Foto bij Mijn (concert)ervaringen

(5SOS - Amnesia en Regina Spektor - The Call)

Hi guys,

Ik vond dat ik jullie ten minste íéts moest laten weten vandaag, en ik wist dat het niet ging lukken om het een nieuw geschreven hoofdstuk te laten zijn. Simpelweg omdat ik lijd aan, wat voor een paar van jullie misschien wel bekend in de oren klinkt, de post concert depression. Ja, ik heb vaker concerten van de jongens meegemaakt, maar nooit zoals deze en ik heb me dus ook nog nooit zo gevoeld. Ik keek zó erg naar deze dagen uit omdat ik ze zo ontzettend erg gemist had. Harry, dan. Het was al langer dan een jaar geleden (4 mei, en dan zelfs vanaf de tribune, maar 3 mei natuurlijk dichtbij vanwege ontmoeting maar ja) en ja, ik vind mezelf weer in die emotionele staat van pijn en verliefdheid vanwege Harry Styles. Al vanaf het begin was het altijd al hem (in ieder geval van de vijf). 5 oktober 2011 werd ik fan, precies te laat voor die signing. En ik weet nog de eerste foto van hen die ik voor het eerst te zien kreeg, en hoe mijn blik gelijk getrokken werd naar de destijds 17-jarige krullenbol.
Sindsdien is het gevoel langzaam gegroeid. Een jaar lang heb ik in onzekerheid gezeten (ging ik ze ooit wel ontmoeten? Harry ontmoeten? Een follow van hem krijgen?). Ja, in november 2011 kreeg ik een follow van Liam (ik was toen nummer 1.077 in zijn following lijst), met die actie dat je een foto van jezelf met Up All Night naar hem moest tweeten. Spammen werkte toen nog.
Onzeker zijn over hen ooit ontmoeten hoefde ik in september 2012 niet meer. Over Niall bijna al in de zomer, omdat hij op vakantie ging naar Marbella toen ik daar ook was (maar niet gevonden, toen). In september kreeg ik echter de kans naar de signing in Keulen te gaan, en daar heb ik ze alle vijf ontmoet. En Harry...
Ik kan dat gevoel nog zo perfect beschrijven toen hij tevoorschijn kwam en ik hem voor de eerste keer zag. Mijn keel kneep dicht en mijn hart sloeg een slag over en mijn ogen stonden wijd. Ik knipperde niet, ook al brandden ze wel. Dat gevoel... dat gevoel is zo intens. Ik kan het niet eens beschrijven en zelfs nu krijg ik tranen in mijn ogen.
We hadden een foto samen en zelfs nu vind ik 'm nog steeds fantastisch. Hij staat er super op, en ik in ieder geval niet lelijk, en tot op de dag van vandaag krijg ik nog steeds reacties van mensen - als zij de foto zien - dat we er allebei super op staan. Geweldig. En de vrouw van mijn ex - oom (gescheiden van mijn eigen tante) liet me weten dat ze, toen ze het op Facebook zag, werkelijk dacht dat hij mij vriend was. Dat maakt emoties los, weet je?
lk had hem die dag een briefje meegegeven met mijn gebruikersnaam, maar we weten natuurlijk allemaal dat dat nooit werkt.
Toen zag ik ze 23 februari 2013 weer voor het eerst in Londen, O2 arena. Te ver weg om zijn gezicht goed te kunnen zien behalve op het scherm, want ik zat weer in de tribune. Een post concert depression had ik niet, want ik wist dat ik ze weer in mei in Oberhausen zou zien.
Maanden streken voorbij, en toen begon mei. Woensdag 2 mei begon het onwennige gevoel. Want ja, ik zou ze weer zien! Harry weer zien! Donderdag praatte ik er met mijn stiefmoeder over, precies op het moment toen bekend werd dat Harry en Niall in Den Haag zaten. Ik herinnerde me dat het op Twitter werd gezegd, maar dan zouden er véél meer mensen in Den Haag lopen en minder in Amsterdam, dus...
Al meteen had ik het juiste hotel in mijn hoofd. Simpelweg omdat dat de enige chique hotel in Den Haag was die ik kende, omdat ik er twee jaar eerder was geweest voor een brunch om mijn oma's verjaardag te vieren. En sjeetje, het is daar echt luxe.
Donderdagavond werd mijn vermoeden bevestigd door een vriendin van Twitter, die helaas niet naar Den Haag kon komen omdat ze te ver woonde. Toen stelde mijn stiefmoeder me een idee voor waar ik tot op de dag van vandaag nog steeds superdankbaar voor ben.
Sinds ze een eigen winkel had stelde ze voor om een product mee te nemen, de volgende dag, zodat ze het hotel binnen zou mogen (winkeliers e.d. mogen vaak eigen spullen achterlaten bij hotels voor beroemdheden die ze gratis krijgen, mede voor reclame etc., maar bij ons was het vooral om naar binnen te mogen). Zij was degene die de boxer koos van het Scandinavisch merk (alles uit de winkel is Scandinavisch, maar oké). Ik schreef op het kaartje dat eraan bevestigd was. Eerst wilde ik 'To Harry, from me' doen, maar ik besefte dat het veel opvallender zou zijn als ik mijn tweelingzus erbij zou betrekken, die die ochtend ook met ons mee naar het hotel ging. Dus ik schreef 'To Harry, from the twins:)' met onze twitternamen.
Bij het hotel kreeg mijn stiefmoeder het voor elkaar het binnen af te geven. En een paar uur later kwamen de twee naar buiten. Ik heb foto's met hen alle twee, ja, zoals misschien sommigen van jullie nog van vorig jaar kunnen herinneren, en die met Harry was eigenlijk half mislukt omdat mijn telefoon raar deed. Hij trok wel een raar gezicht bij de mijne, wat hij bij alle andere foto's van die dag niet deed (leuk hoor).
Naar het Nederlandse concert die avond ging ik niet, want kaartjes had ik niet kunnen krijgen. In plaats daarvan ging ik lekker naar mijn handbaltraining en dacht ik eraan hoe zielig ik mezelf wel niet vond terwijl ik een bal in het doel gooide.
De volgende dag maakte echter alles weer goed. Het was twee uur 's middags en ik kwam net uit de douche. Ik ging me klaarmaken voor het concert die avond waar ik met mijn vriendin heenging. Mijn tweelingzus was met haar beste vriendin in de stad.
Terwijl ik me aankleedde en make up deed zou ik zo eens op mijn telefoon kijken. Vooral omdat ik toen een gesprek op Twitter had met een meisje die ik toen kende. Ook zij hield het meest van Harry en was vastbesloten dat ze hem nooit zou ontmoeten/een follow zou krijgen. En ik was bezig haar op te beuren, haar te vertellen dat ze zich geen zorgen hoefde te maken, want hetgeen wat ik dat hele jaar tot september 2012 in mijn hoofd had gehad was "maak je geen zorgen, C, je ontmoet Harry ooit in je leven, desnoods als jullie beiden oud zijn en hij lelijk en niet meer beroemd... maar je doet het".
Om drie over half drie keek ik weer op mijn telefoon, verwachtend een melding van een tweet van die vriendin te zien. Echter.
"@Harry_Styles followed you"
Ik kon het niet geloven. Terwijl er al kleine kreetjes en kreunen over mijn lippen kwamen zakte ik met een verwrongen gezicht op mijn bed neer, mijn telefoon geklemd in mijn hand. Eerst maakte ik een screenshot van de melding. Toen klikte ik erop. En toen opende Twitter zich. Vervolgens een profiel. Harry's profiel. En twee seconden later de 'follows you' achter zijn naam.
Ik heb gejankt als een malle, de raarste geluiden uit mijn mond komend (naar eigen zeggen klinkend als een puppy). Terugkijkend op mijn tweets van toen klonk ik echt niet zo blij, maar ik gebruikte dan ook niet caps lock.
Ik probeerde mijn tweelingzus te bellen nadat ik naar beneden had gestormd maar alleen mijn vader en broertje aantrof die me vol afgrijzen aankeken met de vraag waarom die meid zo hard aan het huilen was, maar ze nam niet op. En toen ik naar zijn followinglijst keek zag ik óók haar naam. Later kwamen we erachter dat hij haar volgende om één over half drie (twee minuten tussen ons!).
Ik wist tegelijkertijd niet hoe ik me moest voelen. Wat ik moest doen. Want het boxer-idee van mijn stiefmoeder had gewerkt, al had ik dat toen nog niet meteen door. Pas toen ik zijn instagrampost/tweet zag, realiseerde ik me het. Hij hád de boxers in het hotel gekregen, en hij had ons gevolgd, al was dat niet de eerste reden dat ik het neerzette. Nou ja, ik hoopte het wel, maar ik had het niet verwacht, omdat het in september 2012 ook niet gebeurde.
Toen zag ik dus zijn instagrampost, die was gemaakt om zes over half drie. Ook weer tijd ertussen (het is leuk om te denken dat hij onze profielen heeft bekeken, misschien om te kijken of wij als tweeling echt op elkaar leken).
Na het concert in Oberhausen is het eigelijk een hele, hele lange tijd. Tot deze week. Ja, tussendoor heb ik twee leuke momenten gehad met Harry via Direct Messages. Beide keren gingen over de boxers waarbij hij zei dat hij ze super vond zitten en graag meer wil zou willen hebben (maar als ik dan daarna reageren om iets met hem te kunnen regelen reageerde hij niet meer dus dat lukte niet).
En dan deze week. Naarmate het dichterbij kwam werd ik alsmaar zenuwachtiger, en het schrijven afgelopen maandag lukte dus ook niet. Toen die avond besloot met vriendin, die 5SOS wel leuk vindt maar geen kaartje had gekocht, dat ze wel mee wilde naar Amsterdam, en uiteindelijk ook naar het concert!
De volgende ochtend waren we 10 uur de deur uit en gingen we naar Amsterdam. We hebben rondgelopen, naar verschillende hotels geweest, maar het mocht niet helemaal lukken, haha. Wel liepen we langs het viktory hotel en we dachten nog dat dat een mogelijkheid was maar we zijn doorgelopen.... en toen zat 5sos daar!
Rond vijf uur stonden we uiteindelijk in de rij. Tijdens het concert heb ik niet veel gezien simpelweg omdat ik te klein was. En mijn voeten deden ongelooflijk veel pijn.
Wel weet ik het moment dat ik Harry weer voor het eerst tussen alle uitgestoken armen zag. Blijheid... Sprakeloosheid... Ik heb een paar keer op het punt gestaan in huilen uit te barsten, maar heb me ingehouden.
Pas de volgende dag werd het perfect. Nu ging ik ook vroeg de deur uit, maar dit keer om meteen in de rij te staan, nu met een andere vriendin. Om 10 uur stonden we bij VIP Early Entrance, en het werkte, want 's avonds stond ik front row!
Voordat het überhaupt begon was het fantastisch, maar toen ging iedereen staan en werden er, vlak voor dat 5SOS uitkwam, al mensen uitgehaald. Nadeel daarvan is dus dat die naar voren worden gehaald door een beveiliger, en over het hek langs ons worden getild. Maar mensen achter duwen dan gelijk door in die vrijgekomen ruimte, waardoor er veel meer geduwd werd en ik uiteindelijk platgedrukt stond tegen het hek. Dat werd alleen maar erger met alle mensen die eruit werden gehaald.
Toen de jongens, écht de jongens, en Harry opkwamen, lette ik er al niet meer op. Ik was dichtbij, zó dichtbij, en ik kon de zweetdruppels op hun voorhoofden zien. Het was fantastisch, het was geweldig.
Met Liam heb ik sowieso een moment gehad. Hij stond stil voor ons, zingend, en nu met allemaal uitgestoken handen in mijn gezicht die naar hem zwaaiden, maar ik zwaaide nog niet. Toen vielen zijn ogen op mij, en ik stak mijn hand uit en klapte mijn hand open en dicht (als je snapt wat ik bedoel... zoals homo's - niet gemeen bedoeld - soms naar mensen sassy zwaaien, dus niet met de hand heen en weer maar met de vier vingers van de handpalm omhoog en terug). Hij lachte en meteen hetzelfde.
Met Zayn heb ik hoogstwaarschijnlijk ook een moment gehad. Dit was toen hij langsliep op de catwalk, en ik had ongelooflijk veel last van alle handen langs mijn gezicht en hoofd en in mijn gezicht en haar dat ik echt zo'n gezicht trok. Toen keek ik net Zayn aan, en hij keek terug met zo'n wtf-blik, alsof 'ie bijna wilde lachen, door al die handen. Komisch.
Met Harry heb ik misschien ook twee momenten gehad. Beide op het begin en op het eind. Op het begin huppelde hij langs, toen draaide hij zich nog even om terwijl hij door huppelde, drukte zijn lange vingers tegen zijn lippen terwijl hij naar ons keek en zwaaide toen. Het leek zo erg op ons gericht, maar ja.
Toen aan het eind huppelde 'ie ook langs ons, maar dan richting het podium, en weer had ik allemaal handen in mijn gezicht. Ook toen draaide hij zich tijdens het huppelen om en hij leek te lachen, terwijl hij zwaaide. Ook weer oogcontact, leek het, maar ja.
Ook had ik maandag bij mijn stiefmoeder weer een boxer gekocht, met de hoop deze aan hem te kunnen geven als ik hem misschien dinsdag zou ontmoeten. Geen succes, natuurlijk. Dan zou ik het dus woensdag op het podium gooien.
Dit deed ik dus na One Thing. Alleen Harry huppelde terug naar het podium, en hij zong zijn solo, en ik gooide de boxer (in een witte verpakking). Hij sprong een beetje weg, alsof hij schrok en dacht dat het iets was wat hem pijn kon doen, en huppelde toen vrolijk verder. Fuck.
Louis heeft er twee keer naar gekeken en Zayn is erover heen gestapt. Cal heb ik, toen hij op het podium was om foto's te maken en toevallig naar mij keek, drastisch op de boxer op het podium gewezen, en hij keek ernaar. Toen ging hij weer foto's maken, maar toen hij zich even later iets meer naar rechts verplaatste, keek hij weer. Echter, niets. Hij ging weer van het podium af. Later, toen Preston wéér bij ons stond, tikte ik hem aan en wees ik naar de boxer, terwijl ik hem probeert te vertellen dat daar een boxer voor Harry lag. Echter bleef hij op een afstand en gebaarde daarna dat hij me niet kon horen. Typisch.
Uiteindelijk is het niet gelukt. Het is daar blijven liggen, en ik heb het toen voor elkaar gekregen om terug te krijgen.

Misschien dat iemand van jullie dat heeft gezien? Hoe iets wits vanaf de rechterkant (gezien vanuit de achterste tribune) van de catwalk naar Harry werd gegooid toen hij voorbij liep? Ik ben overigens ook nog even op het scherm geweest, één keer, en toen moest ik heel hard lachen. En Ben is zo vaak langs gelopen, Paul één keer en Cal en Preston ook een paar keer. Alle vier probeerde ik te vragen om een foto, maar Cal, Ben en Preston reageerde er niet op en Paul gaf me een knipoog en stak zijn hand uit, alsof hij wilde zeggen 'just wait'. Echter was het alleen een begroeting. Dus ook dat werd geen foto.

Het moment dat Best Song Ever was afgelopen en ik ze weer omhoog zag lopen, was niet leuk. Totaal niet leuk. En ik keek naar Harry tot hij verdween. En toen was alle blijheid weg. In één seconde veranderde mijn bui drastisch en kon ik wel janken. Keihard janken. Ik hield me echter in tot mijn vriendin en ik teruggereisd waren naar huis en ik het laatste stukje alleen terug fietste naar mijn eigen huis.
Ik heb op de fiets gejankt als de malle, mijn mascara over mijn hele gezicht en ik moet er zo lelijk uit hebben gezien, maar het was donker en het kon me niet schelen. Één keer maakte ik zelfs geluid en keek er een jongen echt zo om van 'Awh wat?' maar ik fietste door. Thuis aangekomen ben ik naar boven gesneakt zonder mijn vader te begroeten want ik kon het simpelweg niet. Ik heb huilend in de douche gestaan en ben huilend in bed gekropen. De volgende dag werd ik huilend wakker en even was het minder toen ik m'n emoties in mijn journal ging schrijven, maar toen ik ook daar weer mee klaar was, huilde ik verder.
Ook vandaag ben ik zo down als wat. Verdriet, pijn, teleurstelling. Ik heb de boxer nu weer bij me, maar eigenlijk wil ik 'm bij Harry hebben. En mezelf overigens ook. Al is het maar een ontmoeting voor nu, dan is het feit dat ik hem langer dan een jaar niet meer ga zien weer stukken minder pijnlijk. Ik wilde hem bedanken en hem zijn cadeautje geven en hem de kans geven zich me te herinneren (want die mogelijkheid was er echt wel) na een paar tips (merk, tweeling, DM's, naam, achternaam). Maar het is niet gebeurd. En ik ben kapot. En het schrijven lukt dus niet. Het spijt me dat ik niks voor jullie heb vandaag, want jullie zullen vast ook wel post concert depression en afleiding (ik heb nu bijna het hele seizoen van Orange Is The New Black afgekeken) nodig hebben, maar ik kan het jullie nu niet geven. Het spijt me.

Nog steeds wil ik wel alles van jullie horen. Misschien niet alleen de concerten, maar bijvoorbeeld hoe de afgelopen jaren/maanden/hoelang je ook fan geweest bent/ok voor jullie zijn geweest en wat jullie allemaal hebben meegemaakt. Kunnen we samen huilen :-)

Ik weet dat ik nu een beetje vaag ben en dat er misschien mensen zijn die dan willen weten wie ik ben of hoe ik heet, maar dat geef ik deze een/twee jaar niet vrij op Quizlet omdat ik dat niet prettig vind. Ik had het zo gedaan als het kon, maar áls je zou weten wie ik ben zou je het kunnen begrijpen. Misschien dat je het al weet of zo, maar zeg dat dan alsjeblieft niet hier. Misschien wel via een privé-bericht naar mij, maar alsjeblieft niet hier. En misschien als je het (lief) vraagt ben ik bereid om het (dan via privé-bericht) tegen je te zeggen. Maar dat hangt er maar vanaf.

Vanavond heb ik mijn diploma-uitreiking en dit weekend een handbal toernooi (waar ik dus geen zin in heb). Ik hoop dat ik me maandag weer beter voel. Hopelijk. En het spijt me dat ik niet heb gereageerd op de reacties van mensen op het vorige hoofdstuk, maar op dat moment stond mijn hoofd er niet naar. Sorry.

Stel nou dat er hier iemand is die mij kan helpen de boxer alsnog bij Harry te krijgen, laat het me alsje alsje alsje alsje blieft weten. Please. Ik wil er niet nu elke dag tegenaan kijken als ik wakker word. Het moet naar Harry toe.


Ik heb niet veel foto's gemaakt want ik wilde liever gewoon kijken, maar oké:

Harry
Louis (en Liam)
Cal
"het cadeautje"
24 juni toen ik niet veel kon zien, aha. toen maar deze

Reacties (5)

  • LynnBlack

    Wauw you know this story kinda gives me hope, really you just gave me new hope! Echt ik droom al zo lang van de jongens, gewoon één blik of zo zou mijn hart al doen stilstaan maar weet je na al die jaren fan zijn, na al die keren dat je hun liedjes op legt en meezingt, na al die keren dat je op een concert stond lachend, zingend en springend met de jongens, langzaam begint dat lichtje te doven en begin je te aanvaarden dat je ze nooit zal ontmoeten, dat je nooit een blik van ze zal krijgen en dat je nooit zal bestaan in hun ogen en dat doet pijn.
    En wel ik ben een gestoorde Taylor Lautner en Hobbit fan maar sinds Taylor Lautner nergens een twitter account of facebook account of instagram of gelijk wat heeft is hij helemaal onbereikbaar voor mij en geloof mij ik heb al veel gehuild hierover, hetzelfde met The Hobbit cast, ik zou alles gedaan hebben om op die laatste premiere te kunnen staan bij hun, gewoon die laatste kans om de cast van mijn dromen te ontmoeten en die is zo door mijn vingers heen geslipt, en hoeveel ik ook huil, hoeveel tijd ik ook spendeer aan de sociale media sites niemand van hen zal me ooit opmerken.
    Dan heb je Taylor Swift, Ed Sheeran, One Direction en Little Mix die hebben wel overal accounts en ik doe dan ook de gekste en soms zelfs domste dingen om hun aandacht te krijgen maar ik ben niet rijk, ik heb geen familie die me steunt in mijn gestoorde obsessie en dus kan ik niet zomaar de duurste tickets kopen op concerten of hun opwachten aan hotel.
    Ik heb Robert Pattinson en Ashley Greene ontmoet in 2011 op de Breaking Dawn premiere in Belgie en dat was echt het hoogtepunt in mijn leven maar zo'n geluk ga ik geen twee keer hebben...
    Heheh here's my story of my life and my obsession!
    Lacy Black! ;p

    4 jaar geleden
  • Manonxxx

    Aahw,
    Ik wacht al drie jaar op een follow.
    Heb nog geen concert kunnen bij wonen.
    Ik probeer ze zelf zoveel mogelijk tweets naar hun te sturen om ze op die manier te bereiken.

    Ik snap precies hoe je, je voelt.
    Maar aan de ene kant kan je best trots zijn met wat je allemaal al bereikt hebt.

    geef de moed dus niet op.
    Keep strong, xxx.

    4 jaar geleden
  • AnkePayne

    Je hebt al zoveel geluk met een Liam en Harry follow! Je hebt ook hen ontmoet en van dicht gestaan.. Ik wacht al jaren op een follow of een tweet of foto ofzo.. Je verdient het!!

    4 jaar geleden
  • ZaynBabyyboy

    Aww! Ik wou egt da ik jou was, je hebt zoveel geluk! Ik heb zowat etzelfde met zayn dat jij met harry hebt. Bij take me home tour in belgie sprong zayn op het einde in zo'n gat in de grond, ik heb dat beeld nog altijd voor me! En ik heb dagen zitten wenen! Nu kan ik er zelfs nig om wenen! Ik ben toen ook bij TMH Toutr aan een hotel gaan staan in antwerpen, hilton. Ik heb daar 7 uur gestaan met andere directioners, toen kwam de politie om ons we te sture want ze zate er niet, want niall tweete juist dat ze in brussel waren. Ik kon toen egt wenen, ik wou ook kei graag naar keulen maar ik mocht niet:(maar dus ik ben de 25 ste geweest! Ik bleef maar wenen want he was een jaar geleden dat ik ze zag, ik hou zoveel van ze alle 5 maar zayn is mijn favo en ik zit al 3 jaar met hetzelfde i mij hoofd: ik heb het gevoel dat ik 1D nooit ga ontmoete, ik kan mij er egt kapot van wenen:(en ik snap je dat je verdrietig bent nu! Ik ook! Het gaat wss weer een jaar duren en dan wil ik egt niet, ik wil ze gewoon is kunne knuffele:(& zou ik jou foto met harry in keulen is mogen zien? Of wil je dat liever niet? Het maakt mij niet uit x

    Ik snap helemaal dat je niet kunt schrijve nu, ik zou het ook niet kunnen <3

    4 jaar geleden
  • joshuadun

    aww <3, Ik wou dat ik jou was! ik heb ze alleen woensdag gezien! dat is nu echt de best night ever! Maar jij hebt ze ontmoet / een follow / en nog meer! so awesomee!

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen