Foto bij 027. Mabel

‘Ik moet gaan,’ zei Thorin zodra de pizza op was en hij het aan had gedurfd met haar een glas wijn te drinken. Dat leek hij wel meer te kunnen waarderen en Mabel had ook niets anders verwacht, want het was een van de duren flessen van haar ouders. Dat kon zelfs een elf naar binnen krijgen.
‘Waar was je van plan heen te gaan dan?’
‘Naar huis.’
Mabel trok een wenkbrauw op.
‘Je weet wat ik bedoel,’ bromde hij.
‘Niet echt. Je woont niet hier. Zijn de anderen er ook? Ga je daar soms naartoe?’
Thorin knikte en Mabel klapte enthousiast in haar handen, waarop hij een pas achteruit deed en ongemakkelijk door zijn haar streek. Hij zou wel aan haar wennen! Ze zou hem geen keus laten.
‘Ik loop mee!’ zei ze en ze kwam overeind om haar schoenen aan te doen. ‘Iemand moet het kwaad dat deze wereld te bieden heeft, toch wegjagen, majesteit?’
Thorin trok enkel zijn neus op, maar Mabel beschouwde dat als een goed teken en ging hem voor naar de hal. Hij keek haar niet aan toen ze naar buiten stapten en liep direct in de richting van waar ze vandaan gekomen waren.
‘Ken je de stad al zo goed?’ vroeg Mabel verbaasd. ‘Waar verblijf je?’
Hij haalde zijn schouders op. ‘Ik weet niet hoe het heet.’
‘Handig…’
Het verbaasde haar dat Thorin de weg naar het IJ helemaal wist terug te vinden. Twee keer liepen ze verkeerd en hoorde ze hem geërgerd grommen, maar toen ze haar hulp aanbood, weigerde hij naar haar te luisteren en uiteindelijk vond hij de weg zelf weer terug.
‘Is het hier in de buurt?’ vroeg Mabel ongeduldig toen ze weer tegenover het water stonden. Hun haren wapperden in de wind en het was al donker. Boven hun hoofd klonk het geraas van een trein en even verdween het geluid van klotsend water tegen de oever uit hun oren.
‘Valt mee,’ antwoordde Thorin afzijdig. Hij stond met zijn rug naar haar toe en Mabel wilde dolgraag weten waar hij aan dacht en waar hij naartoe zou gaan. ‘Ik red het vanaf hier wel.’
Ze schudde haar hoofd.
‘Ik ga mee! Ik zou geen goede gastvrouw zijn als ik dat niet deed!’
Hij draaide zich met opgetrokken wenkbrauwen naar haar om, vast verward door de gebruiken in deze wereld. Natuurlijk deed niemand dat hier, maar dat hoefde hij niet te weten.
‘Best.’
Hij beende bij haar weg, stak de straat over en liep het station binnen. Jemig, wat was hij zelfverzekerd… Mabel vroeg zich af of hij wist dat hij heel gemakkelijk in de problemen zou kunnen komen als mensen wisten wie hij was of op wie hij in ieder geval leek. Misschien werd hij zo direct wel aangehouden, omdat hij geen vervoersbewijs bij zich had op het station! Mabel schudde haar hoofd en snelde achter hem aan.
‘Je zou je best eens wat meer aan mogen passen, hóógheid. Er liggen hier meer gevaren op de loer dan je zou verwachten.’
Hij keek haar aan vanonder zijn donkere wenkbrauwen die een sceptische frons vormden. ‘Denk je soms dat ik achterlijk ben?’
Mabel grinnikte. Nu wel. Ze zei het niet en duwde hem door de poortjes, zodat ze weer naar buiten konden. Er stonden al wat mannen in gele jasjes, maar die schonken niet al te veel aandacht aan hen. Gelukkig maar.
‘En nu, meneer de prins?’ vroeg ze terwijl ze om zich heen keek.
Thorin ging direct naar rechts en ze volgde hem langs de taxistandplaats, een fietsenflat en uiteindelijk over een fietspad en een bruggetje, voor ze in een smalle straat stonden met een trambaan in het wegdek.
Opnieuw zag ze zijn vastberaden tred en vroeg zich af wat er door zijn hoofd ging. Was hij vanbinnen echt hetzelfde of liep hij constant te malen over welke richting hij op moest gaan? Was hij misschien bang in het donker en liep hij daarom zo vlug?
Mabel gniffelde bij dat idee en Thorin keek gehumeurd om.
‘Niks, niks, meester dwerg,’ zei ze spottend en ze legde haar hoofd in haar nek zodat hij haar gezicht niet kon zien en zij zich op de sterren boven haar hoofd kon richten. Het waren er maar een paar. De maan kon ze niet eens zien. De dwergen zouden vast hun ogen uit hun hoofd staren onder zo’n lege hemel. Er was hier ook veel te veel licht om de sterren te kunnen zien.
‘We zijn er,’ zei hij plots en ze liep bijna tegen hem op.
‘O.’
Thorin raapte een steen op en gooide die tegen het raam op de tweede verdieping. Mabel keek er verward naar en schudde haar hoofd toen er voetstappen klonken.
‘Je kon ook gewoon op die knop drukken, oen.’
Thorin keek niet naar haar, maar naar de blauwe deur. Ook Mabel vestigde haar aandacht op de nog onbekende persoon aan de andere kant en sperde haar ogen wijd open toen ze zag wie er opendeed.

Reacties (6)

  • Moonwarrior7

    Ohhh spannend!!!!

    7 jaar geleden
  • Vibes

    Oehhh.

    7 jaar geleden
  • Frerin

    yheaa laptop doet het weer en ik lees fijn hoofdstuk na hoofdstuk en dan stopt het op een nieuwschierig momentje:(
    snel veder!!

    8 jaar geleden
  • Ringwraith

    Haha. Ik hou van Mabel. En van dit verhaal. ^^

    8 jaar geleden
  • Trager

    Ugh, ik vind Mabel niet leuk. Al weet ik niet zo goed waarom :').

    8 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen