Van zodra we bekomen waren van de shock hadden Blaise en ik zo snel we konden het klaslokaal verlaten en waren we als een bende op hol geslagen hypogriefen de trap afgedrenteld tot we de hal hadden bereikt. Daar was Ruby duidelijk gekalmeerd en stond ze nu veilig met haar twee voeten op de grond.
Ik kon me nog alles herinneren van Ruby. Ik herinnerde me ieder woord, iedere gezichtsuitdrukking, ieder moment. Ik herinnerde me hoe ze als enige wezen op deze hele planeet een hekel had aan chocolade, en groenten als een heerlijke snack beschouwde. Ik herinnerde me hoe ze op de zeldzame momenten waarop ze nerveus was aan haar pony friemelde en hoe ze vrolijk door de kamer danste, haar lange haren achter haar aan wapperend. Ik herinnerde hoe ze me altijd versloeg met zwerkbal en me daar dan uren mee kon plagen, en hoe ze steeds veel te slimme opmerkingen maakte die de nerd onder haar prachtige verschijning onthulde. Maar bovenal herinnerde ik me haar lach: twee stralende rijen witte tanden die tevoorschijn kwamen vanachter haar volle, rood gestifte lippen. Een lach die ik had gedacht nooit meer te zien.
En toch stond ze vandaag hier voor me, met een speelse glimlach rond haar lippen en een vrolijke twinkeling in haar prachtige bruine ogen. ‘Wat is er, Malfoy. Je tong verloren tijdens mijn afwezigheid?’ lachte ze met die prachtige lach die ik zo gemist had.
‘Ik probeer gewoon even van deze prachtige droom te genieten.’ zuchtte ik, voordat ik mijn armen spreidde en ze zich in mijn armen liet vallen. Ik drukte haar stevig tegen me aan, voelde haar haren kriebelen tegen mijn wang. Ze rook nog net hetzelfde als vier jaar geleden. Haar geur deed me altijd denken aan de lente, aan vrolijke tijden.
‘Ik heb je zo gemist.’ prevelde ik zachtjes in haar haren.
‘Het is echt fijn om je weer te zien, Draco.’ antwoorde ze.
‘Als jullie klaar zijn, zouden wij graag verder gaan.’ onderbrak een norse stem ons weerzien.
Met tegenzin liet ik haar los en samen wende we ons tot de schouwers en Perkamentus die nog steeds rond haar stonden met hun toverstok in de aanslag.
‘Goed, juffrouw Cordwel. De magische boeien die we over je hebben gelegd zullen je verhinderen het schoolterrein te verlaten. Niet te voet of per bezem, maar ook niet door te verdwijnselen of op een andere magische manier. Het ministerie verwacht van je dat je de lessen volgt en je je koest houd omdat we je deze gunst hebben verleend. Als ons ter oren komt dat er problemen zijn of je geprobeerd hebt te ontsnappen, zullen er meteen maatregelen getroffen worden.’ dreunde een schouwer met een strenge blik op.
‘Volgens mij had ze dat al begrepen, Drommels. Ik neem haar vanaf hier wel van je over.’ knikte Perkamentus vriendelijk.
‘Hou haar goed in de gaten, Albus. We kunnen ons niet veroorloven haar weer kwijt te spelen.’ drukte de schouwer, die Drommels bleek te heten hem op het hart. Daarna wenkte hij de anderen en liepen de schouwers de hal door naar buiten.
‘Nu dat afgehandeld is kan u me misschien uitleggen wat u hier doet, meneer Malfoy. En meneer Zabini natuurlijk. Als ik me niet vergis horen jullie in de les te zitten.’
‘Blaise voelde zich niet lekker, dus waren we op weg naar de ziekenzaal toen we jullie tegen kwamen.’ loog ik gladjes.
‘Is dat zo?’ lachte Perkamentus. ‘Voor spijbelen krijgen jullie elk tien punten aftrek voor Zwadderich. Maar nu de les toch bijna voorbij is kunnen jullie net zo goed meteen naar de grote zaal gaan voor het avondeten. ‘ Hij wende zich tot Ruby en zei: ‘En u juffrouw Cordwel. Ik ben geen babysit of cipier, dus ik vertrouw erop dat je je beter zal gedragen dan voor je onverwachte vertrek. Ik hoop dat je dit vertrouwen niet zal beschamen. Je spullen zijn al naar de leerlingenkamer van Ravenklauw gebracht.’
‘Ik zal mijn best doen, professor.’ grinnikte Ruby.
‘Ik zal even doen alsof ik dat geloof. Ga nu ook maar naar de grote zaal. Het avondeten begint over een kwartiertje.’ Hij schudde een beetje ongelovig met zijn hoofd voordat hij wegliep.
‘Mijn kleine Ruby, je bent geen haar veranderd.’ grinnikte Blaise die haar vrolijk tegen zich aan trok.
‘Ik ben misschien klein, maar ik ben nog steeds sterker dan jou.’ grijnsde ze uitdagend.
‘Je maakt geen schijn van kans.’ beweerde Blaise.
‘Wedden van wel?’ daagde Ruby hem uit.
‘Wedden van niet?’ antwoorde Blaise. Nog voordat ik door had wat er gebeurde had Ruby Blaise al getackeld en duwde hem op de grond, waarna ze met gespreide benen op zijn buik ging zitten.
‘Ik win.’ grijnsde ze.
‘Jij kleine…’ Blaise duwde haar zonder veel moeite van zich af en draaide de rollen om, waardoor Ruby op haar rug belande en een kietel aanval moest ondergaan. Haar prachtige lach schalde door de hal en deed mijn hart op hol slaan.
Ik keek het voor een moment aan, waarna ik met mijn voet Blaise van haar af duwde. ‘Laat nog wat van haar over voor mij.’ lachte ik.
‘Ben je jaloers, Draco?’ vroeg Ruby speels.
‘Ik ben nooit jaloers.’ beweerde ik.
‘Zal ik dan maar even doen alsof ik dat geloof?’ herhaalde ze Perkamentus’ woorden.
‘Geloof wat je wilt, liefje.’ knikte ik lachend.
Ze krabbelde overeind en klopte het stof van haar mantel. ‘Zullen we dan maar naar de grote zaal gaan? Ik wil het gezicht van die verdomde Ravenklauwers wel eens zien als ze beseffen dat ik terug ben.’
‘Ze krijgen allemaal spontaan een depressie.’ grinnikte Blaise.
‘Of als we geluk hebben zelfmoornijgingen.’ grijnsde ik.
‘Ze zijn me vast al lang vergeten.’ meende Ruby.
‘Ben je gek? De ouderejaars vertellen de nieuwelingen horrorverhalen over jou.’ lachte ik.
‘Horrorverhalen?’ vroeg ze verbaasd.
‘Jep, je hebt ze een heleboel stof tot nadenken gegeven. Volgens mij heeft een van hen zelfs enkele van die verhalen neergepend en geprobeerd ze te laten uitgeven, maar dat werkte niet. Nu vertellen ze ze aan de eerstejaars om ze bang te maken.’ vertelde Blaise.
‘Zo eng ben ik niet.’ zei ze beledigd.
‘Heb je jezelf al eens ontmoet?’ vroeg ik.
Ruby haalde haar schouders op. ‘Ik zou me eerder omschrijven als een vrijheidsstrijder. Ik leef gewoon graag héél…uitbundig.’
‘Uitbundig. Ik ben niet zeker dat dat wel het juiste woord is.’ merkte Blaise op.
‘Hoe zou je het dan noemen?’ vroeg ze speels.
‘Als ik daar ooit achter kom, ben jij de eerste die het hoort.’ lachte Blaise.

Reacties (2)

  • Histoire

    Ik vind het mooi hoe je zijn verliefdheid op haar omschrijft.

    4 jaar geleden
  • _Jennifer_

    Ik herinnerde me hoe ze als enige wezen op deze hele planeet een hekel had aan chocolade, en groenten als een heerlijke snack beschouwde.
    WHUTT!!!:O

    Snel verder!(lol)

    7 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen