Foto bij 006.

Met grote ogen staarde ik naar het plafond.
Alison had hetzelfde meegemaakt als ik gisteren! Was ik echt gek aan het worden, of waren het een soort visioenen?
Ik ging rechtop zitten en wreef de slaap uit mijn ogen. Traag gleden mijn voeten in mijn pantoffels. Ik liep geeuwend naar de badkamer en douchte me.
Even later liep ik gewassen en schoon de trap af naar beneden.
Mijn moeder zat aan de keukentafel de krant te lezen, maar ze keek op toen ze mij de keuken in hoorde lopen. 'Goedemorgen!' groette ze me vrolijk. 'Ik heb een broodje voor je klaargemaakt.'
'Bedankt,' glimlachte ik en ik meende het echt. Ik ging aan tafel zitten en nam een hap van het broodje. Ondertussen keek ik naar buiten. Een zucht ontsnapte uit mijn mond toen ik het weer zag.
Het waaide erg hard en de regen stroomde langs de ramen. Het zou vast niet lang meer duren of het zou ook gaan onweren.
Mijn moeder volgde mijn blik en keek me voorzichtig aan. 'Zal ik je naar school brengen? Dit is toch geen weer om in te fietsen,' glimlachte ze.
Ik knikte enthousiast. 'Graag, mam.' Ik drukte een kus op haar wang en stond op om mijn tas klaar te maken voor school. 'Ik heb vandaag een proefwerk Frans,' zei ik opeens.
'Proefwerk Frans?' De wenkbrauwen van mijn moeder schoten omhoog. Verbaasd keek ze me aan, toen keek ze verdrietig. 'Waarom zeg je nooit meer iets over school of iets van je privé leven tegen mij? Ik heb het gevoel dat ik mijn dochter kwijtraak, echt. Ik snap dat het moeilijk is met papa en Bram, maar ik heb het er ook moeilijk mee. Je bent niet alleen in dit huis, Sarah,' mompelde ze. Toen begon ze te huilen.
Vol ontzet draaide ik me om. 'Jíj hebt het er moeilijk mee? Ik mis een opvoeding hier in huis, met een vader die nauwelijks thuis is en áls hij dan thuis is besteedt hij geen aandacht aan mij. Of een moeder die nooit meer omkijkt naar haar dochter. Natuurlijk mis jij papa en Bram ook, maar waarom merk ik daar dan zo weinig van?' schreeuwde ik. Alles kwam er in één keer uit. Geschrokken keek ik naar mijn moeder.
Het leek alsof die elk moment in elkaar zou zakken. De tranen stroomden over haar wangen, ze kon niet meer stoppen. 'Ik wist niet dat het zo voor je aanvoelde,' mompelde ze toen. Langzaam leek het alsof mijn moeder weer opstond.
'Sorry mam, dat had ik niet mogen zeggen.' Ik liep naar mijn moeder toe en trok haar dicht tegen me aan. 'Het is niet waar,' zei ik.
'Wat is niet waar?' snikte mijn moeder terwijl ze me beet hield.
Ik keek naar beneden en slikte. 'Dat je niet meer naar me omkijkt, want je besteedt juist heel erg veel aandacht aan mij.' Ik omhelsde mijn moeder nog steeds, maar liet haar toen los. 'Waarom ga je niet weer eens een keer naar tante Rachel?' vroeg ik toen opeens.
Verrast keek mijn moeder me aan. 'Tante Rachel? Ja, misschien is dat ook wel een goed idee. Hoe lang is het nou eigenlijk al geleden dat ik naar mijn zusje ben geweest? We zijn al 2 jaar niet meer op verjaardagen van hen geweest, omdat wíj het moeilijk hadden.'
Ik knikte instemmend. Ik had mijn tante al heel erg lang niet meer gezien, want dan was papa één dag thuis op een verjaardag van hen gezin. En de vorige verjaardagen zijn we ook er niet meer geweest, want toen was Bram weg. Alles was gewoon zo moeilijk bij ons. 'Bel haar op en zeg dat je vanmiddag weer eens langs komt. En neem weer contact met oma en opa op,' glimlachte ik.
Mijn moeder slaakte een enthousiast gilletje en rende toen naar de telefoon om ze allemaal direct te bellen.
Met een glimlach keek ik naar haar, tot ik besefte dat ik mijn tas moest pakken aangezien ik anders te laat op school zou komen.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen