Foto bij XXXIV ›› Jade Thirlwall

Verstijfd staar ik naar Perrie. Mijn gezicht betrekt en ik voel hoe langzaam alle kleur van mijn gezicht afglijdt.
'W-wat?' Ik zie dat Perrie de woorden wil herhalen, maar ik ben hem voor. Snel sta ik op, loop op hoog tempo naar de kapstok en trek mijn jas aan 'Het spijt me, ik... Ik kan het niet.' Verblind door de tranen gok ik maar waar zijn lichaam ergens zal zijn en omhels hem vluchtig. Maar het voelt zo anders. 'Dag,'zeg ik, waarna ik me omdraai en zonder aarzelen de regen inloop.
Pas als de regen me door en door nat heeft gemaakt, beginnen de tranen te lopen. Perrie is transgender. Ik heb al die tijd theoretisch gezien met een meisje gekust. Ik was al die tijd verliefd op iemand die eigenlijk een meisje is en hij heeft het me niet eens verteld. Ik voel me bedrogen en gebroken, terwijl ik het eigenlijk nog niet eens uit is.

Als mijn huis in zicht komt, probeer ik me te vermannen. Ik probeer de strepen uitgelopen make-up normaal te laten lijken, alsof het door de regen is gekomen, maar ik maak het alleen maar erger. Daarom blijf ik maar onder het afdakje staan en druk op de bel. Het maakt nu toch niet meer uit. Mijn leven is een grote mislukking, iedereen waarvan ik houd, laat het afweten en die zeikende regen kan er ook nog wel bij.
Uiteindelijk is Karl degene die de deur voor me opent. Christine staat achter hem en glimlacht zo breed naar me dat ik nog bijna een koekenpan in haar mond zou kunnen proppen.
'Lekker gewandeld, Professor?'vraagt Karl. Ik negeer hem volledig, stap naast hem op en storm naar boven. Karl en Christine zullen elkaar wel vragend aankijken en zich afvragen wat er aan de hand is, maar het kan me niets schelen. Het enige wat ik wil is schreeuwen. Of iets slaan. Maar vooral huilen.
Ik besluit het alle drie te doen en als ik in de badkamer sta, laat ik mijn hoofd tegen de koude, betegelde muur hangen en schreeuw de longen uit mijn lijf terwijl de tranen ongecontroleerd over mijn wangen rollen. Mijn handen slaan tegen de muur en ik voel de pijn niet eens. Het hoort te bonzen. Mijn stem slaat over en uiteindelijk stop ik met slaan en schreeuwen. Ik wil alleen nog huilen. Huilen om iemand die het niet waard is. Huilen om iemand die me al die tijd heeft voorgelogen. Huilen om iemand die toch niet mijn Tobias is.

'Jade?' Iemand klopt op de deur.
'Nee,'murmel ik kwaad. Ruw veeg ik de tranen van mijn kletsnatte gezicht en veeg mijn handen af aan mijn doorweekte jeans.
'Jade, laat me erin.' Ik wil er met alle liefde tegenin gaan, maar ik kan het niet opbrengen. Daarom hijs ik mezelf langzaam omhoog en open de deur voor mijn broer. Enkele seconden staan we oog in oog en dan omhelst hij me. Zijn sterkte, warme lichaam tegen dat van mij. Opnieuw barst ik in tranen uit en Karl trekt me nog dichter tegen hem aan. 'Sssht, het is goed,'fluistert hij.
'Nee,'murmel ik opnieuw. 'Dat is het niet.' Karl zegt niets meer en strijkt me over mijn rug.
Na een tijdje drukt hij me van zich af.
'Ga je douchen. Je bent nat en ijskoud, dadelijk word je ziek.'
'Ik wil niet,'mopper ik.
'Jade,'zegt Karl streng. 'Ga alsjeblieft douchen,'gaat hij zachtjes verder.
'Goed dan,'geef ik toe. Karl pakt met zijn lange armen een handdoek voor me uit de kast en steekt hem naar me uit. Ik neem hem aan en sluit mezelf opnieuw op in de badkamer. Traag kleed ik mezelf uit en ik blijf stug het meisje in de spiegel ontwijken. Dan stap ik over de rand van de badkuip en trek het douchegordijn dicht, waarna ik de douche zo warm als mogelijk zet. De stralen branden op mijn huid en kleuren me vuurrood. Maar het interesseert me niet. Het zal me allemaal wel.
Ik zie donkere strepen van mijn make-up in het doucheputje verdwijnen en besluit om mezelf maar te wassen. Eerst mijn lichaam, dan mijn haren. Tergend langzaam, in een poging om mijn hoofd leeg te maken. Maar het lukt me niet. Perrie's blik, zo gebroken, staat voor altijd in mijn geheugen gegrift. Zijn woorden kunnen me niet met rust laten. Zijn aanrakingen bij onze laatste knuffel. Ik kan het niet. Ik kan het niet van me afzetten. Net als het feit dat hij me al die tijd zo gebruik heeft. Hij heeft tegen me gelogen -of in ieder geval belangrijke delen van de waarheid achter gehouden.

Uiteindelijk lig ik in een oude kersttrui van Karl in bed en probeer ik me te focussen op Papertowns van John Green, maar het lukt me niet. De woorden hebben geen betekenis en ik heb het gevoel alsof ik blanco bladzijdes aan het lezen ben.
'Jade, mag ik binnenkomen?' Opnieuw is het Karl die op mijn deur klopt. Ik wil zeggen dat hij moet blijven waar hij is, maar nog voordat ik kan antwoorden, staat hij al binnen. Hij zigzagt tussen de stapels boeken door en gaat dan op de rand van mijn bed zitten. 'Gaat het wel?'
'Ja, het is allemaal rainbows and butterflies, daarom die ik er zo fantastisch uit,'antwoord ik sarcastisch. 'Natuurlijk gaat het niet, idioot.' Ik zie dat Karl op zijn tong bijt om een sarcastische opmerking tegen te houden.
'Kan ik iets voor je halen? Je ziet er zo lamlendig uit, zelfs ik maak me zorgen om je.'
'Nee, bedankt,'murmel ik en ik leid mijn blik terug naar het boek. Maar ik kan het niet. Ik laat mijn hoofd op de witte bladzijdes vallen en ik begin opnieuw te huilen. Minutenlang, zonder een keer op te kijken. Karl probeert me onhandig te troosten, maar ik ben niet te troosten.
'Zal ik je maar alleen laten?'stelt Karl voor. Ik knik enkel en hoor dan hoe Karl mijn kamer verlaat. Karl, die zowaar aardig voor me was.
Maar lang sta ik er niet bij stil. Ik kan alleen maar huilen. En dat doe ik dan ook, totdat ik mezelf in slaap gehuild heb.

---
Ik kreeg gewoon medelijden met Jade toen ik dit schreef.
En ook met Perrie, hoewel hij nauwelijks in lichamelijke vorm voorkomt in dit hoofdstuk.
Poor ones...

Reacties (3)

  • BOOKWURM

    Nahw Jerry:(

    5 jaar geleden
  • chanyeoI

    Arme Jade. En arme Perrie.
    +Kudo

    5 jaar geleden
  • KellyHoranXx

    Jij ook altijd met je koekenpannen XD
    Maar je hebt wel gelijk, ik wil mensen ook wel eens slaan met een koekenpan. Vooral als je een zekere Gwen tegenkomt op de fiets en zij met een vriendin fietst die je niet kent en je elkaar weer totaal negeert...

    Maar awh, arme Jade & arme Perrie!

    5 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen