Ik had mijn tassen gepakt en Michael had de tickets gevonden dus we konden gaan. We liepen samen zwijgend naar de receptie. Ik checkte uit en zei gedag. Ik had mijn taxi al gebeld en die stond al klaar. "Mag ik nog met je mee naar het vliegveld?" Vroeg Michael. Ik knikte en samen stapten we in. De autorit naar het vliegveld duurde een half uur, dus we hadden nog even tijd om samen te praten.
"Ik ga je echt missen.." zei Michael. "Je hebt mijn leven helemaal ondersteboven gezet." "Ik ga jou ook missen, maar we gaan zo veel mogelijk whatsappen toch?" "Ja, en zo snel mogelijk weer afspreken." "Jup" Ik zuchtte. Ik wilde helemaal niet weg bij Michael. Waarom moet ik nou naar die stomme school? Ik weet dat mijn ouders het beste voor me willen en dat ik slim genoeg ben om mijn gymnasiumopleiding af te maken, maar ik heb het nu ook zo druk buiten school. Ik heb genoeg geld verdiend om van te leven, als ik zuinig doe, waarom willen mijn ouders toch zo graag dat ik mijn school afmaak?
Michael kwam dichter tegen me aan zitten. Ik legde mijn hoofd op zijn schouder en hij sloeg zijn arm om me heen, net als in de bioscoop gisteren. Dat voelde geweldig. Waarom moest ik nou weg? Alles was perfect de afgelopen twee dagen.
Michael gaf een kusje op mijn hoofd, net als in de bioscoop. Ik tilde mijn hoofd op en keek glimlachend naar Michael. Ik bracht mijn hoofd dichter bij het zijne en kuste hem. Zodra onze lippen elkaar aanraakten, ging er een schok door mijn lichaam.
Ik genoot van elke seconde dat we zo zaten, zoenend, achterin de taxi, op weg naar het vliegveld. Dit ga ik het meeste missen: Zijn armen om me heen, onze lichamen tegen elkaar aan gedrukt, onze tongen die met elkaar speelden, onze lippen die omhoog gekruld genoten van elkaar. Het was perfect, ik zou dit voor altijd kunnen doen als ik niet weg moest. Ik wilde niet dat hij me zou vergeten zodra ik weer thuis was. Ik wilde bij hem blijven, deze jongen met zijn vage groene haar had mijn leven veranderd. Ik kon niet zonder hem. Hij was alles waar ik aan dacht, elke minuut van de dag. Ik wilde niet weg.
Ik lag weer met mijn hoofd op zijn schouder. Ik keek naar buiten en zag dat we bijna bij het vliegveld waren. Waarom ging het allemaal zo snel? Drie dagen geleden kwam ik hier aan, zenuwachtig voor de British Music Awards, en nu was ik alweer op weg naar huis, met mijn droomjongen naast me. Ik wist nog steeds niet zeker of we nou vrienden zijn of meer.. We waren niet officieel een koppel, maar we hebben wel een paar keer gezoend en hadden bijna sex. Waarschijnlijk was ik niet het eerste meisje waarmee hij dat deed. Waarschijnlijk heeft hij over een paar dagen weer een nieuwe.. Hij was de eerste persoon die me zo liet voelen, de eerste persoon die bijna sex met me had, het voelde zo goed.. Maar hij doet het waarschijnlijk bijna dagelijks, alle meisjes staan in een rij voor hem klaar. Waarom was hij niet gewoon alleen van mij?
Voor ik het wist stonden we samen op het vliegveld. We moesten nu echt afscheid nemen. "Moet je echt weg?" vroeg Michael met puppyoogjes, nog beter dan die van Ashton. Ik knikte. Hij gaf me een knuffel. "Het vliegtuig naar Amsterdam Schiphol vertrekt over ongeveer 15 minuten." klonk door de ruimte. Ik kreeg tranen in mijn ogen. Ik moest nu echt Michael verlaten. Hij liet me los en keek me aan. Hij had ook tranen in zijn ogen. "Ik wil niet weg" snikte ik. Hij tilde mijn hoofd op en veegde de tranen weg met zijn duimen. "We zien elkaar snel weer, dat beloof ik." zei hij geruststellend. Hij kuste me voorzichtig en zachtjes. Toen hij me losliet stroomden de tranen weer over mijn wangen, en bij hem ook zag ik. "Ik moet gaan, Michael.. Het spijt me, ik hou van je.." Hij kuste me weer, als afscheidskus. Daarna zei hij: "Doei Samantha, ik zal je niet vergeten, dat beloof ik. We houden contact. Er zal geen dag zijn dat ik niet aan je denk." "Doei Michael, ik zal ook elke dag aan jou denken." zei ik en ik pakte mijn tassen. "Ik hou van je" zei hij. Mijn hart brak. Ik wilde niet weg bij de jongen die van me hield. "Ik hou ook van jou, Michael.." Ik draaide me om en liep naar de gate. Ik keek nog een laatste keer achter me. Daar stond Michael, helemaal alleen in de drukke menigte. Hij zwaaide naar me. Ik zwaaide terug en liep toen naar het vliegtuig.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen