Foto bij 002 - Dream.

21 may

'Alison, wacht nou even, het gaat over ons werkstuk!'
Geïrriteerd draaide ik me om en keek recht in het gezicht van Claire. Jeetje man, wat dramde zij door. 'Nou, wat is er?' vroeg ik toen maar.
Claire glimlachte onschuldig terwijl ze een paar keer met haar ogen knipperde. 'We hebben nog helemaal geen onderwerp. Wat dacht je van technologie?' Ze drukte haar bril met jampotglazen beter op haar neus en glimlachte weer.
'Technologie?' herhaalde ik en ik trok een vies gezicht. Nooit was ik van wiskunde, scheikunde en dat soort vakken geweest. De enigste boeiende vakken vond ik gym en handvaardigheid.
'Ja, technologie,' zei Claire vrolijk. 'Of niet? Vindt je dat niet een leuk onderwerp?' vroeg ze toen ze mijn gezicht zag. Haar gezicht betrok en ze trok een pruillipje.
Ik schudde mijn hoofd en keek geïrriteerd naar mijn vrienden, die al in de kantine zaten. Zonder nog iets te zeggen liep ik naar ze toe.
'Alison, waar ga je heen?' hoorde ik Claire nog achter me roepen, maar ik negeerde haar.
Ik ging naast Emma en Luke zitten en zette mijn tas op de grond.
'Wat moest Claire van je?' vroeg Emma nieuwsgierig.
'Oh, het ging over ons werkstuk van wiskunde. Ik snap dus echt helemaal niet waarom we niet zelf die groepjes mogen kiezen. Ik word altijd bij de verkeerde mensen ingedeeld,' zei ik klaaglijk.
Luke grijnsde. 'Ik vind anders dat hij prima groepjes kan maken.' Hij knipoogde naar Emma, die begon te giechelen.
Emma gooide haar haar over haar schouder en stond op nadat ze een blik op haar horloge had geworpen. 'Oh shit, ik moet over 10 minuten bij biologie zijn. Zie jullie!' zei ze haastig en ze liep snel weg, haar tas over de grond meeslepend.
Grinnikend keek ik haar na, Emma was mijn beste vriendin, al vanaf dat we kleuters waren. 'Dus, hebben jullie nu?' vroeg ik grijnzend aan Luke.
Hij knikte. 'Ja, we hebben nu. Denk ik.' Even keek hij bedenkelijk, maar toen knikte hij.
'Als jullie maar niet te klef worden terwijl ik er bij zit,' waarschuwde ik hem.
'Anders ga je toch naar Claire? Die zal je altijd met open armen ontvangen.' Luke lachte om zijn eigen grap en viel bijna van de stoel af toen iemand langs hem liep. 'Kijk uit man!' riep hij geïrriteerd.
'Haha, heel grappig.' Ik rolde met mijn ogen en zuchtte diep. 'Zorg jij er nou maar voor dat je op die stoel blijft zitten, dan ga ik ondertussen naar mijn les,' grinnikte ik.
Geschokt kwam Luke overeind, 'Ik ga met je mee!' Half stoeiend half lachend renden we door de gang, als echte vrienden.
Maar wie had gedacht dat die vriendschap niet lang meer zou duren?

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen