Foto bij XXXVI  Jade Thirlwall

Het is drie dagen nadat Perrie het me verteld heeft en ik heb inmiddels al drie dagen in isolatie geleefd. Ik ben alleen naar beneden gesloft om een thermosfles met thee te vullen en een kopje mee naar boven te smokkelen en net nog om een klein potje Ben & Jerry's Cookie Dough te bemachtigen. Als ik weer in mijn kamer sta, tover ik mijn laptop tevoorschijn en ga net zo lang aan het speuren totdat ik een illegale versie van The Fault In Our Stars gevonden heb.
Maar ik begin al te huilen voordat er überhaupt iets gebeurt. Ik ben moe, mijn hoofd bonst van al het huilen en ik kan er gewoon niet mee ophouden. Ik zet de film al na drie minuten op pauze en gris ergens tussen mijn dekens een pakje tissues tevoorschijn. Ik verfrommel het in mijn handen en lepel dan een hap ijs naar binnen. Ik probeer rustig adem te halen en als dat me weer enigszins gelukt is, zet ik de film weer aan, waarna ik eigenlijk twee uur en zes minuten aan een stuk door blijf huilen. Het is goed dat Isaac er nog is om met trofeeën en eieren te gooien, dat kon me nog laten glimlachen, maar ik heb vooral gehuild. Want het was ook gewoon een ontzettend mooie film. Het is prachtig verfilmd, maar omdat ik al emotioneel was, heb ik hem zo'n beetje verhuild. Ik zet mijn inmiddels lege bakje Ben & Jerry's naast mijn bed op de grond, leg de laptop weg en draai me dan op mijn zij. Mijn vingers vinden automatisch het aanknopje van mijn mobiel en ik zoek in mijn album naar de enige foto die ik van Perrie en mezelf heb. Het is best een mooie foto. We zijn beiden wat uitgewaaid door het strand en misschien zou je het wat a-romantisch kunnen noemen dat we beiden niet al te netjes gekleed zijn en een skateboard in onze handen hebben, maar ik vind het wel iets hebben. Of eigenlijk, het had iets.
Want ik weet het niet. Ik weet niet wat ik er van vind. Perrie kan er natuurlijk ook niets aan doen dat hij transgender is, maar hij had het wel mogen zeggen. Natuurlijk was het wel een verandering in onze relatie geweest, maar hij had me op z'n minst kunnen waarschuwen.
Ik zucht en druk de foto weg. Aarzelend ga ik naar berichten, maar ik kan het niet. Ik kan niet komen met woorden die ik meen, het lukt me gewoon niet. Ik kan nog gewoon geen medelijden voor hem opbrengen. Want hij heeft me gekwetst, me pijn gedaan op de plaats waar het -het hardste pakt. Mijn hart. Hij heeft het veroverd en daarna beschadigd. Het moet nog wat tijd hebben voordat mijn hoofd tegen mijn hart kan zeggen dat het mag gaan helen.
Maar wat ik nog het raarste vind, is dat ik nog steeds iets voor hem voel. Dat ik hem nog steeds leuk vind, ook al weet ik dat ik eigenlijk een meisje aan het daten was. Ik heb altijd gedacht dat ik gewoon op jongens viel. Ik adoreer zo'n beetje alle mannelijke karakters die intelligent, schattig en knap zijn en ik heb nog nooit een verliefde blik aan een meisje gegund. Maar het idee dat ik eigenlijk met een ietwat slungelige blondine zou kussen, dat lijkt me dan bijna normaal. Misschien omdat ik weet dat het ergens toch een beetje een jongen is, maar toch.

Uiteindelijk word ik zo gek van mijn eigen gedachten dat ik het niet meer trek. Rusteloos sta ik op uit mijn bed, gooi de deur van mijn kast open en tover een jeans tevoorschijn en trek hem aan. Dan zoek ik mijn beanie en schiet in mijn sneakers. Ik check nog even of de deur van mijn slaapkamer wel op slot zit, maar dan loop ik echt naar het raam. Ik trek de rolluik op, schuif de gordijnen opzij en dan open ik het raam. Ik wrik de hor uit het raam en zet hem naast mijn bed en steek dan mijn voet naar buiten. Ik moet mijn andere knie op de vensterbank zetten om met mijn voeten bij het platdak van de keuken te komen, maar als ik sta, volgt soepeltjes mijn andere been. Ik laat het raam op een kiertje openstaan en loop dan zo stil mogelijk over het platdak. Ik loop naar de zijkant van het huis en zie hoe een grote klimopstruik de muur siert. Ik weet dat er een houten rekje achter zit, ik heb vaak genoeg gezien hoe mama Karl het dak op stuurde om de klimop netjes door het rekje te rijgen. De vraag is alleen, houdt het mij?
Ik besluit het er maar op te wagen en plaats mijn handen op het hout en zet dan ook mijn voet onderop het hout. Langzaam klim ik hogerop, ieder plankje testend.
Ik schat dat het zeven minuten knuffelen met natte klimop later is als ik eindelijk op de dakkapel van de zolder zit. Het is fijn. De koude lucht blaast mijn gedachten leeg en de bewolkte lucht lijkt niets van me te willen. Hier ben ik echt alleen en hier kan ik een goede overweging maken. Want ik kan me niet nog langer op mijn kamer verstoppen, huilen en ijs eten. Er zal een moment moeten komen dat ik Perrie onder ogen moet komen en hem moet vertellen hoe we verder moeten gaan.
Want ik wil verder. Ik wil niet net als Four en Six uit elkaar gehaald worden. Ik wil niet meer alleen zijn. Maar ik wil ook niet nog een keer gekwetst worden. En daarbij ben ik er nog niet helemaal uit met mijn gevoelens. Zou ik echt verliefd kunnen zijn op een meisje?

Een koude wind steekt op en een klein roodborstje strijkt naast me neer. Ik glimlach naar het beestje en het hipt een beetje om me heen, in de hoop dat ik iets te eten voor hem heb.
'Sorry, ik heb niets voor je.' Het vogeltje kijkt me niet-begrijpend aan en ik lach. Natuurlijk begrijpt hij me niet.
Maar toch blijft hij. Ik ben vast lekker warm en in mijn buurt zit hij uit de wind. Het zal hem worst wezen dat ik er niet een van zijn soort ben, maar ik ben er wel en ik kan hem bijna alles bieden wat hij nodig heeft.
Dan realiseer ik het me. Perrie en ik zijn niet veel anders. En ik moet niet kijken naar de verpakking. Ik moet kijken naar wat hij me te bieden heeft. En hij heeft me zoveel te bieden. Hij is lief, hij luistert altijd naar me en maakt me aan het lachen. Hij maakt me gelukkig. Dat is alles wat ik nodig heb. En als dat dan in een meisje zit, zit dat in een meisje. Maar het is nog wel steeds dezelfde inhoud. Perrie blijft me hetzelfde bieden. En eerlijk is eerlijk, hoe Perrie er ook uit zal zien, hij/zij zal toch wel ontzettend knap zijn en niet bang zijn om me in die prachtige armen te nemen.
Ik glimlach en kruip dan voorzichtig van de dakkapel af. Het roodborstje kijkt me na en vliegt dan weg. Als ik weer bij de klimop aanbeland ben, ga ik opnieuw de natte confrontatie aan met de klimop en de glibberige houtjes. Voorzichtig, maar wel zo snel mogelijk. Want ik heb iets recht te zetten.
En hoe.

---
Dank jullie wel voor de top gisteren!
Ik heb het wel gezien hoor ^^

Oké, omdat ik niet zoveel tijd heb om nog iets te zeggen omdat ik zo afscheidsfeest heb van mijn klas, gooi ik nog een random question in de groep.
Wat is de laatste film die je gezien hebt?
Tja, die van mij hoef je vast niet te raden ^^

Reacties (6)

  • BOOKWURM

    Aaahhw dit is zoooo cute

    4 jaar geleden
  • chanyeoI

    Laatste film die ik heb gezien in de bioscoop is Divergent en thuis denk ik City Of Bones.
    +Kudo

    4 jaar geleden
  • AnoukIrwin

    Laatste film.
    Uhm
    Volgens mij , this is us hahah!
    De tiende keer ofso!

    4 jaar geleden
  • certified_cloud

    ik denk dat de laatste film die ik gezien heb Divergent is:D
    en thuis is het denk ik Percy Jackson and the sea of monster!
    die film is zo slecht vergeleken het boek! maar als je niet aan het boek denkt is die best leuk.
    snel verder xx

    4 jaar geleden
  • HaIe

    laatste film die ik heb gezien in de bioscoop is Transcendence en gewoon thuis was Angus, thongs and perfect snogging.

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen