Foto bij × Seventh Move

Zarah Brown

Nog voor ik goed en wel weer helemaal bij zinnen had kunnen komen, zat ik al achterop bij Embry, want hij had me immers veel te makkelijk over kunnen halen. Waardoor dat precies mogelijk was geweest wist ik niet, maar goed. Nu zat ik dus met mijn hart in mijn keel en mijn vingers krampachtig in Embry’s zij gedrukt bij hem achterop de motor.
De kans was nogal groot dat mijn nagels zijn mooie velletje havenden, maar ik kon mezelf er niet toe zetten om hem los te laten. Ik was bang om als een steentje in een katapult weggeslingerd te worden. En ik wilde nog graag mijn eigen velletje en tanden behouden, dank je wel.
‘Alles oké?’ riep Embry over zijn schouder. Ik kon hem maar net verstaan boven het grommende geluid boven de motor uit.
Ik slikte een keer en knikte toen, mijn mondhoeken omhoog drukkend. Ik vond het doodeng dat hij even niet voor zich had gekeken, maar probeerde mezelf toen enigszins te kalmeren door er maar vanuit te gaan dat hij wel wist wat hij deed. Eén ding wist ik in ieder geval zeker; ik ging mijn moeder hier niet over vertellen. Die zou namelijk een rolberoerte krijgen als ze het wist en ik zou voor de rest van mijn leven huisarrest hebben. Geen strak plan dus.
Daarbij stond ik al op het randje van huisarrest (lees: mijn slechte cijfers), dus haar geduld uitproberen leek me al helemaal niet verstandig. Bovenop dat alles was mijn moeder ook nog eens een gigantische flapuit, dus dan zouden binnen de kortste keren ook mijn vader en Aubrey ervan op de hoogte zijn. En dan had ik al helemaal de poppen aan het dansen.
Ik liet Embry dan ook iets eerder in de straat zijn motor al stoppen, zodat we konden doen alsof we lopend waren gekomen. Hij maakte er geen probleem van, had alleen geknikt en naar me geglimlacht. Deze jongen was bijzonder vriendelijk.
Na even aan mij gevraagd te hebben of het oké was dat hij zijn motor naast het huis zou zetten, zette hij hem op slot en volgde me de veranda op. Zijn tas hing nonchalant over zijn schouder en zijn haren zaten ietwat in de war door de rit naar huis. Bij mij was alles in de war: mijn haar, mijn kleren, maar vooral ook mijn lichaam. De zenuwen raasden nog na in mijn lichaam, terwijl tegelijkertijd een enorme scheut adrenaline mijn lichaam soldaat maakte. Als een ware gastvrouw hield ik de deur voor hem open en sloot deze weer achter hem. Ik gebood hem naar de woonkamer te komen en bood hem wat te drinken aan. Toen ik had gezien dat mijn moeder vooralsnog niet thuis was, had ik wel een gat in de lucht kunnen springen. Als ze mij namelijk überhaupt met Embry had gezien, was ze al helemaal dol geworden. Ze had hem waarschijnlijk de oren van de kop gevraagd en mij ondertussen “samenzweerderige” blikken toegeworpen. Ze dacht namelijk altijd dat de eerste de beste jongen waarmee ik (enigszins dan) omging, gelijk mijn vriendje was. Ouderlogica, denk ik.
‘Graag,’ glimlachte hij, waarna hij zijn tas naast de eetkamertafel neerzette en zijn blik door de kamer liet gaan. Toen ik even later weer terug kwam met ons drinken, bedankte hij me en schoof naast me aan de tafel.
‘Waar zullen we eens beginnen?’ vroeg hij toen grijnzend. Goede vraag.

Reacties (3)

  • Elysian

    Ga je ooit nog verder met dit verhaal? Het is zo leuk!!!

    6 jaar geleden
  • Medb

    Ik sluit me aan bij Elysian:9~

    Je hebt mijn reactie, abo & kudo~ Snel verder?:Y)

    6 jaar geleden
  • Elysian

    Oeh hij mag mij ook bij les komen geven haha snel verder xx

    6 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen