Chapter 43

Door: maybo
Onderdeel van: Living the dream - George Weasley 16+
Laatst bijgewerkt: 3 jaar geleden
Geactiveerd op: 3 jaar geleden

Foto bij Chapter 43

breed | medium | small

Ik zit samen met Hermelien en Ginny op zolder. We hebben ieder een doos en schoonmaakspullen voor ons. We hebben echt al een paar honderd Doxy’s gevonden. ‘Hoeveel dozen moeten we nog?’ Hermelien telt even snel. ‘acht.’ Ik zucht. ‘Lovely.’ Ik open de doos en pak de stapel boeken eruit. ‘Het is niet dat alles vervloekt is in dit huis.’ Ik open de eerste boeken. Ginny kijkt mij kort aan. ‘Jij bent vervloekt.’ ‘En jullie daarmee ook, want jullie moeten ermee leven.’ Ginny en Hermelien lachen en ik glimlach afwezig. Mijn aandacht wordt getrokken door het derde boek. De kaft is donkergroen, bijna zwart, er staat verder niets op, maar het wordt dicht gehouden met een touwtje. Het lijkt een soort jounal. Ik pak het uiteinde van het touwtje en trek eraan. Het lijkt binnen een fractie van een seconde te groeien en het touw sluit zich om mijn nek. Ik wordt de lucht in getrokken. Ik piep angstig wanneer mijn luchtpijp dicht geknepen wordt. ‘Oh god!’ Hermelien trekt snel haar toverstok. ‘N-niet toveren.’ ‘Oh ja minderjarig, blijf hier.’ Het is niet dat ik een blokje om kan gaan met dat touw om mijn nek. Ginny en Hermelien rennen weg. Ik probeer hopeloos het touw los te trekken. Sterretjes dansen voor mijn ogen en ik voel mijn bloed door mijn aderen stromen. ‘Nola, houd vol!’ Ik open mijn ogen en probeer scherp te zien. Volgens mij was dat Bill. ‘Nola, luister, je moet het touw loslaten.’ Ik schud mijn hoofd en klem mijn handen steviger om het touw om meer ruimte te maken voor mijn luchtpijp. ‘Ik weet dat het eng is, maar je hebt geen keus. Als je niet loslaat kan ik het touw niet los krijgen.’ Ik ontspan mijn handen iets. ‘Het komt wel goed.’ Ik laat het touw los en kijk omhoog. Bill richt zijn toverstok en zegt doordringend ‘Relassio’. Het touw laat los en ik val hard op de grond. Bill rent naar mij toe. ‘Heb je je bezeerd?’ Ik wrijf even over mijn nek en sluit mijn ogen tegen de sterretjes. ‘Kom.’ Bill helpt mij overeind. ‘Laten we even naar de keuken gaan.’ Ik knik en hij ondersteund mij naar beneden. Ginny loopt snel met ons mee. Molly kijkt ons bezorgd aan. ‘Wat is er gebeurd?’ Ze neemt mij bezorgt mee en zet mij op een stoel. Hermelien leunt tegen de muur net als Bill. ‘Ik… Het ene moment pakte ik het touw dat om een boek zat vast en een seconde later wurgde het touw mij.’ Ik voel mijn nek nog een keer. ‘De striemen om mijn nek genezen al.’ Molly pakt een glaasje water voor mij. Ik neem een paar slokjes en kijk naar Molly die gestrest haar armen over elkaar slaat. ‘Vanaf nu moet er in iedere kamer die schoongemaakt wordt een meerderjarige zijn.’ ‘Ik ben zo goed als meerderjarig.’ Zeg ik. Bill gaat recht staan. ‘Ik ga wel mee naar de zolder.’ Ik volg verslagen Bills voorbeeld. ‘Laten we dan maar verder gaan.’ ‘weet je zeker dat het weer gaat?’ Ik knik. ‘Ik heb wel erger meegemaakt. Dankje Molly.’

George rolt van mij af en ik leg mijn hoofd op zijn schouder. De zon schijnt door de gordijnen heen. George zucht tevreden en slaat een arm om mijn blote middel. ‘Dit is toch wel de beste manier om de dag te beginnen.’ We waren al rond half vijf wakker en nou ja, van het een komt het ander. ‘Wen er maar niet aan.’ Ik strijk even door Georges haar. ‘Mag ik je haar knippen?’ ‘waarom?’ Ik leun met mijn arm op zijn borst. ‘Het wordt echt heel erg lang nu.’ Hij aait zachtjes over mijn onderrug waar mijn eigen haar stopt. ‘Dat zeg jij.’ Ik glimlach eigenwijs. ‘Maar ik ben een meisje.’ Hij pruilt. ‘Ik weet wat ik doe en als het echt mislukt kan Molly het zo weer langer toveren.’ Ik laat mijn lippen over zijn sleutelbeen gaan. ‘Mag het?’ Hij kreunt. ‘Okey.’ Ik glimlach en leg mijn hoofd weer op zijn schouder. Ik kijk naar buiten. Er moet inmiddels een paar uur voorbij zijn gegaan, want ik hoor wat kinderen op straat spelen. ‘Later wil ik kinderen met jouw ogen.’ Ik kijk hem verbaasd aan. ‘Hoe kom je daar zo bij?’ Hij haalt zijn schouders op. Ik glimlach. ‘Jouw rode haren…’ ‘Jouw lippen…’ George geeft mij een kus. Mijn glimlach vervaagd. ‘Je wil geen kinderen van mij, want die zullen waarschijnlijk net als ik een weerwolf zijn.’ George komt iets overeind. ‘Ik zou nog steeds van ze houden net zo veel als ik van jou houd.’ Ik glimlach weer. ‘Cheesy.’ Hij trekt mij in een knuffel. Ik laat hem ongemakkelijk los. ‘Laten we gaan aankleden.’

Ik land in het bos. Twee weken zijn voorbij gegaan en over een week is de volle maan. Ik heb geen idee waar Tarik is, want dit bos is enorm. ‘Noa!’ Ik kijk om en zie hem staan. Hij grijnst en geeft mij een stevige knuffel. ‘Het is goed om te zien dat je oké bent.’ Ik glimlach. ‘Dat is wederzijds.’ Hij steekt zijn handen in zijn zakken. ‘Kom.’ ‘Waarheen?’ Hij begint te lopen. ‘Het huisje.’ Zegt hij opgewekt. Ik loop achter hem aan. ‘Het huisje. Bedoel je het huisje waar ik de vorige keer met mijn familie was?’ Het is niet nodig voor hem om antwoord te geven, want het huisje komt tevoorschijn. ‘De vrouw die dit verhuurde is afgelopen winter overleden.’ Ik kijk hem geschrokken aan. Hij schudt snel verdedigend met zijn handen. ‘Van ouderdom! Ze was in de negentig.’ Ik knik langzaam. ‘Fijn dat vertrouwen.’ Hij pakt de sleutel en opent de deur. ‘Hoe dan ook, het huisje is niet verkocht en ik “vond de sleutel”’. Hij laat mij binnen. Ik kijk om me heen. Alles staat nog op de oude plek. Ik sla ongemakkelijk een arm voor mijn buik. ‘En Irates enzo?’ ‘Die heeft geen toestemming om de roedel te verlaten.’ Ik zet de tas die over mijn schouder hangt neer. ‘Hoe komt het eigenlijk dat je ogen weer terug groen zijn.’ ‘Het is best moeilijk, dus als ik het niet wil verbergen laat ik het zitten.’ ‘Kan je het mij ook leren?’ Hij knikt langzaam. ‘Maar niet nu. Het is beter te leren als je andere dingen al kan.’ ‘Zoals?’ Hij loopt naar de keuken, maar komt als snel terug met twee glazen drinken. ‘Leiden, controle, je wolf begrijpen en accepteren.’ Ik frons. ‘Mijn… wolf begrijpen? Ik dacht dat het een soort mutatie was.’ ‘Dat is het ook, maar je mutatie kan anders van karakter zijn. Irates is veel rustiger als wolf.’ ‘En jij?’ ‘Dat moet je zelf maar uitvinden tijdens de volle maan.’ Ik zet mijn lege glas op de tafel. Tarik gaat op de bank zitten. ‘Irates is niet een en al slecht, hij is alleen tot alles bereid om te krijgen wat hij wil.’ Ik ga naast Tarik zitten. ‘Hij wilde je echt helpen beter te worden.’ Ik haal mijn schouders op. ‘Alsnog heeft hij mijn vrienden bedreigd.’ ‘Weerwolven kunnen vaak beter opschieten met andere weerwolven. Hun emoties zijn veel heftiger en die kunnen ze beter delen met andere weerwolven.’ Ik trek een been op en kijk hem nieuwsgierig aan. ‘Hebben weerwolven mates?’ Hij lacht. ‘Heb je daarover gelezen in een van je boeken?’ Ik knik langzaam. ‘Gewone tovenaars denken dat vaak. Omdat emoties bij weerwolven dus heftiger zijn, is de verliefdheid ook erger en het verdriet ook, maar ze kunnen er ook gewoon weer overheen komen net als normaal en verliefd worden op anderen. Ze noemen het wel vaak maten als weerwolven seks hebben tijdens een volle maan.’ ‘en dan krijgen ze welpen.’ Hij knikt. ‘De welpen lijken op normale wolven, maar zijn net zo intelligent als mensen.’ Ik leun iets naar voren en leg mijn kin op mijn knieën. ‘En als twee weerwolven seks hebben zonder dat ze in wolvenvorm zijn?’ Hij kijkt naar de grond en glimlacht. ‘Dan is het gewoon vreselijk goed. Ik raad het je aan.’ Ik pak het kussen naast mij en sla dat tegen zijn hoofd. ‘Ik heb al vreselijk goede seks zonder weerwolf.’

Kudo Door naar het volgende hoofdstuk

Reacties

  1. lily_luna
    lily_luna 3 jaar geleden

    Snel verder!!

  2. Chyna2001
    Chyna2001 3 jaar geleden

    +abo snel verder ASJEBLIEF!!!!!!!!!!!!!

Details

32 (0 | 0)

12+

1355

308 (2)

Share