Foto bij Diner? Diner.

Nina Nesbitt - Peroxide

Al binnen een redelijk korte tijd kwam mijn moeder terug van het zogenaamd boodschappen doen. Ikzelf zat met Charlie op de bank, netjes naast elkaar, beiden zonder iets te zeggen kijkend naar het beeldscherm. Echter was de première (in ieder geval de herhaling ervan) al afgelopen, en de documentaire werd niet op TV uitgezonden. Dus werd het Spongebob Squarepants.
Mijn moeder zond even een blik naar de TV en wendde zich toen tot ons. ‘Nou, dame, en heer, wat dachten jullie ervan om nu maar lekker te gaan? Ik heb namelijk hartstikke honger!’
‘Prima, mam,’ glimlachte ik. ‘Waar gaan we eigenlijk heen?’
‘Ik wilde naar een écht luxe, lekker restaurant, eigenlijk.’
Ik trok mijn wenkbrauwen op. ‘Mam, dat is veel te duur. Ik kan dat niet echt betalen voor één avond...’
‘Relax, schat, vandaag trakteer ik. After all, ook ik heb jullie voor een hele lange tijd moeten missen. Niet alleen Harry. Of de rest van die familie. Of...’
‘Het is al oké, mam! Is goed, ik kleed me alleen even om en...’
‘Je omkleden? Je ziet er al fantastisch uit, schat! Hou dat lekker aan!’
‘O, oké, maar alleen een jasje pakken, dan...’

Een kwartier later zaten we in de auto. Mijn moeder achter het stuur, ik daarnaast, en Charlie achter in zijn zitje.
‘Waar is dat restaurant eigenlijk?’
‘In Manchester!’
‘Manchester?!’
‘Ja, Manchester? Dat is nauwelijks drie kwartier rijden, hoor! Komt goed!’
Ik snoof. ‘Nou ja, oké dan...’
Binnen het uur waren we dan al Manchester binnengereden, en eigenlijk ging het ook erg goed met Charlie. Hij moest nog niet plassen, al ging ik hem dat wel in het restaurant laten doen. En god, wat snakte ik ook naar een glas ijskoud water.
‘Zo zo, we zijn er...’ mompelde mijn moeder zacht, meer in zichzelf, terwijl ze het stuur naar rechts draaide, zo een parkeerterrein op. En deze hoorde overduidelijk bij een redelijk groot gebouw, wat er van buitenaf al luxe uitzag.
‘Mam, weet je zeker dat je dit zelf gaat betalen?’ fronste ik terwijl ik even opzij keek. ‘Het ziet er nu al zo prijzig uit...’
Mijn moeder schonk me een geruststellend glimlachje. ‘Geen zorgen, schat. Geniet nou maar van het eten, oké? En van ons.’
‘Jaha...’ Ik stapte uit, mijn moeder die mijn voorbeeld volgde, al was ik degene die mijn zoontje eruit haalde.
Met Charlie aan mijn hand en mijn moeder aan de andere kant manoeuvreerden we ons door de andere geparkeerde auto’s. Schijnbaar was dit restaurant behoorlijk populair.
Tijdens het lopen vond mijn hand die van mijn moeder. Ze kneep zachtjes. Ik glimlachte.

Eenmaal binnen liep mijn moeder naar de eerste ober die ze tegenkwam, mij en Charlie achterlatend. De twee mompelden, en even later werd ons een tafel toegewezen.
Pas toen ik ging zitten, ook wachtend tot het zitje voor Charlie werd gehaald aangezien hij nog te klein was om goed bij zijn bord te kunnen, merkte ik het aantal ervan op. Vijf?
‘Eh, excuseer mij, meneer, maar wij zijn maar met z’n drieën,’ zei ik tegen diezelfde ober. Hij fronste en keek even naar mijn moeder.
‘O-o, maar Abby... Robin en Mike komen ook.’
Fronsend keek ik mijn moeder aan. Waarom die ook kwamen begreep ik eigenlijk niet helemaal.
‘O? Oké...’
Mijn moeder keek me even voor een paar seconden aan. ‘Sorry als je dacht dat het alleen ons drieën zou zijn. Later kunnen we dat nog doen.’
Ik glimlachte en schudde mijn hoofd. ‘Geeft niets. Nu kan ik tenminste begrijpen waarom je zegt dat ik niks hoef te betalen.’
Mijn moeder liet een zogenaamd beledigd lachje horen. ‘Hey! Een beetje respect voor je moeder graag!’
Ik lachte en boog me naar mijn moeder toe. Terwijl ik een arm om haar heen sloeg en een kus op haar wang drukte, zei ik: ‘Oeps, moeder. Sorraaaaaayy...’
Mijn moeder snoof, maar ik zag de humor in haar ogen.
‘Uw kinderzitje, mevrouw,’ diezelfde ober stond weer voor mijn neus. Ik tilde Charlie van zijn stoel, en toen de ober het zitje had geïnstalleerd liet ik hem weer zakken.
‘Dank je wel. Zouden wij alvast wat drinken mogen bestellen?’
‘Natuurlijk kan dat, mevrouw. Wat wenst u?’
‘Ik zou graag een glas ijskoud water willen, en... wat wil jij, lieverd?’
‘Fristi!’
Ik glimlachte bevestigend naar de ober. ‘Dat, dus.’
De ober glimlachte even naar me en schreef het toen op. ‘Oké. En u, mevrouw?’
‘Doe mij maar een zwarte koffie. Niks erin,’ antwoordde mijn moeder met een lichte glimlach. Daarop knikte de ober, en daarna maakte hij zich uit z’n voeten.
‘Dus, hoe laat zouden ze komen, zei je?’
Mijn moeder keek omlaag naar haar pols. ‘Eigenlijk ongeveer tussen nu en een kwartier. Maar er kan file zijn.’
‘Hoezo? Ze komen toch gewoon ook uit Cheshire, net als wij?’
‘Eh...’ Mijn moeder keek me even voor een paar seconden aan, niet echt wetend wat te zeggen. ‘Geen idee, eigenlijk. Misschien is de spits wat later begonnen?’
Ik fronste. ‘Eh, oké...’
‘Mama!’
Ik draaide me naar mijn zoontje toe, die me gepijnigd aankeek. ‘Ja, lieverd, wat is er?’
‘Ik moet plasje doen!’
‘Oh, gossie, moet jij een plasje doen?’
‘Ja!’
‘Nou, dan gaan wij even naar de WC, oké? Mam, we zijn zo terug...’ Ik tilde Charlie uit zijn stoel en liep toen met hem (lees: snelwandelde) richting waar de toiletten schijnbaar moesten zijn.
Ik wilde eigenlijk met Charlie rechtsaf naar de damestoiletten, want zeg nou zelf, geen enkele dame keek er ooit raar van op als een andere dame met haar zoontje kwam plassen. Andersom, echter...
‘Mama! Ik ben geen meisje!’
Op dat moment kwam er een man van middelbare leeftijd uit de mannentoilet gelopen. Hij gaf me een grijns, die breder werd toen hij hoorde wat dat zoontje van die vrouw zei, en liep toen verder.
‘Eh, nou, ik... Goed dan.’ Damn it.
Voorzichtig keek ik even door de deur naar binnen. Tot mijn grote opluchting zag ik nergens een man staan. Snel, snel, snel!
‘Kom, jongen,’ zei ik, misschien iets te gehaast, terwijl ik mijn zoontje achter me aan naar binnen leidde. Net wanneer ik hem een hokje in wilde leiden, bleef hij staan.
‘Ik moet plassen, mama! In de grote staan-WC!’
‘Wat? Maar het hokje is toch ook goed?’ Dan kon ik me tenminste verstoppen.
‘Maar ik wil graag op de speciale WC!’
God fucking damn it.
Tien minuten later kwam ik, vrijwel zeker met een rood hoofd, de mannentoilet uitgelopen. Doordat ik naar achter keek om er zeker van te zijn dat Charlie mijn uitgestoken hand pakte, zag ik niet wat er voor me gebeurde.
Oh, shit!
Met een kreun botste ik tegen iemand op. Mijn grimas verdween al snel toen ik zag wie. Huh?
‘Papa?!’
‘Harry?’
‘Hey, jongen!’ Harry zakte door zijn knieën, een brede grijns op zijn gezicht, terwijl hij zijn zoontje al verwelkomend in zijn armen nam.
‘Ooooooohh...’ mompelde hij terwijl hij zijn ogen sloot, met een lichte glimlach Charlie strak tegen zijn borst aandrukte en heen en weer bewoog.
Mag ik ook zo’n knuffel?
‘H-hey, wat een verassing, dit... ik wist niet dat je hier zou zijn? Eet je hier ook? Ik zit rechts in de hoek met mam, en Robin en Mike zouden er nu moeten zijn, geloof ik...’
Ondertussen was Harry overeind gaan staan, maar nog wel voorovergebogen, waarbij hij Charlie optilde en op zijn heup zette. Met zijn beide armen om en onder zijn zoontje geklemd, keek hij me toen aan. En licht fronsend, licht geamuseerd.
‘Wat?’
‘Wat?’
‘Robin zit gewoon thuis en wacht op mam en Gemma. Ik ben hier met pap.’
Ik fronste. Ondertussen zag ik Charlie zijn handjes uitsteken naar Harry’s haar, wat de laatste tijd wel heel erg aan het groeien was – I ain’t complainin’– en wat het jochie nu uit zijn gezicht veegde, bijna dromend. Harry bleef me echter aankijken, wat ook nieuw was.
‘Ik dacht dat je moeder had verteld dat we samen gingen eten...?’
‘Ik... ze zei juist met Robin en Mike...’
‘Misschien dacht ze dat je het anders niet meer wilde...’ opperde Harry, terwijl hij, nog steeds met Charlie in zijn armen, achteloos zijn schouders ophaalde. Maar ik zag de twitch bij zijn mondhoek.
‘Dat moet ze dan waarschijnlijk fout gedacht hebben. Denk ik. Of zo,’ zei ik, mompelend, voorzichtig. Toen ontmoette Harry mijn blik, en glimlachte hij licht. ‘Oké. Ga je mee?’
In stilte liepen we toen de toiletten uit, richting onze tafel. Charlie huppelde al voor ons, vastbesloten om er eerder te zijn dan zijn ouders.
‘Ik... snap niet...’ begon ik, maar Harry onderbrak me.
‘Laten we het er later over hebben, oké? Er niet meer aan denken nu. Gewoon... eten.’
Ik grijnsde. ‘Natuurlijk. Eten is het allerbelangrijkste.’
Harry trok zijn wenkbrauwen naar me op en grijnsde ook. ‘Altijd, altijd.’

Bij de tafel was Charlie al op zijn plek gaan zitten. Ook ik ging zitten, met mijn glas water die al klaar stond. Ik nam lange, gulzige slokken, en sloot voor even genietend mijn ogen.
‘God, jezus,’ vloekte ik zacht, opgelucht dat ik van die pijnlijke broederige dorst verlost was.
‘Amen?’ hoorde ik naast me. Met een lachje gaf ik Harry een klap op zijn bovenarm, die naast me was gaan zitten. Mijn moeder had zich schijnbaar verplaatst zodat ze naast Charlie én Des zat. ‘Niet zo brutaal.’

De rest van de avond verliep eigenlijk vrij normaal, vrij goed. Nou ja. Ik had vooral honger, dus zoveel praatte ik niet, maar ik kon de ontspannen sfeer wel voelen. Lekker boeien, die problemen, eten is het allerbelangrijkste.
Ik gaf Harry, eigenlijk de problemen tussen ons vergetend, en meer als beste vrienden, een schop onder de tafel toen hij me constant geamuseerd aan bleef kijken. Licht kermend en met een verwrongen gezicht van de pijn greep hij naar zijn rechtersscheenbeen, terwijl ik haast duivels hardop lachte.
You’re going to pay for that soon,’ gromde Harry terwijl hij me een donkere blik zond. Ik kon alleen maar grinniken.
‘Papa?’
‘Ja, jongen?’
‘Waar is Tris?’
Ik verslikte me, luid hoestend en met tranen in mijn ogen, terwijl ik Harry naast me verward kon zien kijken.
‘Wie?’
‘Broer?’
Door mijn betraande zicht heen zag ik Harry zijn hoofd met wijde ogen naar me draaien.
Hij weet het?! mimede hij, niet eens per se in paniek. Juist verbaasd, verrast. Ik bleef maar hoesten. En knikte een keer. Daarbij keerde Harry zich weer terug naar ons zoontje, de opkomende grijns rond zijn lippen niet te missen.
‘Tristan is terug naar zijn moeder, jongen. Hoezo?’
‘Mama zei dat we gingen voetballen!’
‘Nee, lieverd, ik zei dat het over een tijdje wel kon, maar niet nu,’ zei ik, nu bijna bekomen van mijn hoestbui. Harry klopte zachtjes op mijn rug. Mijn hart toen iets harder.
Charlie keek me even teleurgesteld aan. ‘Oké.’
Ik glimlachte waterig en boog me naar hem toe. Een hand legde ik op zijn rechterwang, leidde zijn hoofd daarbij naar me toe en drukte een kus op zijn linkerwang.
‘Ieuwl! Mama, je mond is vies!’
Licht grinnikend keek ik toe hoe Charlie met een vies gezicht zijn wang met zijn blote handjes schoon probeerde te wrijven. ‘Sorry, schat. Still love you, though. A lot. Very much. The most.’
‘Ja ja, het is al goed,’ zei mijn moeder luid, terwijl ze naar me knipoogde. Ik snoof, zogenaamd beledigd. ‘Dank je, mam.’ Des grinnikte. En Harry ook. Precies hetzelfde, trouwens. En toen ik het geschater naast me hoorde, terwijl degene waar het van afkomstig was waarschijnlijk niet eens begreep waar het over ging, wist ik dat ook zijn lach hetzelfde zou zijn.



Ik weet eigenlijk niet zo goed wat ik moet zeggen?
Behalve: hallo!
En: tada!
Ook: ik hoop dat jullie dit leuk vonden :') ik snap ook als het niet zo is want het is een beetje een filler MAAR... de volgende wordt heel leuk! Weer heel wat anders!!:D:D:D

Fijne zaterdag... en zondag... terwijl ik dit aan het typen ben is het de 78ste minuut tijdens dé wedstrijd dus veel kan ik nog niet zeggen want het is dus nog steeds 0-0... God fucking damn it. Én mijn moeder gilt en ademt met het mee whaha *heavily breathing* *yelps* *screams* *dies* dat dus

:D

Reacties (8)

  • Subdivisions

    ahwe schattig stukje!
    snel verder xx(K)

    4 jaar geleden
  • Incalescent

    ik heb je verhaal in één keer gelezen en ik vind het GE-WEL-DIG. ik zit hier nu echt zowat te janken omdat er geen nieuw hoofdstuk meer is dat ik kan lezen
    snel verder x

    4 jaar geleden
  • AngelicPower

    snel verder!!(Y)

    4 jaar geleden
  • AlphaWolve

    Ik haaaaaat die wedstrijd. niet dat ik voetbal kijk ofzo, maar deze was echt stom. mijn vriendin en ik krijsten de hele buurt bij elkaar, en we staken elkaar aan met ons geschreeuw enzo echt grappig! haha
    leuk stukje. een keer iets anders dan al die ongemakkelijke stiltes:)

    4 jaar geleden
  • OnlyXStyles

    WE HEBBEN GEWONNEN!!!! YEAHHH
    Snel verder x

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen