Foto bij 025. Mabel

Jaaa.... een nieuw persoontje!
Ik wil wel even zeggen dat dit hoofdstuk een duidelijke spoiler bevat. Dus als je het boek niet gelezen hebt... Tja. Ik zeg niks.

Ze keek toe hoe Thorin behendig over een regenplas heen sprong en stak haar handen nog wat dieper in de buidel van haar trui al was hij al zo ver over haar dijbenen getrokken, dat het meer weg had van een juten zak. Het kon haar niet veel schelen ook. Er stond een enorme opdruk op van SpongeBob SquarePants, maar die ging half verscholen onder haar grote sjaal en koptelefoon.
Mabel had de dwerg er al enkele keren naar zien kijken, maar hij had geen vragen gesteld. Ja, hij was het echt. Ze wist het gewoon. De blik in zijn ogen, zijn gezicht… Hij leek sprekend op Richard Arnitage. Ze had zo vaak naar zijn foto’s gekeken!
‘Waar is de rest?’ wilde Mabel weten toen het een tijdje wil geweest was en ze zich daar alleen maar aan irriteerde. ‘Wilden zij niet mee naar Nederland?’
Als Thorin dat al een rare vraag vond, liet hij dat niet merken. Mabel ging er daarom maar van uit dat dit opnieuw een bevestiging was van zijn bestaan en prees zichzelf gelukkig. Ze wist immers donders goed dat zijn makkers ook hier waren. Ze had ze nota bene gezien op straat. Ze had Kili zijn geld gegeven.
Er waren echter teveel mensen om hen heen geweest en Mabel had niet gewild dat iedereen zich om haar en de dwergen zou verdringen – als ze haar al zouden geloven.
‘Oké,’ zei ze langzaam toen de dwerg geen antwoord gaf. ‘Je vindt het dus wel oké om met me mee te gaan, maar vervolgens zeg je niets?’
Thorin haalde zijn schouders op. ‘Er is niets dat het zeggen waard is.’
‘Maar dit dus wel,’ concludeerde Mabel met wiebelende wenkbrauwen.
Thorin liet de lucht langzaam tussen zijn tanden naar buiten ontsnappen. Hij keek haar niet aan terwijl ze verder liepen langs de grachten. Zijn ogen gleden telkens over de huizen, langs de stoep die bezaaid was met fietsen en vervolgens naar de auto’s en boten aan de andere kant. Mabel kon niet zeggen of ze hem nieuwsgierig of juist angstig vond. Hij leek eerder onverschillig, alsof hij dit allemaal al verwachtte te zien. Zou hij hier allang zijn? Hoe kwam hij hier eigenlijk?’
‘Hebben jullie Erebor al bevrijd?’ wilde ze weten. Misschien was dit hun lot wel en hoorde hij hier thuis na zijn dood.
Thorin bromde iets waaruit ze kon opmaken dat hij het er liever niet over had. Ze wist niet wat dat dan te betekenen had en vroeg maar niet verder.
‘Hier woon ik!’ zei ze opgewekt na enkele meters verder gelopen te hebben. Ze zag Thorin zijn ogen opslaan om de hoogte van het gebouw in te kunnen schatten en grinnikte. De omgeving deed hem dus toch wel wat.
Mabel opende de deur en liet hem voorgaan, waarna ze hen insloot in een smalle gang met enkel een strakke spiegel aan de muur ene en kapstok in de hoek. Thorin droeg geen jas en zij had enkel een trui aan, dus ze liet hem zien welke deur hij moest nemen.
Aan zijn manier van lopen meende ze te zien dat hij de omgeving niet gewend was en vroeg zich af waar hij al die tijd was geweest… Hoe lang was hij hier al?
‘Heb je al veel van de stad gezien?’ vroeg ze terwijl ze hem voorging naar de keuken waar ze een trapje voor op moesten.
‘Nee,’ antwoordde de dwergenkoning kortaf.
Toen Mabel omkeek, zag ze dat hij met zijn vingers over de zachte meubels in het huis van haar ouders streek.
‘Je mag zitten, hoor.’
Hij deed het zwijgend en Mabel trok de koelkast open.
‘Wat wil je drinken?’ Ze betwijfelde of hij ooit van cola had gehoord en besloot zijn antwoord gewoon niet af te wachten. Ze was wel benieuwd naar wat hij van de drank zou vinden.
Zijn ogen keken waakzaam naar het glas dat ze hem enkele seconden later aanreikte en hem vertelde dat het cola was. Hij rook er vervolgens aan en trok zijn neus op toen de vloeistof nog een beetje spetterde door het hoge gehalte aan koolzuurgas.
‘Het is geen gif!’ Mabel nam grijnzend zelf een paar forse teugen en hield daarbij haar blik strak op haar vreemde gast gericht.
Thorin zette zijn lippen aan het glas en ze zag iets in zijn blik veranderen, hoewel ze niet wist of dat positief of negatief was. Hij dronk voorzichtig en langzaam, zo langzaam dat Mabel dacht dat de prik al uit het glas zou verdwijnen voor hij zijn tweede slok had doorgeslikt.
‘En?’
‘Het is walgelijk.’

Reacties (8)

  • Moonwarrior7

    Hahaha geweldig! Ik wil ook een dwreg in mijn huis!

    7 jaar geleden
  • Vibes

    Och jezus, nu heb ik zin in pizza.

    7 jaar geleden
  • Vibes

    Ach voer hem een pizza en dan kan Thorin ook weer lachen.

    7 jaar geleden
  • Trager

    Hahaha, Thorin :')!

    Ik vertrouw die Mabel niet :+!

    8 jaar geleden
  • LynnBlack

    Phhahahahahaha geniaal blij dat Thorin/ OakenshieId en ik dezelfde mening delen! Cola is walgelijk!
    Snel verder please Mabel lijkt op mij een paar maand geleden nu heb ik echter een andere haarkleur als je het nog een haarkleur kan noemen sinds het eerder een hele mix is xp

    8 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen