Foto bij Chapter one hundred twenty-five

Jake Fraun

Ik sloeg afwezig mijn boeken toe en gooide alle rommel die op mijn bank lag willekeurig in mijn rugzak. Het kon me niet bepaald schelen of mijn potloden zouden breken of dat er een pen zou lekken op mijn schriften. Met een zucht kwam ik overeind en verliet het klaslokaal. In een heldere seconde merkte ik dat ik de enige in het lokaal was. Daarna gleed ik terug weg in de waas waarin ik me al bevond sinds dat ik was opgestaan.
Alles had zo raar geleken, zo vreemd en onnatuurlijk. Ik had ontbeten met Charlie en mijn moeder, in plaats van met Charlie en de jongens. Mijn moeder was verbazingwekkend kalm gebleven onder de hele situatie. Ze had nog geen enkele vraag gesteld sinds ik gisteren met Charlie voor haar deur stond. Ik hoopte dat ze dat nog even volhield want ik had geen zin om het haar uit te leggen.
“Hey Jake, kom je mee eten.”
Remco klopte me op de schouder en gaf me een duwtje richting de eetzaal. Ik had helemaal geen honger en ook geen zin om me in de grote groep mensen te begeven, maar ik besefte ook wel dat ik me aanstelde. Alsof ik de enige was die dit meemaakte.
“Ja, ik volg wel”, antwoordde ik stilletjes.
Mijn hoofd stond dan wel niet naar eten, het overslaan was ook geen optie. Remco hield mij te veel in de gaten. Niet dat dat nu zo vreemd was. Ik had me vreemd gedragen deze voormiddag. Ik wist wel dat hij door had dat er iets niet klopte en ik was ook heel erg blij dat hij er niet naar vroeg. Ik zou het hem wel vertellen. Alleen wilde ik het nu nog niet vertellen.
“Is dat niet die vriend van je? Blake, was het toch of niet?”
Remcos opmerking haalde me uit mijn gedachtegang. Ik bevroor op mijn plaats. Toen ik mijn blik richtte naar daar waarheen Remco wees, voelde ik mijn hart kloppen in mijn hals. Heel even leek het alsof ik alleen was in de eetzaal. Alleen met hem. Hij keek me recht aan. Mijn bloed bevroor in mijn aderen. Hoe had hij het lef. Mijn ogenleden versmalden zich tot fijne spleetjes waardoor ik hem haarfijn kon zien en tegelijkertijd probeerde ik met alle macht kalm te blijven.
“Jakey, alles goed met jou?”
De lach in zijn stem en de geamuseerde blik op zijn gezicht waren nog vol te houden, maar zijn gemene, uitdagende ogen waren de druppel. De constante mist in mijn hoofd verdween als sneeuw voor de zon. Plots was ik klaarwakker en fris als een hoentje, alsof ik jaren had geslapen. Ik dacht dat ik hem nooit meer wilde zien, maar als hij het zo wilde spelen, kon hij het zo krijgen.
“Hoe durf je”, zei ik, mijn stem was laag en dreigend, het had niets weg van de normale toon waarop ik tegen mijn vrienden sprak.
“Wat bedoel je, Jake? Ik denk dat ik je niet begrijp”, antwoordde Blake.
Hij hield zijn hoofd schuin en trok een onschuldig gezicht. Ik kookte bijna van woede.
“Hoe durf je!”
Ik schreeuwde en daar schrok hij van. Hij niet alleen, iedereen in de zaal schrok ervan. Nog nooit in mijn hele leven was ik zo woest geweest. Ik had veel aanvaringen gehad met mijn moeder. Ik had me verdrietig gevoeld, uitgesloten, teleurgesteld en boos, maar nog nooit in mijn hele leven was ik zo uitgedaagd. Ik voelde me zelfs niet gekwetst want wat voor spelletje Blake ook speelde, hij was blind geweest voor Niall, voor Liam, voor mij. Hij kende me niet echt, dat kon niet. Althans, dat hoopte ik. Ik was niet gekwetst, ik was gewoon heel erg boos. Hij was op mijn terrein gekomen. Hij had zowel Niall als Liam pijn gedaan, dat hij mij daarmee ook goed te pakken had liet ik even achterwege, en wie mijn vrienden pijn doet, zal het geweten hebben.
“Is Jakey boos?”
Blake had zijn zelfvertrouwen weer terug gevonden. Het leek wel alsof hij arroganter was dan ervoor. Hij trok een pruillip en ik zweer dat ik mijn vingers tot een vuist moest ballen om hem geen stoot tegen zijn neus te geven. Ik was van nature nooit een agressief type, maar hij kon daar wel eens verandering in brengen.
“Laat me met rust, Blake”, antwoordde ik.
Mijn stem klonk, ondanks al mijn woede en verbetenheid, vermoeid. Ik had geen zin om dit nu uit te vechten, hier, in de eetzaal waar de hele school op ons stond te kijken. Hij was het niet waard. Wat veel belangrijker was, was dat ik het goedmaakte met Liam.
“Moet je niet bij je homovriendje gaan uithuilen. Of is het nu ex-homovriendje?”
Ik hoorde en zeg de uitdaging. Mijn ogen spuwden vuur en ik beet op mijn lip om me in te houden. Hij was mijn zelfbeheersing serieus op de proef aan het stellen. En toen hapte ik naar adem.
Er golfde een schok door de eetzaal. Ik voelde de blik op mij branden. Hier en daar ongeloof, gemixt met verbazing en verbijstering dat gepaard ging met de altijd aanwezige afgunst. Ik slikte en voelde mijn woede tot as verkolen. Het huilen stond me naderbij. Ik wilde wel iets zeggen, maar ik wist niet wat. Ik had gedacht dat hij me niets meer kon maken, maar ik was met stomheid geslagen. Alweer. Op nog geen twee dagen tijd had hij mijn leven doorprikt, zowel thuis, als op school.
“Oeps. Heb ik een geheimpje verklapt?”
Blake sloeg nepverbaasd zijn hand voor zijn mond en voor heel even laaide de woede weer op, maar mijn blik viel op de menigte rond ons en de moed zakte me tot in mijn schoenen. Iedereen keek naar mij.
“Hij is homo?” hoorde ik iemand verbaasd vragen.
Het was een meisje van mijn jaar. De jongen naast haar haalde minachtend zijn neus op toen hij naar me keek. Blake grijnsde kwaadaardig.
“Dat is hij inderdaad. En weet je wat we met homo’s doen?” vroeg Blake toen en ik hoorde hier en daar geroezemoes aanzwellen.
Mensen begonnen onderling tegen elkaar te fluisteren. Ik voelde me geviseerd en wilde niets liever dan mijn ogen dichtknijpen en hopen dat het zo snel mogelijk voorbij zou zijn. Ik wilde niet vernederd worden, niet waar iedereen bij stond. Ik was het beu om als vuil behandeld te worden. Ik had even veel rechten als iemand anders. Waarom zouden ze mij mogen uitlachen? Ik moest voor mezelf opkomen. Net toen ik mijn mond wilde opentrekken, gaf Blake me onverwachts een duw waardoor ik wankelde. Ik viel net niet op de grond. Blake grinnikte waardoor hij hier en daar een lach ontlokte. Ik voelde de walging als gal naar bovenkomen. Ik verafschuwde hem.
Blake duwde me nog een keer en hoewel ik het dit keer zag aankomen, zat er meer kracht achter dan ik verwachtte waardoor ik toch op de grond viel. Er klonk gejuich, gejoel, gelach, slechts hier en daar een verontwaardigde kreet. Ik voelde mijn handen en voorhoofd zweten. Dit ging uit de hand lopen.

“Hij mag dan wel homo zijn, hij blijft mijn vriend.”


Please don't hate me ;o
Omg, ik had zelf moeite om dit te schrijven. Het mag dan wel mijn personage zijn, Blake jongen, ik mag jou niet!
Maar goed, wat denken jullie? Let me know!
En ja, ik weet het, dikke cliffhanger, maar ik kon het gewoon niet laten *evil*
btw, hoe vinden jullie mijn schrijfstijl? Ik vroeg me dat laatst af. Is er iets wat jullie graag veranderd willen zien? Zowel qua inhoud/woordkeuze als opmaak/alinea, zet het in een reactie, daar doe je me een heel groot plezier mee!
*Dit is waarschijnlijk overbodig, maar ik zet het er toch maar bij, als je commentaar geeft, liefst op een vriendelijke manier. Ik bedoel, no need to be rude right?*
Dat was het wel zo'n beetje...
Stay beautiful!
Love
Fluweel(flower)

Reacties (4)

  • Whitcullen

    snel veder je schrijft echt supper
    en liam en jake moeten snel weer bij elkaar komen!
    love this story!!!!!(L)(L)

    6 jaar geleden
  • celine94

    Ik zou ook niet kunnen zeggen of je schrijfstijl verandert is maar weet wel dat ik het van het begin af aan met plezier gelezen heb en altijd uitkeek naar nieuwe hoofdstukken, wat ook door je schrijfstijl komt. Dus voor mij hoef je niets te veranderen;)

    7 jaar geleden
  • Lune_

    Omg, nooooo:((Jake is lief hahaha? je hebt me gisteren terecht nieuwsgierig gemaakt! Lots of Love xxx

    7 jaar geleden
  • SadCalum

    .... Benieuwd wie dat zegt, en het is zo schattig om te lezen. Ik zou het verhaal op nieuw moeten lezen om te kijken of je schrijfstijl is veranderd. zal een kijken of me dat morgen lukt. btw you stay beautiful

    7 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen