Foto bij Hoofdstuk 1

1 september 1939
21 jaar later

Toen Louis wakker werd, wist hij dat de mooiste dag van zijn leven (gisteren) voorbij moest zijn. Alle tekenen van die dag waren dan ook bij hem in de slaapkamer aanwezig. Er zat een ring rond zijn vinger, zijn kleren lagen verspreid over zijn slaapkamervloer en hij lag voor het eerst officieel naast zijn geliefde. Gisterenavond hadden ze elkaar het jawoord gegeven, en alleen door die gedachte moest Louis weer glimlachen.
Hij had al een jaar getwijfeld of hij het zou vragen of niet. Dat kwam vooral omdat zijn geliefde de zus was van z’n beste vriend, en hij wilde de vriendschap niet verknallen, omdat Louis wist dat Jef het niet fijn vond dat z’n jongere zusje zou uitgaan met zijn beste vriend. Uiteindelijk gaf hij aan Louis toe dat hij het toch niet zó erg vond en heeft hij zijn zus Jana diezelfde avond nog ten huwelijk gevraagd. Nu, vijf maanden na dat aanzoek, zijn ze getrouwd.
Het huwelijk was echt fantastisch, volledig geregeld door hun moeders. De vorige avond was echt wonderschoon geweest, en zowel Louis als Jana waren verrast geweest. Dat komt omdat hun moeders ook de datum afspraken, ervoor zorgden dat hun kinderen niet wisten dat die dag hun trouwdag zou zijn en hield ze de hele dag gescheiden om voor te bereiden op een feestje – ze hadden alleen niet door dat het hun eigen feestje zou zijn. Jef was getuige en het hele dorp was uitgenodigd. Ze hadden overal lantaarns opgehangen op de gebruikelijke locatie voor iedere trouwerij in het dorp: de grote boom. De herfst was nog niet begonnen, wat betekende dat de bladeren nog steeds fris groen waren. Jana zag er écht stralend uit, bijna een godin. Geen uur nadat ze elkaar ontmoet hadden, waren ze officieel man en vrouw. En dat allemaal dankzij hun moeders. En vlak nadat ze elkaar het jawoord gaven, had Jana gezegd dat ze de volgende ochtend iets zou koken, en ze gingen na het feestje weg naar hun eigen kleine huis, dat ze onlangs hadden gekocht – ook in hetzelfde dorp.
En nu werd hij wakker hier, naast zijn prachtige vrouw, nadenkend over wat er de vorige avond gebeurd was. Geen woorden zouden haar schoonheid kunnen beschrijven, maar hij wist heus wel dat iedere man zo dacht over zijn vrouw: dat het de mooiste was van heel de wereld. Zijn droomvrouw had lang kastanjebruin haar dat net tot over haar schouders reikte. Ze had grote heldere groene ogen en had, zoals Louis het zou omschrijven, ‘leuke sproetjes’ en was ook net iets groter dan hem. Hij vond dat best oké. Hij kende andere mannen die zich misschien probeerden groter op te stellen dan hun vrouw, maar hij zou dat niet doen. Ze is perfect zoals ze is, en hij zou er niets aan willen veranderen.
Op dat moment besefte hij dat hij honger had. Hij zat recht en zocht meteen zijn kleren bijeen. Omdat Jana zei dat ze zou koken, zou hij elders zijn voedsel moeten halen, wat betekende dat hij waarschijnlijk naar zijn ma of schoonma moest gaan, en hij kon niet in zijn blootje naar buiten lopen. Hij moest zijn hemd onder het bed vandaan grissen, en nam bijna per ongeluk één van Jana’s rokken ook mee. Hij liep al naar buiten toen hij alleen zijn hemd nog moest insteken en werd direct begroet door Jef. Jef leek precies op Jana, behalve dat hij kort haar had en een jongen was. Nuja, tweelingen lijken sowieso op elkaar.
“Hé, Laenens!” riep zijn buurman, “Al bekomen van gister?” Louis schudde zijn hoofd.
“Nog nie, Jef,” antwoordde hij, “Man, k’wou dat we die nacht bnog een keer over konden doen. Dieje nacht was écht geweldig!” Jef grijnsde naar zijn schoonbroer/beste vriend. Hij had nooit durven denken dat zijn vriend ooit zijn zusje zou uitkiezen uit alle vrouwen om verliefd op te worden. Maar wat gebeurd is, is gebeurd en hij is erg blij voor hen allebei.
“Wat hebt ge daar allemaal gedaan? ’t Is iets over elf!”
“Wablief? Zo laat al?” vroeg Louis verbaasd aan ijn vriend, die knikte ter bevestiging van de tijd. Louis rende weg van zijn vriend, zwaaide naar Jef ter tijdelijk afscheid en vertrok naar zijn vertrouwd huis waar hij geboren en getogen was. Hij liep naar de andere kant van het dorp dat hij zo goed kende, en hij ging direct naar wat hij vroeger huis noemde. Zonder te kloppen – de deur was nooit echt op slot – liep hij binnen.
Louis vond zijn moeder in de keuken, en ze keek verbaasd op toen ze haar zoon binnen zag stormen. “Goedemorgen, ma!” zei hij, en hij gaf haar een kusje op de wang bij wijze van begroeting waarna hij zich op de dichtstbijzijnde stoel zette. Over de jaren bleek dat ze gelijk had – Louis leek écht veel op haar Jan, haar wortel. Nu ze hem zo zag, hoopte ze met heel haar hart dat het gerucht over dat de Duitsers een tweede wereldoorlog wilden starten maar een gerucht bleef en ze hem kon houden in dit dorp, waar hij veilig zou zijn.
“Mist ge me nu al?” vroeg ze aan haar zoon. Louis schudde glimlachend zijn hoofd en hij keek zijn moeder direct aan.
“Ach, naztuurlijk! Zelfs met een half dorp tussen onze woonsten zal ik u blijven missen en uitkijken naar de bezoeken,” zei hij. hij wachtte geduldig tot zijn moeder het brood op te tafel zette voor hij haar ook vertelde dat hij ook een beetje honger had. Hij pakte een mes en sneed er een stukje vanaf.
“Ging Jana niet jullie ontbijt maken?” vroeg ze, and Louis knikte.
“Natuurlijk doet ze dat! Maar ze slaapt nog. En bedankt voor het brood!” Nadat hij deze woorden had gezegd, liep hij het huis weer uit voor Anna er iets over kon zeggen. Toen hij uit het zicht verdwenen was, kwam er een glimlach op haar mond. Hij leek inderdaad op Jan; hij leek ook niet te kunnen stoppen met lachen. Ze ging weer verder met de normale gang van zaken nadat ze de laatste brief van Fons had gelezen.
In de tussentijd holde Louis weer terug naar zijn nederige stulpje dat hij al sinds geringe tijd deelde met Jana en Jef, maar Jef was alweer terug bij zijn ouders ingetrokken toen hij zeker wist dat zijn zusje en Louis iets voor elkaar voelden. De homp brood at hij op in zijn keuken, en liep toen weer terug naar de slaapkamer. Jana was nog altijd aan het slapen in hun bed. Zonder er veel over na te denken trok hij zijn kleren weer uit – zijn onderbroek liet hij deze keer aan – en legde hij zich naast haar in bed. Zijn armen omklemden haar, en Louis sloot zijn ogen. Ja, zo zou hij iedere dag wel willen starten voor de rest van zijn leven…
“Waar waart gij?” vroeg de slaperige stem van zijn vrouw. Louis zuchtte – hij had kunnen weten dat ze wakker zou worden terwijl hij weg was.
“Bij m’n ma. Ik had honger,” gaf hij als reden. Na een tijdje voegde hij daar nog iets aan toe, “Ik heb alleen een homp brood kunnen krijgen en ben heus niet lang weggeweest.” Zelfs zonder haar gezicht te zien – ze lag met haar rug naar hem toe – wist hij dat ze glimlachte. Hij kon alleen niet goed gokken waarom ze glimlachte: wegens zijn honger, dat hij naar z’n ma was gegaan of misschien omwille van beide.
Ze rolde over en hij moest onwillekeurig glimlachen bij het zien van haar schone gelaat. Met een beetje geluk zouden zijn wangen rood kleuren, omdat hij nog altijd zou moeten wennen aan het feit dat zij nu zijn vrouw is. “Als ge honger hebt, zal ik ons maar ontbijt klaarmaken,” zei ze, en nu stond zij op. En nu Louis geen reden meer zag om te blijven liggen, stond ook hij weer op, en ieder begonnen ze hun eigen kledij aan te trekken.
“Eigenlijk wordt het een lunch,” verbeterde hij haar, “’t Is al over elf. Dan is ’t nie echt meer ochtend en kunnen we nie echt een ontbijt eten.”
“Goed dan, dan maak ik wel lunch,” zei ze, en nadat ze klaar was met het omkleden, gaf ze haar kersverse man een snelle kus en liep ze naar de keuken. Wat Louis hierna deed, was afwachten tot Jana klaar was met hun lunch en hij haar hiermee kon complimenteren.

Reacties (1)

  • BOOKWURM

    Ach hoe lief!
    Ik heb echt dagen uitgekeken naar je nieuwe stukje weet ge dat?
    En nu voor dat ge 't weet weer een nieuw zeker ?;)
    Vandaag naar een mooie oorlogsfilm wezen kijken in de bios
    Wel, nog een kudo voor dit leuke stukje en dan laat ik je met rust tot het volgende hoofdstukje ( nou misschien ook niet, want je bent leuk om mee te babbelen)

    5 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen