'Ben je gek?' Rowling keek Antisgui geschrokken aan. 'Hij is één van ons! Bovendien,' ze pakte haar apparaatje en bracht het naar Manatee, 'is hij juist nu veel te kostbaar.' In haar oortje begon het niet harder te biepen, dus dat was al iets. 'Hij lijkt nu oké. Het lijkt mij het beste dat we hem vastbinden en iemand hem continu in de gaten laten houden, dus een soort wacht. Als hij vreemde verschijnselen vertoont, roep mij dan, dan kan ik hem onderzoeken.'
Er klonk wat gemompel en Antisgui keek haar vertwijfeld aan. Ze bleef echter zo zelfverzekerd voor Manatee staan, dat hij zijn geweer liet zakken.
'En als hij ons aanvalt, dan heb je de vrijheid om hem - te doden.' Ze hield niet van het woord "doden" of het woord "dood". Haar moeder was dood, maar dat werd niet gezien als iets waar je lang om mocht rouwen. De dood was alleen erg voor de overledene, omdat die niet meer van het leven kon genieten. De omstanders werden niet als slachtoffers gezien, want zij konden dat nog wel. Het was voor Rowling nooit iets geweest waar ze aan kon wennen, want zij miste haar moeder wel, en zij had wel verdriet gehad om haar dood.
Antisgui leek toch genoegen te nemen met haar antwoord en dat was voor haar het teken om bij Manatee neer te zakken en zijn helm van zijn hoofd te halen. Ze hadden hem nog nodig, als ze op een gegeven moment weer terug waren op Pangea Nova. Hij onderzocht hoe de mensen vroeger hadden geleefd, onder andere om te kijken of het mogelijk was opnieuw zo'n bestaan op te bouwen. Als bleek dat het Tiberium bijna verdwenen was uit de lucht en het aantal gemuteerde mensen was aanvaardbaar, dan zou er worden gekeken naar de mogelijkheid om terug te gaan naar de aarde. Het eten moest daar veel lekkerder zijn, ze moesten veel meer mogelijkheden hebben en de ruimte was natuurlijk ongelooflijk vergeleken met Pangea Nova. Rowling wilde dolgraag terug naar de aarde.
'Hij lijkt op dit moment oké,' mompelde ze, terwijl ze de helm neerzette en het apparaatje langs zijn huid liet gaan. Ze zette haar rugzak op de grond en haalde er een bloedprikker uit. Ze ritste zijn pak een stukje open en zette de prik in een bloedvat in zijn schouder, waarna ze een buisje met de rode vloeistof vulde. Daarna plakte ze er een plakkertje op en vervolgens ging ze naar de andere schouder, waar ze een bloeddrukmeter om zijn bovenarm wikkelde. 'Zijn bloeddruk is normaal. Ik zal later zijn bloed onderzoeken.' Vervolgens legde ze haar vinger in zijn nek. 'Zijn hartslag is aan de trage kant, maar wel stabiel, zoals het nu lijkt. Ik denk dat we hem wel mee kunnen nemen.'
Ze keek even naar Antisgui, die haar nog steeds verhit aankeek en het niet leek te vertrouwen, en wendde daarna haar blik weer af. 'Je kunt hem nu vastbinden. We laten hem pas los als zijn situatie écht stabiel is.'

Reacties (2)

  • Medb

    Die Antisgui is zo een *** :')
    Arme Manatee :c Ze laten je in ieder geval niet zomaar achter!! ^^

    6 jaar geleden
  • Frey_

    Brr, dat lijkt me zo eng als je weet dat er een kans is dat je gek word...

    6 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen