Foto bij British nights

Coldplay - Midnight

We waren aangekomen bij het toetje en eerlijk gezegd zat ik eigenlijk allang vol. Maar toch. Een ijsje?! Niet te weerstaan.
Naast me zat Charlie duidelijk te genieten van zijn toetje. Het hoofdgerecht zelf had hij niet eens helemaal opgegeten, maar nu zat hij wel onder de chocolade ijs. Mijn moeder keek tuttend opzij, om daarna met een servet het gezicht van haar tegensputterende kleinzoon schoon te wrijven.
Toen ik de andere kant opkeek ontmoetten mijn ogen de heldere groene van Harry. Hij glimlachte even naar me en liet zijn blik toen langs me glijden, naar zijn zoontje.
Ik vroeg me oprecht af of hij de afgelopen dagen niet gewoon hartstikke ongesteld was geweest. Wat een mood-switch!
‘Heeft het gesmaakt?’ klonk de ober een kwartier later achter me. We mompelden instemmend, al hoorde ik Harry hem duidelijk bedanken. Typisch de krullenbol.
‘Het was heel lekker, bedankt. Zou ik de rekening mogen?’ vervolgde Harry zachter.
‘Natuurlijk, ik zal het meteen brengen. Een momentje, alstublieft,’ en de ober maakte zich uit de voeten.
Mijn hart miste een slag toen ik lange vingers langs mijn bovenbeen voelde strijken. What the fuck?
Met grote ogen keek ik opzij, mijn wenkbrauwen hoog gerezen en mijn lichaam licht de andere kant op leunend.
‘Hey, ik heb een idee,’ begon Harry, die zich nietsvermoedend naar me toe boog, duidelijk van plan om het alleen aan mij te laten horen. ‘Waarom gaan wij vanavond... niet uit?’
‘Hè? W-wat?’
‘Je weet wel? Uitgaan? Stappen?’
‘Uh, ik weet niet of dat wel slim is, Harry... Ik heb Charlie en jij moet morgen naar Amerika vliegen...’
Harry trok zijn wenkbrauwen op. ‘Ten eerste wil mijn vader of jouw moeder hoogstwaarschijnlijk heel graag op Charlie passen; ten tweede vertrek ik pas in de middag. Kom op Abs! Je bent nog jong!’
‘Maar...’
‘Niks ge-maar. Laat je geen grenzen opstellen door het hebben van een kind. Seriously.’
Ik rolde met mijn ogen. ‘Het is al goed.’
‘Wat? Ga je mee?’
‘Prima. Maar, alleen wij tweeën?’
Harry tuitte zijn lippen en keek bedenkend omhoog. ‘Nah. Ik zit eraan te denken om ook Niall mee te vragen. En Josh. Of de hele mikmak. Kan ook. Als jij dat goed vindt, tenminste.’
Ik fronste. ‘Ik weet niet, hoor... Ik heb minstens de helft van hen nog niet eens gezien... Dat weet je.’
Harry draaide zijn hoofd naar me toe, zijn ogen die over mijn lichaam dwaalden. Ik wist al dat hij niet echt keek, maar juist diep nadacht, duidelijk te zien aan de frons tussen zijn wenkbrauwen en de verre blik in zijn ogen.
Mijn mond hing een stukje open en ik boog licht, onopvallend naar achter toen Harry's groene ogen de mijne ontmoetten, deze keer met een bepaalde zekerheid.
‘Ik weet wel zeker dat het prima zal gaan, Abs. En zo niet, dan ben ik er nog, toch?’
Ik ging hem niet vertellen dat ik eigenlijk echt doodsbang was. Hij had makkelijk praten aangezien hij de hele groep al zo'n zeven, acht jaar kende, maar ik? Ik had ze al te lang niet gezien en dat de andere jongens, Paul en Lou goed reageerden, betekende niet dat de rest dat ook automatisch zou doen.
Ik zuchtte.
‘Vertrouw me, oké?’ Harry's hand vond de mijne en hij kneep zachtjes. Ik gaf hem een waterig glimlachje. ‘Goed dan.’
Harry ging weer overeind zitten, licht zelfvoldaan, terwijl hij de rekening van de ober die naast hem was gaan staan met een bedankje in ontvangst nam. ‘Ben zo terug,’ deelde hij mee, voordat hij zijn portemonnee uit zijn jaszak haalde en met in de andere hand de rekening naar de balie liep.
‘Charlie, wat zeg je ervan als jij vanavond lekker bij oma slaapt?’
Ik had niet door dat ik Harry was gaan nakijken tot ik mijn hoofd terugdraaide en mijn ogen die van Des ontmoetten.
‘Welke oma?’
Mijn moeder lachte. ‘Bij mij, lieverd. Wil je dat?’
Charlie keek me vragend aan. ‘Mag ik bij oma slapen, mama?’
‘Eh, natuurlijk, lieverd. Als je maar wel goed luistert, oké?’
Charlie knikte hevig zijn hoofd. Ik gaf hem er glimlachend een aai over.

‘We kunnen gaan!’ werd er plotseling achter me meegedeeld. Harry.
Daarop stond ik op en tilde ik Charlie uit zijn stoel. Terwijl de rest hun jassen aantrok zorgde ik dat Charlie de zijne aanhad. Toen ik weer overeind kwam stond Harry al met de mijne voor mijn neus. Met een klein bedankje nam ik deze aan.
Bij de deur zouden onze wegen scheiden.
‘Mam, nam jij Charlie nou mee?’
‘Ja hoor, lieverd’, antwoordde mijn moeder glimlachend terwijl ze me ondertussen een knuffel en een kus op de wang gaf. Iets in me zei dat de twee dit al gepland hadden toen ik me terugtrok en mijn moeder net Harry een knipoog zag schenken.
‘Mama!’
Ik bukte en tilde Charlie bij zijn oksels op. ‘Hoi, lieverd. Krijg ik een kus?’
Charlie had zijn armpje om mijn nek heengeslagen en gaf met natte lippen een klein kusje op de mijne, die wel getuit waren.
Toen voelde ik een grote warme hand op mijn rug tussen mijn schouderbladen. Ik verstijfde even, maar ontspande algauw weer. Als hij echt iets had willen proberen had die hand wel lager gelegen.
‘Dag, jongen. Ik zie je dit weekend weer, oké?’ zei Harry terwijl hij Charlie een kus op zijn voorhoofd gaf. Ik keek fronsend naar hem op. ‘Harry, dan zit jij in Amerika’, mompelde ik tussen neus en lippen door. Harry keek geamuseerd naar me omlaag. ‘Ja, en jullie twee ook. Tenminste, het aanbod staat nog steeds.’
Harry’s hand verplaatste zich naar mijn schouder en hij kneep zachtjes. Toen zette ik Charlie weer neer.
‘Veel plezier vanavond, jullie twee! Kom niet te laat thuis!’
‘O, maar we gaan naar Londen, Carin. Als je dat goed vindt? Ik heb daar toch nog een huis, dus dat is iets handiger.’
Mijn moeder keek Harry even aan, en glimlachte toen. ‘Dat is goed.’
Ik lachte zacht toen Harry blij naar me keek, als een klein kind dat ergens eindelijk toestemming voor kreeg.
Mijn lach verdween echter meteen toen ik langs hem keek. En mijn hart zonk in mijn schoenen.
In het restaurant zelf stonden achter de glazen deur twee meisjes met hun telefoon opgeheven. Zelfs vanaf hier, nu met de lichte schemer die inzette, kon ik de opwinding van hun gezichten aflezen. Maar ik was alles behalve dat. En toen ik ook de manier zag hoe één van de meisjes haar telefoon over ons liet dwalen, wist ik dat ze aan het filmen was.
‘Harry,’ zei ik zacht, ademloos, terwijl ik dichter bij hem ging staan. Zonder te kijken of hij me verstond, wat uiteindelijk wel zo bleek, legde ik mijn hand op Charlie’s hoofd en loodste ik hem achter me, weg van de camera’s.
‘Wat?’
Harry volgde mijn blik naar de meisjes achter hem. Ook al zag ik nu alleen zijn rug, ik kon duidelijk zien hoe hij verstijfde. ‘Shit,’ hoorde ik hem tussen neus en lippen door vloeken, terwijl hij zich meteen naar me omdraaide. Zijn wijde ogen ontmoetten de mijne, die net zo groot waren. En mijn moeder en Des hadden nog niks door.
‘Ga maar snel, Carin,’ zei Harry tegen mijn moeder die ons niet-begrijpend aankeek. Ik gaf een hoofdknikje richting de twee fans. Toen mijn moeder ze zag, verwijdden haar ogen, knikte ze even naar ons en pakte Charlie’s handje beet. Met een laatste groet nam ze mijn zoontje mee.
‘I-ik... dit...’ stotterde ik, wijde ogen, terwijl ik nu met grote, snelle passen achter Des en Harry aanliep, de andere kant op dan mijn moeder en Charlie. Ik hoopte maar dat die twee snel weg konden komen.
‘Ze filmden! Mijn god, ik...’
‘Abs, stop. Het heeft geen zin om er nu over te piekeren, oké?’ onderbrak Harry me, die zijn pas had vertraagd en nu naast mij liep in plaats van zijn vader. ‘We’ll figure it out.’
Ik haalde diep adem en zei toen niets meer.
Charlie en ik waren nu officieel gezien. En we zouden op internet geplaatst worden en ongewenste aandacht krijgen, terwijl Harry het nog niet eens officieel aan de wereld had verteld. En Charlie? Hij heeft nooit goed tegen drukke situaties gekund, terug te denken aan de dag op Schiphol toen we weer naar Engeland gingen en hij in huilen uitbarstte toen hij van mij werd gescheiden. God, wat voelde ik me schuldig.
‘Stop, Abs,’ hoorde ik hoog naast me. Met een frons keek ik omhoog, waarbij ik Harry’s groene ogen ontmoette. ‘Stop met piekeren. Echt.’
Zonder iets te zeggen stapte ik in de auto, achterin, terwijl Harry achter het stuur ging zitten en Des naast hem plaatsnam. De kleine tien minuten naar Des’ huis was het doodstil in de auto, met alleen de radio die zachtjes aanstond. Het hielp de drukkende sfeer alleen nauwelijks.
Eenmaal aangekomen bij Des’ huis, stapte hij uit.
‘Het komt wel goed, Harry, Aibileen,’ zijn blik ging weer van Harry naar mij, ‘jullie komen er wel uit. Geloof me.’
Ik glimlachte waterig naar hem. Harry gaf zijn vader nog een laatste groet, voordat deze de deur dichtdeed en zijn huis met een laatste zwaai binnenging.
Langzaam trok Harry de auto weer op, de straat uit. Ik staarde gedachteloos naar buiten.
‘Kom hier zitten, Abs. Alsjeblieft.’
Toen mijn blik naar voren draaide ontmoette deze die van Harry via de achteruitkijkspiegel. Zo mooi, zo groen. En smekend. Daarop klikte ik mijn gordel los en klom ik door de twee stoelen door naar voren. Door een hobbel op de weg bonkte ik mijn hoofd met een luide bons tegen het dak van de auto, en met een ‘au’ verloor ik bijna mijn balans.
Door Harry’s hand op mijn heup viel ik gelukkig niet op hem. Met wijde ogen liet ik me opgelucht in de passagiersstoel zakken. Mijn gordel deed ik weer om, Harry’s blik ontwijkend.
Alle tijd om gedachteloos naar buiten te staren was me niet gegund. Ik hoorde Harry naast me kuchen.
‘Ben je oké?’
Ik haalde diep adem.
‘Abs?’
‘Fine,’ zei ik kortaf. Opzij kijken deed ik niet.
Mijn humeur op Harry afreageren was eigenlijk niet eerlijk, want hij kon er ook niks aan doen. Hij was nu eenmaal beroemd en dat wist ik ook. Ikzelf had er ook voor kunnen kiezen niet met Charlie en Harry zo in het openbaar te komen.
Ik zuchtte. ‘Sorry.’
Harry keek even opzij en glimlachte. ‘Het geeft niet.’
Ik staarde voor me uit.
‘Wat ga je nu doen? Management bellen?’
Harry keek geamuseerd opzij. ‘Dat zullen zij wel binnen dit uur gaan doen. Besides, ik had met hen al de afspraak het met de persconferentie morgen bekend te maken.’
Een brok vormde zich in mijn keel. ‘W-wauw.’
‘Wat?'
‘Nou, gewoon... Ik heb het gevoel dat ik helemaal niet klaar ga zijn voor die wereldwijde aandacht en geroddel, vooral niet als het ook Charlie betreft, maar ik weet dat het moet. Het is gewoon... onwerkelijk.’
Harry bleef stil.
‘En jij moet het ook maar tegen de wereld gaan zeggen... “Yo, ik heb nog een kind, peepz! Relax, nigga, het is niet van dezelfde bitch, aha! Dus dit komt wél goed!”?! Ga je het zo zeggen?!’
Naast me barste Harry uit in lachen, zijn lange vingers die om het stuurwiel gevouwen bleven, maar zijn twinkelende ogen die even mijn kant opschoten.
‘Nee, hoor,’ grinnikte hij, ‘ik begin er op een gegeven moment zelf over en vertel wel genoeg zodat mensen niet in verwarring achterblijven en dan van alles gaan verzinnen, maar dat wij ook nog steeds privacy hebben. En de jongens helpen natuurlijk ook wel mee.’
‘Ga je het vertellen over mij?’
Hij gaf me een snelle verwarde blik. ‘Hoe bedoel je?’
Ik slikte. ‘Over ons... verleden. Zeg maar... Uh...’
‘Onze relatie,’ maakte Harry het timide af.
‘J-ja.’
‘Ik zal wel moeten. Al zou ik het niet zeggen, ze zullen er daarna naar vragen. En dit zijn een van de dingen die ik niet onbeantwoord kan laten omdat er dan van alles over geroddeld wordt. En dat wil ik niet.’
Ik slikte de brok moeilijk weg. ‘Oké.’
Harry keek opzij. Raakte toen mijn hand heel even aan.
‘Ik zou jou nooit in het verkeerde daglicht zetten, dat weet je, hè?’
Ik glimlachte. ‘Natuurlijk, Harry.’

‘Wat is het plan?’
Harry keek even op zijn horloge. ‘Nou, het is nu half negen, dus om ongeveer kwart over negen zijn we in Londen. We gaan eerst even langs mijn huis, die in Hampstead, om spullen af te zetten en om eventueel om te kleden.’
‘Klinkt goed. En waar... gaan we heen? Met wie?’
Harry keek even mijn kant op, licht geamuseerd door al mijn vragen. ‘Geen idee. Ik ga meestal naar verschillende pubs of clubs, maar ik heb gehoord dat Liam vanavond in Funky Buddha zit, obviously, en volgens mij zou Niall ook meegaan.’
‘Oké.’

‘Holy shit,’ vloekte ik tussen neus en lippen door. Ik stond met Harry voor zijn huis. En het zag er vanaf hier al mooi uit. Ik hoorde Harry zacht lachen voordat hij de tuindeur ontgrendelde en me voor hem binnenliet.
Even later stonden we in het huis, meteen al in de eetkamer, en was mijn mond open.
‘Wauw.’
‘Ha ha. Wil je wat drinken?’
‘Ja, graag.’
‘Wijntje? Alvast?’
Ik keek alweer neuzend rond. ‘Helemaal prima.’
Terwijl ik Harry door de deur recht voor ons zag gaan en even later in de keuken hoorde, dwaalde ik al bestuderend door de hele begane grond van het huis. Eerst ging ik door de deur links van me. Hier zag ik in de eerste instantie twee banken en een televisie, dus dat was de zitkamer. Toen liep ik meteen door, naar de andere deur, en kwam toen uit op de familiekamer. Hier liep het echter dood, dus ging ik terug naar de eetkamer. Daar liep ik, tussen de keuken rechts van me en de zit- en familiekamer links van door, de hal in. Langs de trap aan het eind kwam ik de sportruimte tegen. Sjeetje. En toen ik mijn hoofd naar binnen stak zag ik dat de deuren leidden naar de tuin. Helaas was het al heel erg aan het schemeren en kon ik die dus niet goed zien. Morgen, dan maar.
Ik wilde de trap naar de eerste verdieping oplopen toen mijn naam werd genoemd.
‘Abs? Waar ben je? Ik heb... O.’
Geamuseerd en met opgetrokken wenkbrauwen keek Harry me aan vanaf de deuropening, een wijntje in zijn ene hand en een biertje in de andere. Ikzelf had mijn voet al op de eerste trede gezet.
‘O.’
‘O.’
‘O.’
Harry lachte zacht voordat hij me het glas wijn aanreikte.
‘Drink maar snel op. Niall zit al op ons te wachten. En naar het schijnt zijn er nog een heleboel bij.’
Samen met de wijn slikte ik de brok in mijn keel weg. Een heleboel mensen van vroeger, dus.

Een kwartier later stonden we weer buiten. Ik wilde naar de auto lopen, maar Harry hield me tegen door een grote hand op mijn schouder te leggen. 'We gaan met The Tube, Abs. Ik wil ook graag drinken,’ met een knipoog liep hij langs me naar de halte verderop. Ik rolde met mijn ogen. ‘Ik breng je in ieder geval niet thuis als je helemaal lam bent, Styles.’
Het enige wat ik terugkreeg was gelach.

We waren net uit de metro en stonden nu weer op straat. Harry liep al een richting op, dus ging ik hem achteraan. Zo vaak was ik niet in Londen geweest dat ik alles kende.
Het was al donker, wat het voor ons en vooral voor Harry makkelijker maakte zich op straat te vertonen. Hij liep naast me, zijn handen in zijn broekzakken geschoven. Voor elke pas van hem maakte ik er twee om het überhaupt bij te kunnen houden.
Het was stil. Geen van ons had de drang om iets te zeggen. Ik wist in ieder geval niet wat. Wel kon ik het niet laten af en toe opzij te kijken en het donkere figuur van de jongeman te zien, en te herkennen. Zijn manier van lopen, figuur, en ook die welbekende gebogen vorm van de bovenrug die hij opliep door het kranten lopen op zijn twaalfde.
Toen Harry’s hoofd naar me toedraaide wendde ik haastig mijn blik af, al wist ik dat hij het had gezien. Er iets over zeggen deed hij echter niet.
‘Ik heb het hem verteld,’ zei hij in plaats daarvan. De woorden bleven even in de lucht hangen. Ik kon het niet helemaal begrijpen.
‘Hoe bedoel je?’ Fronsend keek ik de krullenbol aan. Door de straatlantaarns kon ik zijn groene ogen nog steeds goed zien.
‘Tristan... Ik heb het Tristan verteld.’
‘O-over mij?’
‘Uh, in principe alleen over Charlie. Jij komt later nog,’ hij gaf me een kleine knipoog.
‘O... en hoe reageerde hij?’
‘Boos, maar dat komt omdat hij bang is. Om te verliezen, denk ik.’
‘Wat te verliezen?’
‘Weet ik niet. Mij, als zijn vader, misschien? Dat ik hem bijvoorbeeld vergeet en al mijn aandacht op Charlie zou richten. E-en op jou.’
Toen ik opzij keek draaide Harry zijn hoofd de andere kant op, maar wel net te laat dat ik de felle glinstering in zijn ogen kon zien. Tranen.
Stilletjes ging ik dichter naast hem lopen, mijn vingers die langs de lange van hem streken en toen er even inhaakten. Ik gaf hem een zacht kneepje. Ik kreeg een waterige glimlach terug.
‘Let’s just party, please.’
‘As you wish.’

‘Harry, jongen... Hey, Aibileen! Dat is een verassing!’ Ik glimlachte naar de blonde jongen voor me, die al duidelijk aardig wat op leek te hebben.
We stonden nu in Funky Buddha, en waren duidelijk niet de enige. Het was druk, redelijk benauwd, maar het deerde me niet. De laatste keer dat ik dit deed kon ik niet eens meer herinneren. Uitgaan deed ik in Nederland ook niet, ook al stond Amsterdam wel bekend als een fantastische stad voor stappers.
'Wil je wat drinken?’ Harry had zich naar me toegebogen om zich verstaanbaar te maken. Ik knikte en reikte naar mijn tasje. Een grote warme hand werd echter op de mijne gelegd. Warme adem in mijn haar, gezien ons lengteverschil die er door de jaren heen alleen maar groter was geworden.
‘Vandaag zijn de kosten voor mij, Abs. Ik neem je mee, dus ik trakteer,’ en met die woorden manoeuvreerde Harry zich door de mensen heen richting de bar.
‘Kom, Aib, lekker ding, ik ga je even aan de rest voorstellen. Kijken of ze je naam nog weten,’ grapte Niall terwijl hij me met een verre blik lachend aankeek. Ik schudde lachend mijn hoofd en volgde hem door de massa heen. Bewegende, zwetende lichamen botsten zo nog af en toe tegen me op, maar door Niall's shirt beet te pakken kon ik bij hem blijven.
‘Weet Harry ons dan wel te vinden?’ schreeuwde ik in zijn oor.
‘Natuurlijk, we hebben ons vaste stekkie!’ schreeuwde Niall terug terwijl hij verder liep. Ok.
Even later kwamen we aan bij, overduidelijk en ook heel logisch, het VIP gedeelte. De bewaker keek één keer naar de Ier, toen naar mij, en knikte toen kort voordat hij ons doorliet.
‘Niall, mate! Goed om je te zien, man!’ werd er geroepen. Mijn ogen dwaalden af naar waar het vandaan kwam. Liam.
‘O, hoi, Aibileen! Leuk dat je er weer bent,’ begroette Liam me. Hij zat op een bank en kon gelukkig met een normale toon praten aangezien hier de muziek niet zo hard afgespeeld werd.
‘Hoi, Liam,’ zei ik zacht, nog ietwat onwennig. Toen dwaalden mijn ogen af naar de rest die eromheen zat. De knoop in mijn maag werd groter. Vooral toen ik een aantal gezichten herkende. Vaag uit een verleden, met de jaren ouder gegroeid en veranderd, maar ook weer hetzelfde gebleven.
Ik schrok licht toen ik een warme aanwezigheid achter me voelde. Die schrik maakte plaats voor lichte opluchting toen ik mijn hoofd draaide en Harry vlak naast me zag staan met twee drankjes in zijn handen. Even dwaalden zijn ogen over alle mensen, voordat ze op mij landden. Ook al was hier niet volledig licht, toch kon ik zijn mondhoeken licht zien opkrullen tot een lichte grijns voordat hij me mijn drankje aanreikte.
‘Dank je.’
‘Jongens,’ zei hij luid terwijl hij een grote hand op mijn rug legde, 'zoals sommigen van jullie misschien wel weten, en misschien ook niet, is dit Aibileen. Een hele goede vriendin die we lange tijd niet hebben gezien. Toch?’
Alle ogen waren nu op me gericht. Ik glimlachte onwennig, licht nerveus, al kon Harry's wrijvende duim over de stof van mijn jurkje me iets kalmeren.
‘Aibileen,’ een redelijke kleine man kwam op me af met open armen. Voordat hij me een knuffel gaf kon ik zijn gezicht nog even zien. Hij had zijn donkerbruine haar iets langer laten groeien en de piercings in zijn oorlellen hadden plaats gemaakt voor eentje in zijn rechterwenkbrauw.
‘Josh,’ reageerde ik alleen terwijl ik zijn omhelzing beantwoordde. Toen liet hij me los en ontmoetten zijn bruine ogen de mijne. Zijn mondhoeken trokken omhoog in een brede grijns. 'Maak je geen zorgen, Wright, binnen de kortste keren lijkt alles weer alsof je nooit ben weggeweest.’
Ik lachte zacht en schudde mijn hoofd. 'Als jij het zegt.’
‘Aibileen.’
Ik draaide me om om daarmee Liam in het vizier te krijgen. Hij was opgestaan, nu met een donkerharig meisje naast zich. Ze was een kop kleiner dan hem, maar nog wel iets langer dan ik. Ik fronste. Ik kon me herinneren dat Liam een vriendin had met krullen. Wie was dit?
‘Aibileen, dit is Sophia, mijn vriendin,’ zei Liam, trots duidelijk te zien in zijn ogen terwijl hij een hand op de onderrug van de jonge vrouw legde en haar naar voren loodste. Ze stak met een glimlach haar hand uit.
‘...O. Ik-eh... Hoi. Aibileen.’
‘Sophia! Leuk om je eindelijk eens te ontmoeten, Aibileen. Ik heb al van alles gehoord, dus het werd eens tijd,’ glimlachte ze naar me terwijl ze mijn hand schudde. Ik keek even vreemd op naar Liam, die ongemakkelijk in zijn nek krabde.
‘Oké... Dingen zoals?’
‘O, gewoon, dat je Harry's bestie bent geweest. En nu nog steeds, volgens mij.’
Ik glimlachte. ‘Dat kan wel kloppen, ja. Al is het nu nog redelijk kort om zoiets te kunnen zeggen.’
Sophia haalde haar schouders op. ‘Ik vind het al duidelijk, hoor. Jullie twee zien eruit alsof jullie zo weer samen kunnen komen!'
‘Wat? H-hoe bedoel je?’
Sophia glimlachte naar me, en keek toen even naar Liam, die zelf niet zo goed leek te weten wat te doen. ‘Nou, heb je niet gemerkt hoe Harry naar je kijkt? Hij staat nu te kijken, hoor. Niet te snel omdraaien...’
Maar ik draaide mijn hoofd al met een ruk, en staarde daarbij recht in Harry's ogen met de mijne. De zijne verwijdden zich even voor een milliseconde, en toen keek hij weg.
‘O,’ ik probeerde de brok in mijn keel weg te slikken. ‘Dat betekent niets. Geloof me.’
Sophia keek met een klein glimlachje naar me, bijna medelevend. Onzeker schoten mijn ogen even naar Liam, die een ‘sorry’ naar me mimede voordat hij Sophia liefkozend bij haar schouders pakte en omdraaide.
En toen was ik weer alleen. Stilletjes staarde ik in mijn drinken, mijn gedachten ver weg.
‘You ok?’
Toen ik opkeek ontmoetten mijn ogen de heldere groene van Harry. Zelfs in deze ruimte, die alleen verlicht werd met gekleurde en niet-gekleurde spotlights, waren ze goed te zien. Ik glimlachte onwennig. ‘Het gaat goed. Er is in ieder geval nog niks vreselijks gebeurd.
Harry glimlachte omlaag naar me. ‘Je doet het goed, hoor.’
‘Thanks.’
Mijn blik dwaalde weg van Harry, die nog steeds recht tegenover mijn neus stond, naar alle andere mensen in het VIP gedeelte die óf op de bank zaten, óf in groepjes stonden te kletsen, óf op en neer aan het dansen waren, óf zoals in Niall's geval de grootste moeite hadden zich overeind te houden. Ik lachte zacht toen Josh met een zuur gezicht Niall’s arm vastpakte.
Het zo hier staan met de harde muziek die ik in mijn borstkas voelde drummen, het zien van alle mensen van vroeger en met mijn kwijtgeraakte beste vriend voor mijn neus zorgde er toch weer voor dat mijn emoties loskwamen. Zonder ook maar mijn gezicht te vertrekken zette ik een stap dichter naar de jonge man voor me toe, sloeg mijn armen om hem heen en begroef mijn gezicht in zijn Calvin Klein trui. Even voelde ik hem verstijven, hoogstwaarschijnlijk door de schrik.
‘Neem even aan,’ hoorde ik hem zacht tegen iemand zeggen. Seconden later voelde ik zijn beide armen zich zo strak om me heen slaan en me tegen hem aandrukken dat ik bijna geen adem meer kon halen, maar ik vond het niet erg. Ik hoorde zijn hart tegen mijn oor bonken en zijn grote warme handen die over mijn rug streken. Zijn wang lag op mijn hoofd, zijn warme adem op mijn linkerschouder geblazen.
‘You sure you’re ok?’
‘Jaha,’ lachte ik zacht terwijl ik Harry onwennig weer losliet. Met zijn rechterhand nog steeds op mijn bovenrug keek hij geamuseerd met een lichte grijns naar me omlaag.
‘Drink je drinken maar op. Ik haal er nog een, dan gaan we dansen.’
‘Maar je kan helemaal niet dansen.’
‘Shut up.’
Ik lachte terwijl Harry beledigd wegliep, maar ik wist dat hij het niet serieus bedoelde. Vanuit mijn ooghoeken zag ik hem het drankje overnemen van degene aan wie hij dat net schijnbaar had gegeven, en mijn ogen verwijdden zich toen Harry zijn hoofd achteroversloeg en het drankje in één keer naar binnen goot. Zijn adamsappel ging op en neer bij het slikken en zijn tong ging over zijn natte lippen. Wauw.
Ik fronste en schudde mijn hoofd naar mezelf voor die gedachten. Het betekende niks, bedacht ik tot mezelf, en het mocht sowieso niet nu. Maar het drankje werkte zo ontspannend! Ja, echt.
‘Aibileen? Kom,’ Liam gebaarde me mee te gaan. En zo bestonden de komende tien minuten uit het kennismaken van alle mensen, nieuwe mensen van de crew, nieuwe vrienden, maar ook mensen van vroeger bij wie mijn geheugen maar ook die van hen opgehelderd moesten worden. Meestal ging ik met een rood hoofd naar de volgende als er een me bleek te herinneren als het meisje die nooit leek te wijken van Harry Styles’ zijde.
‘Aibileen,’ een cocktail werd voor mijn neus gehouden, en met een bedankje nam ik deze van een licht glimlachende Harry over.
‘Ik zie dat je iedereen nu echt hebt ontmoet,’ begon Harry geamuseerd. Ik knikte, hopend dat mijn wangen nu wel weer minder rood waren. ‘Uh, ja. Nog steeds allemaal even aardig, gelukkig.
Harry glimlachte. ‘Drink je drinken op.’
‘Nou nou,’ mompelde ik grijnzend, maar ik nam braaf een paar slokken.

Na tien minuten en toenemend ge-push van Harry had ik mijn cocktail op. Harry’s flesje bier was al na twee minuten op geweest. Sterker nog, hij dronk zijn derde tegelijkertijd met mijn cocktail op. En aan de blozende wangen en wijde ogen te zien begon het bij hem al aardig aan te slaan.
‘Kom, dansen,’ zeurde hij nu zacht in mijn oor, zijn grote hand op mijn heup waarbij hij me weg van Sophia loodste, met wie ik eerst nog heel fijn had staan kletsen. Ik protesteerde hopeloos en mimede een ‘sorry’ naar een geamuseerde Sophia voordat Harry me nu echt uit het VIP gedeelte trok, richting de dansvloer.

(Ellie Goulding - Beating Heart)

Harry’s postuur maakte het makkelijker om door de menigte te lopen. Mensen weken sneller voor hem dan dat ze voor mij deden, natuurlijk, dus ik liep maar al te graag vlak achter hem.
Terwijl ik nog steeds achter Harry aanliep keek ik naar zijn achterhoofd, zijn verdwijnende krullen die licht mee op en neer deinden. Daardoor schrok ik licht toen zijn rechterhand naar achter reikt en de mijne aanraakte. Daarbij pakte hij deze beet zonder om te kijken om er zeker van te zijn dat ik er was.
Toen stond hij stil en draaide hij zich om, waardoor ik recht tegen zijn borst aankeek. Nog steeds waren zijn wangen rood en waren zijn mondhoeken opgetrokken tot een aangeschoten grijns. Hij begon onhandig te dansen, op de maat van de muziek, dat wel, maar nog steeds zorgde het ervoor dat ik lachte. Harry fronste, duidelijk niet blij met mijn weinige bewegingen, en legde zijn grote handen op mijn heupen, begeleidend, om me zo meer te laten dansen. Gewillig ging ik mee, mijn handen die ik weer op Harry's schouders legde en hem zo kon leiden zodat hij er niet uit zou zien als een sukkel. Na al die jaren kon hij nog steeds niet fantastisch dansen. Niet dat ik zou klagen, hoor. Ik vond het alleen maar grappig.
‘Stop laughing,’ zei Harry met een lage stem in zijn oor om verstaanbaar te blijven nadat hij dichterbij gekomen was. Ik grinnikte en sloeg mijn hand voor mijn mond, maar Harry had zich al een beetje teruggetrokken om het nog net te kunnen zien. Hij keek beledigd, boog weer voorover en drukte zijn wang tegen de mijne.
‘I said stop laughing,’ gromde hij met lichte humor, terwijl hij zijn vingers in mijn huid drukte. Daarbij kwam hij nu volledig dichtbij, door de drukkende menigte of door hemzelf wist ik niet. Ik hapte lachend naar adem toen hij, nog steeds dansend, zijn borst tegen de mijne aandrukte, met zijn kin op mijn schouder. Gezien het lengteverschil moest het er bizar uit hebben gezien, maar dat was niet het eerste wat me te binnen schoot. Als zijn onderlichaam maar op afstand bleef, dacht ik, dan was het goed.
Nu gingen we eigenlijk prima op de maat en ik moest zeggen dat Harry het eigenlijk niet zo slecht deed. Nog steeds lagen zijn handen op mijn heupen, maar nu gleden ze door naar mijn onderrug. Mijn wenkbrauwen schoten omhoog toen hij me zo dichter naar zich toetrok. Ik probeerde me niet helemaal mee te gaan en nog afstand tussen ons te bewaren, maar Harry drukte zichzelf al dansend tegen me aan. Zijn warme adem blies over mijn blote nek en ik kon hem zelfs zacht horen hijgen door de inspanning. Mijn hart bonkte luid en mijn mond was droog, maar toch ging ik met zijn bewegingen mee.
Toen ging één hand naar de plek tussen mijn schouderbladen, en de ander omlaag, net niet over mijn achterste. Hij oefende druk op beide uit waardoor ik nog dichter tegen zijn lange lichaam aangedrukt werd, en een nerveus geluidje kon ik niet tegenhouden. Daarop streek hij zelfs licht met zijn duim geruststellend over mijn rug. Even later voelde ik de druk van mijn schouder verdwijnen voordat er een kus op werd gedrukt. Toen strekte Harry zich weer.
‘Straks krijg ik weer last van mijn rug,’ grapte hij terwijl hij door bleef dansen. Ik lachte nerveus, mijn onderlichaam en borst nog steeds tegen de zijne aangedrukt, dus naar hem opkijken was nu moeilijk.
In plaats daarvan sloeg ik mijn armen als een knuffel om zijn middel heen en drukte mijn wang tegen zijn borst aan. Zijn hart ging als een razende tekeer, en ik hapte licht en ongemerkt naar adem toen zijn ene hand nog lager zakte. Toen hij me nog dichter tegen zich aandrukte en ik zelfs een bobbel tegen mijn buik voelde, werd het me teveel.
‘S-sorry,’ bracht ik uit nadat ik me losgetrokken had, een niet-begrijpende Harry voor mijn neus, gekwetst, en zo liet ik hem achter terwijl ik me met mijn ellebogen naar de uitgang manoeuvreerde. De paar keren dat hij mijn naam nog riep hoorde ik niet.


Jaaaa nieuw stukje!!! Ahahaha!!
En om 00:00, wanneer dit wordt geactiveerd, is het mijn verjaardag!:D18 jaar weyhey
dit ben ik met mijn tweelingzus en raadt maar eens wie ik ben aha kijken wie hier op z'n gevoel kan vertrouwen whahahaaha

Sorraaaaaayyyyy :-)
also ik ga harry spammen dmen alles dat het mijn verjaardag is hoor liKE UH
tenminste
misschien
idk
ik wil m niet irriteren aha

Reacties (13)

  • CarrotGirll

    Happy birthday!!!!

    4 jaar geleden
  • Amur

    Gefeliciteerd!!(flower)

    4 jaar geleden
  • AngelicPower

    snel verder!(flower)

    4 jaar geleden
  • kikilovex

    Lekker lang stuk!:Den gefelii (:

    4 jaar geleden
  • biancadokkum

    Super goed geschreven <3


    Gefeliciteerd met jullie verjaardag <3!!!!!!

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen