Ruby Cordwell. Rudy bloody Cordwell.
Dat was de eerste gedachte die door mijn hoofd spookte toen het gegil mijn oren bereikte. Reeds minuten eerder was er hevig tumult los gebarsten op het bordes voor de school, vlak onder het raam van het verlaten klaslokaal waar hij en zijn vrienden zich die middag hadden verschanst om op hun doodse gemakje boterbier te drinken en cakejes te verorberen terwijl alle andere doe-goeders braaf hun lessen volgden. Na de eerste schreeuwen hadden ze zich met zen vieren – zijn beste vriend Blaise, Korzel, Kwast en hijzelf – voor het raam gedrumd om te zien wat zich beneden afspeelde. Het eerste wat ze zagen was de chaos. Zes mannen in zwarte schouwers uniformen probeerden een jonge vrouw gehuld in een donkerblauwe mantel in bedwang te houden terwijl deze om zich heen sloeg, schopte en krabde. De vrouw schreeuwde allerlei verwensingen naar haar belagers, maar vanop deze afstand konden ze niet verstaan wat ze zei. Toen een van de schouwers haar agressie beu was, hief hij woest zijn hand en sloeg haar in het gezicht. De vrouw gilde en haar kap viel achterover, het gezicht van de jonge vrouw onttrekkend.
Zelfs vanop deze afstand herkende Draco haar meten. Ruby Cordwell, the one that got away. Het was vier jaar geleden sinds de laatste keer dat hij haar nog had gezien, maar met één blik op haar gezicht sloeg zijn hart weer op hol.
Eindelijk hadden de schouwers Ruby weer onder controle en samen droegen ze haar het kasteel binnen, haar aan ons zicht verhullend.
‘Was dat wie ik dacht dat het was, of was ik aan het hallucineren?’ vroeg Blaise opgewonden.
‘Ruby Cordwel.’ was het enige wat ik zei. Haar naam scandeerde door mijn hoofd als duizenden stemmen die elk boven de andere uit probeerde komen.
‘Ik had niet gedacht haar ooit weer te zien, niet na wat er gebeurde… Dat is onmogelijk’ mompelde Blaise verbaasd.
‘Ik dacht dat ze dood was. Ze hoort dood te zijn.’ fluisterde ik dwaas, de schreeuwende menigte in mijn gedachten negerend.
Gegrinnik verstoorde mijn gedachten. Fronsend keek ik op naar Blaise, wiens gezicht plots vrolijk stond. ‘Weet je wat dit betekend? Ze heeft het hem geflikt, Draco. Ze heeft het geflikt! Dat moet haar de meest geniale, slimste heks ooit maken!’
‘Ik volg niet helemaal.’ fronste ik.
‘Denk na, Draco. Wat waren de laatste woorden die ze tegen ons zei?’
Haar laatste woorden zou ik nooit vergeten. Ze stonden samen met haar strijdlustige gezichtsuitdrukking in mijn geheugen gegrift. ‘Ik zal een manier vinden.’ fluisterde ik. Voorzichtig vormde een grijns zich om mijn lippen. Ze had het onmogelijke gedaan. Onze kleine Ruby had een manier gevonden om de dood te verslaan.

Reacties (2)

  • Histoire

    Goed geschreven, je trekt lezers direct in het verhaal door een mysterie op te wekken!

    4 jaar geleden
  • _Jennifer_

    Is Ruby een of andere Voldermort?
    Btw: Snel verder!

    7 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen