Foto bij 2.40 Lauren De Ruyck

Dinsdag 8 juli 2025

Rond 9 p.m. Engelse tijd kom ik aan in de luchthaven van New Jersey. In New Jersey zelf was het nog maar vier uur in de namiddag. Ik had besloten om meteen mijn koffers naar het hotel te brengen mij even op te frissen en daarna even naar het strand te gaan om wat uit te rusten Want ik was eigenlijk wel moe geworden van de lange vlucht. Tom en Austin zou ik morgen wel even begroeten, ik wou hen natuurlijk niet te veel storen tijdens hun huwelijksreis en morgen zou ik ook Oliver eens een bezoekje brengen, maar ik zou eerst nog eens goed moeten nadenken over hoe ik dit alles zou aanpakken. Ik kon hem niet meteen zomaar gaan beschuldigen, we wisten niets zeker.
Harry had toen hij deze ochtend opzoekingswerk gedaan had een DNA-test besteld op een wedstrijd en laten leveren bij het hotel waar ik sliep. Op de website waar hij de test gekocht had stond op hoe het werkte. Ik moest wat van mijn wangslijmvlies nemen met zo’n stokje en op een of andere manier ook van het meisje die bij Oliver verblijft. Daarna moest ik alles terug naar het labo sturen en drie dagen later zou ik daar dan de uitslag van krijgen. Hopelijk kon ik dat allemaal op tijd regelen.

Het pakje werd de volgende dag al afgeleverd in het hotel. Ik was net voordat ik naar Oliver vertrok even bij Austin en Tom langs geweest, die me nog even kort uitgelegd hebben hoe ik moest lopen naar het huis van Oliver. En daar was ik nu naartoe op weg. Ik was benieuwd naar zijn reactie als ik plots voor zijn neus zou staan. Eigenlijk hoopte dat ik de test niet zou moeten gebruiken, al dat stiekeme gedoe. Wat als hij mij betrapte terwijl ik met zo’n stokje in de mond van het meisje zat, of wat als het meisje er niet eens was.
Ik probeerde mezelf te kalmeren toen ik het huis waar ik moest zijn naderde. Ik moest zo rustig normaal overkomen, het zou opvallen als ik helemaal gestrest voor hem sta.
Ik sta voor een witte deur van een huis dat nogal afgelegen ligt. Ik haal diep adem en klopte op de deur. Ik deed een stapje achteruit en wachtte geduldig tot iemand de deur kwam openen.
Een meisje met donkerbruine krullen en donkergroene ogen deed de deur open. Ik schatte haar een jaar of vijf – zes. “Hallo.” Zei ze opgewekt. “Wie ben jij?” Ze keek me met vragende ogen aan. Ik keek haar even geschrokken aan, ze leek echt, zoals Austin en Tom al beweerden, op een mix tussen Harry en mij. “Euh, ik ben euh, een vriendin van je papa?” Ik geraakte niet goed uit mijn woorden. “Oh, okay. Kom binnen, papa is nog in bad. Ik roep hem wel even.” Ongemakkelijk volgde ik het kleine meisje naar binnen. Ze ging aan de trap staan en schreeuwde naar boven dat er bezoek was. ”Ik kom zo… 10 minuutjes nog.” was het antwoord die ze kreeg. “Waar is je mama?” vroeg ik nieuwsgierig aan het kleine meisje die weer met haar pop wou gaan spelen. Ze haalde haar schouders op. “Papa zegt dat mama weggelopen is toen ik twee jaar was. Maar daar weet ik niet zoveel meer van.” Ik knikte.

Het meisje speelde met haar poppen tot ze plots wel een heel bekende pop uit haar speelgoed box haalde. Dit was het moment dacht ik. Ik ging naast haar zitten met mijn hand in mijn tas waar ik het stokje zocht. “Wie is dat?” vroeg ik geïnteresseerd, ook al wist ik wie die pop was. “Niall, van One Direction.” Zei ze met een grootte glimlach. “Ben je fan van One Direction?” ze knikte hevig met haar hoofd. “Kijk.” Zei ze en ze haalde de andere vier leden van de band uit haar koffer. “Heb je ze al eens ontmoet?” vroeg ik. Ze schudde triest haar hoofd. “Papa zegt dat, dat niet gaat. Ze zijn niet meer samen en eigenlijk vind papa ze niet zo leuk.” Vertelde ze. “Ik ken hen. Misschien kan ik wel een ontmoeting voor je regelen.” Glimlachte ik naar het meisje. Haar gezicht klaarde meteen op. “Echt waar?” vroeg ze. Ik knikte. Ze slaakte een gil van geluk. “Maar dan moet je wel even iets voor me doen.” Zei ik. “Wat?” “Voordat je hen kan ontmoeten moet ik eerst even in je mondje wrijven met een stokje, maar dat mag je niet tegen je papa zeggen anders kun je ze niet ontmoeten.” Vertelde ik met het laatste er waarschuwend achterna. Ze deed meteen haar mond open en ik kon doen wat ik moest doen.
Toen ik de trap hoorde kraken stak ik meteen het stokje in het plastic zakje en stak het weg. “Niets tegen je papa zeggen.” Zei ik nog voor Oliver in de woonkamer verscheen.

Heey,

Wat denken jullie van dat meisje? Is ze de dochter van Oliver of van Lauren?

LUFU

Reacties (3)

  • Chyna2001

    Van lauren. Zeker weten. SNEL VERDER!!!!

    4 jaar geleden
  • Cliffayne

    Ouhn god snel meer!

    4 jaar geleden
  • Crazymofox

    van Lauren, without a doubt

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen