zijn krystall om zijn bijl opnieuw op te roepen en zich te verdedigen, maar voordat we klaar waren met het schreeuwen van zijn naam, zagen we het al gebeuren. Een scheurend geluid echode door de ruimte terwijl ik vol terreur mijn handen voor mijn mond sloeg. Van Horace hoorde ik alleen nog maar het subtiele geluid van zijn mond die openviel, waarna hij mij lichtjes vastpakte en voor mijn zichtveld ging staan.
      "Horace..." Ik keek hem een beetje paniekerig aan en ik zag dat hij zich probeerde te bedaren, maar van zoiets zou niemand zo snel herstellen, "Christine... vlucht! Zoek een uitgang, zoek iets! Ik hou hem bezig, ga jij achter je vriend aan!"
      "Nee, Horace-!"
      "Ga!" Hij gaf me een stevige duw richting de gang en met beginnende tranen in zijn ogen keek hij me aan, "Ik ben een goed mens, ik kom op een goede plek met mijn zus en mijn moeder, ik... ik zal niemand missen. Jij moet doen wat je moet doen. Er is een reden dat je flux hier zwak is, ik weet het zeker, jij hoort hier niet te zijn. Ga je vriendje terugwinnen en... en begin een gezinnetje met leuke kindjes of iets. Haha, vergeet ze alleen niet te vertellen over ome Horace, hè?"
      "Ik ga geen gezin met een legendarische engel beginnen, Horace! Ik ga je helpen!"
      "Doe nou niet zo eigenwijs!" Horace fronste lichtjes en hield met tegenzin zijn zwaard tegen me aan, "Ik doe dit om jou te redden, ja?! Ga, vecht tegen die engel! Haal hulp! Het maakt niet uit, maar zorg dat je wegkomt!"
      "Horace!" Ik wilde niet dat ook hij eraan ging, maar ik wist dat als ik onder zijn verantwoordelijkheid ten onder ging, hij helemaal zou instorten. Nadat hij mij nog een felle blik wierp, keek ik van hem weg en begon ik de gang in te rennen, terug naar de deur die ons hier bracht. Achter me hoorde ik het afschuwelijke gebrul weer, maar ik durfde niet om te kijken. Blind door mijn angst, botste ik op de muur waar eerst de deur zat. Paniekerig keek ik links en rechts van me, en voelde ik langs de wand, maar de originele deur was nergens te bekennen. Ik hield mijn handen als een soort toeter voor mijn mond en schreeuwde om hulp door het materiaal heen, maar het had geen zin.
      Plotseling voelde ik de vloer steeds harder trillen en ik moest mijn ademhaling onder controle houden toen ik de denderende voetstappen dichterbij hoorde komen. Horace's stem riep mijn naam en ik kneep verwachtend mijn ogen dicht toen ik omdraaide en de klauwen al in mijn zij voelde steken, maar toen gebeurde er opeens iets raars. De pijn ging weg en het geluid vertraagde, waarna ik mijn ogen open kon doen en Horace naar me toe zag rennen. Hij had zijn allerbeste kracht verbruikt, de kracht om de tijd terug te draaien, ook al waren we zwakker in de buurt van de demon.
      "Christine!" Horace duwde me aan de kant, waarna hij als een schild voor me ging staan, "Christine, het spijt me."
      "Horace, je zwaard!" Ik keek naar zijn wapen dat langzaam weer in een krystall veranderde, zijn flux bijna uitgeput.
      "Ja, het spijt me, ik kan dit niet langer volhouden. Beloof me dat je wegkijkt, ik denk niet dat ik er nog aantrekkelijk uitzie met scheuren in mijn hele lichaam, haha..."
      "Horace-!"
      "Het is jammer dat we geen koning en... koningin konden worden van Sirawien, hahaha, normaal breek ik nooit beloftes, maar ik zat te denken dat we dat misschien nog wel van Miralivia konden worden. Ik wilde je nog van alles laten proeven dat ze in Thule niet hebben en dan kon je de grachten zien en onze mooie architectuur en-"
      "Horace, je flux wordt zwakker!" Ik trok lichtjes aan zijn kraag terwijl ik mijn mondhoeken naar beneden voelde trekken. Ik wilde hem niet kwijt, vooral niet met zo'n belabberd afscheid. "Sorry, kun je je ogen misschien alvast dichtdoen?" Hij keek me smekend aan, waarna ik zuchtte en mijn ogen maar dichtdeed. Eventjes hoorde ik Horace zijn scherpe ademhaling, waarna ik iets warms bij mijn mond voelde. Lichtjes drukte hij zijn lippen tegen de mijne aan, waardoor ik mijn ogen weer opendeed en hij verlegen lachte met een lichte blos op zijn wangen, "Ik zei toch: koning en koningin, haha. ik hoop dat dit geen zonde is, maar anders vind ik het niet erg om de straf uit te zitten! Uhm..." Hij glimlachte zwakjes en hield zijn handen op mijn krystall, waarna hij zijn laatste beetje flux aan mij schonk, "Dominus vobiscum, Christine, breng hier een einde aan, ik geloof in je."
      "Wacht! Geef nou niet op! Niet nadat je nu net je gevoelens hebt bekend, Horace!"
      "Ik heb niet genoeg flux meer om mijn wapen te gebruiken! Als... als je verloofde mægen is, zou jij nog leoht kunnen zijn! Ik weet zeker dat jij hier een einde aan kan maken, dus beloof me dat je ons allen zal wreken!"
      "...Oké dan, ik zal wraak nemen." Ik beet op mijn onderlip en liet mijn wapen verschijnen, het mes nu veel stabieler door de toevoeging van Horace zijn flux. "Mooi..." Met een lichte kreun hief hij zijn arm om zijn hand voor mijn ogen te houden, "Dan bid ik je hierbij vaarwel, Christine..."
      Ik nam alleen een trillende inademing toen het vertragende geluid om ons heen opeens versnelde en ik het akelige moment recht voor me hoorde gebeuren. Ik snikte lichtjes en voelde de tranen al langs mijn wangen stromen, maar ik vertikte het om iets te doen voordat Horace zijn hand van mijn gezicht af gleed.
      Al krijsend hief ik mijn zwaard en hakte ik er blindelings op los. Ik hakte, ik zwaaide, ik sloeg, ik stak, maar steeds landde de aanval met enkel een doffe klap als reactie. Overstuur liet ik mijn zwaard in een geweer veranderen, waarna ik honderden keren schoot en zelfs mijn krachtigste flux-straal gebruikte. Het enige wat ik terugkreeg, was een donderend geschater van de demon, waarop ik woest nog een straal afvuurde.
      Halverwege mijn aanval voelde ik mijn flux al zwakker worden en binnen no-time zag ik mijn wapen weer in een krystall veranderen. Met een gefrustreerde gil gooide ik het ding tegen Abaddon aan, waarna ik mijn falcata uit mijn schede trok. Vol haat rende ik op de demon af, waarna ik het zwaard in de lucht stak en met al mijn kracht neersloeg.
      Een vreselijke pijn schoot door me heen nadat het lemmet op de leren huid van het monster in stukken uiteen kletterde en hij zijn klauwen door mij heen stak. Toen ik wanhopig bloed ophoestte en hem woest aankeek, begon hij alleen maar maniakaal te lachen, "En zo eindigt ons gevecht, eerlijk gezegd had ik er wel meer van verwacht, maar mensen heb ik altijd al overschat." Met een grijns gooide hij me op de grond, waarna hij met zijn volle gewicht op me ging staan, waardoor ik piepte en hij alleen maar harder lachte, "Fijne reis naar de hel, Sariël, 'moge God bij je blijven'." Met een krachtige stamp verlamde heel mijn lichaam van de pijn, waarna ik alleen nog maar zwart zag.








      "Ik zei toch dat je met mij een pact moest vormen..."
      In de lichte ruimte om me heen hoorde ik enkel een bekende stem. Vaag voor me zag ik een gitzwarte zeis, maar in plaats van dat hij mij raakte, schuurde hij alleen langs mijn pols, "De Heer zal dit vast ongepast vinden, maar als enige uitvoerder van deze taak mag ik ook wel uitzonderingen maken... Tenslotte kan ik deze wereld niet laten vergaan voor mijn volgers."
      Ik hoorde het vage geluid van een dun touw dat door werd gesneden, gevolgd door het geschud van vederen vleugels, "Word wakker en verlos ons, engel van het licht."


De titel is Gallisch voor "het is niet de eerste slag die de boom doet omhakken", dus wees gerust: de laatste slag moet nog komen!

Reacties (2)

  • Helvar

    Whait whut, nooooooo, niet Talon en Horace!
    Meeeh, dit is zo verwarrend allemaal, je bent echt evil! Maar dat wist ik al, het was mij al verteld. Maar meh... ):

    6 jaar geleden
  • Katalante

    Ah man. Ik hou van jou verhaal! O.O
    GEWELDIG!
    NEEEEEEE! TALON, HORACE! NEE, NEE, NEE(huil)(huil)(huil)
    KOMOP CHRISTINE! KOMOP!

    6 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen