Foto bij 005 - Dream.

23 may

Ik viel bijna het lokaal binnen.
'Miss Morris, u bent te laat!' bulderde de leraar kwaad. Er druppelden zweetdruppels op zijn voorhoofd en hij staarde me woedend aan.
Ik mompelde een onduidelijk 'sorry' en ging ergens aan een tafel zitten.
'Hoofdstuk acht, bladzijde 5,' hoorde ik opeens een stem naast me. Vanuit mijn ooghoeken keek ik wie er naast me zat. Claire, oh nee. Waarom was ik uitgerekend op dit plek gaan zitten?
De leraar stond opeens stil naast mijn tafel en sloeg met zijn hand op het tafelblad. 'Dat je te laat bent is één ding, maar dat je dan ook niet oplet..' Woedend keek hij me aan, toen snoof hij en liep hij verder.
'Ik let op,' probeerde ik nog, maar het had geen zin. Ik snoof ook en staarde naar mijn boek. Al'wéér snapte ik er niets van, Als het zo doorging zou ik dit jaar niet overgaan. Ik stond voor bijna alles een onvoldoende. 'Snap jij het?' fluisterde ik en ik keek naar Claire's schrift, dat vol stond met aantekeningen.
Claire knikte, volgens mij was ze blij dat ze me eindelijk kon helpen. 'Ik kan je wel bijles geven, als je dat wilt?' bood ze me aan.
'Hoeft niet hoor, ik neem wel gewoon bijles op school,' mompelde ik.
Claire's gezicht betrok en ze keek een beetje beteuterd. 'Weet je het zeker? Want ik wil het heus wel hoor.' Het klonk hoopvol en ze keek me bijna smekend aan.
Ik knikte snel. 'Ja, ik weet het heel zeker,' mompelde ik. Zodra de bel ging propte ik alles in mijn tas en liep ik snel het lokaal uit.

'Dus ze zeurde telkens door?' Emma keek me vol medelijden aan en sloeg haar armen om me heen.
Luke keek met een verontwaardigd gezicht naar Emma. 'Waarom doe je dat nooit bij mij?' pruilde hij.
Emma giechelde en liet me los, waarna ze haar armen om Luke's nek sloeg. 'Zo goed?' Ze giechelde weer en streek wat haar voor zijn ogen weg.
Ik knikte als antwoord op Emma's vraag en ik nam een hap van mijn yoghurt. Vanuit mijn ooghoeken keek ik naar het stel. Ik irriteerde me nu al mateloos aan hen, terwijl ze mijn beste vrienden waren.
Luke knikte ook en zwierde Emma in het rond, waardoor die hard moest lachen,
Ik miste Bram gewoon. Hij had mij op dit soort momenten ook opgetild en door de lucht gezwierd. Hij zou alles doen om mijn droeve gezichtje weer te zien opvrolijken, Ik glimlachte even bij het denken aan Bram. Wat kon ik er aan doen dat mijn broer weg was? Al jaren. Hij was vermist, en niemand verwachtte nog dat hij terug zou komen. Het zou valse hoop zijn. Bram kwam nooit meer terug. Als een kinderversje stond het in mijn hoofd geprent. Het was er helemaal ingedrukt. Door de psychologe, door mam, door iedereen. Ik was zonder Bram leren leven. Maar toch koesterde ik nog hoop dat ik hem ooit nog zou zien, diep in mijn hart.
Opeens stond ik op. Woedend greep ik mijn tas en rende ik de kantine uit. Gek werd ik er van. Mijn gedachten. Bram. Ik moest even weg. Snel ging ik op mijn fiets zitten en fietste weg. In de verte hoorde ik mensen nog mijn naam roepen, maar ik negeerde ze. Liet ze maar lekker roepen, ik wilde even alleen zijn.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen