Foto bij Epiloog

Glimlachend sloeg ik mijn armen om Harry heen blij om hem weer te zien. Twee jaar zonder hem heb ik overleefd, maar één of twee jaartjes meer was niet meer mogelijk. Mijn ouders had ik langer moeten missen en ook hen omhelsde ik. Ze zagen er allemaal nog uit zoals ik me hen laatst herinnerde.

Samen liepen we naar een rij van vier stoelen waar nog niemand zat. Net op dat moment weerklonk de triestige muziek van de kerk. Mijn kist werd naar voren gebracht en daar neergezet. Nash en Rose zaten vooraan naast elkaar met aan hun zijde hun echtgeno(o)t(e). Jaan en Niall zaten ook vooraan en keken de hele tijd naar beneden. Verder zaten er nog vrienden, neven en nichten en mensen die ik nog nooit gezien had.
Na een tijdje de ceremonie gevolgd te hebben, had ik er genoeg van. Ik wou de kerk verlaten maar op het moment dat ik wou opstaan stond Rose op om vooraan iets voor te lezen. Nieuwsgierig ging ik weer gemakkelijk zitten.

“Mama, Ik kan niet zeggen dat ik je mijn hele leven heb gekend want dat is niet zo. Maar de tijd dat ik haar gekend heb waren de gelukkigste jaren van mijn leven tot nu toe. Sinds de dag dat jij en pap mij meegenomen hebben naar Londen voelde ik me eindelijk thuis. Het is vreemd dat ik dat al voelde ook al was ik nog zo klein.”
Nadat Harry me bevrijdt had uit die schuur en ik naar het ziekenhuis gebracht was is alles heel snel gegaan. Er werd een DNA-test gedaan die de uitslag gaf die we verwachtten, Oliver kwam in de gevangenis te zitten voor ontvoering en we kregen toestemming om Rose mee te nemen. Ze noemde mij vrij gemakkelijk mama, maar het heeft een hele tijd geduurd tot ze Harry eindelijk papa noemde, wat ik natuurlijk wel snapte.
Ik weet nog de dag dat ze Harry voor het eerst papa noemde. Er was op een nacht eens een zware storm en toen er een harde donderslag was begon ze te roepen en niet achter mij of Harry maar achter papa. Harry’s gezicht was onbetaalbaar geweest, hij keek zo trots en was daarna meteen naar haar toe gegaan.
We gaan je missen mama, je was zo’n opgewekte vrouw en je kon me altijd goede raad geven. Ik hoop dat ik je ooit terug zal zien, ergens daarboven.” Eindigde Rose met tranen in haar ogen. Terwijl ze naar haar plaats liep begonnen de eerste tranen te komen en snel ging ze weer zitten. Ik kon zien dat ze meteen gefeliciteerd werd door haar man en door Nash.
Ze zouden allemaal eens moeten weten hoe dicht ik was…

Nu ik zo terugkijk op de 86 jaar die ik geleefd heb ben ik blij met hetgeen dat ik bereikt heb en ik zou niets meer willen veranderen aan The Story Of My Life.


~ The End ~

Reacties (6)

  • Namelessshanti

    Het was een geweldig verhaal(H)
    Jammer dat ik het nu moet missen );

    4 jaar geleden
  • LarryXlove

    Zo mooi! Ik zit hier gewoon met tranen in mijn ogen! Jammer dat het gedaan is

    5 jaar geleden
  • Snuf

    ik.ben.sad.

    5 jaar geleden
  • Cliffayne

    *no words*

    5 jaar geleden
  • LookLikeThis

    nou moet ik huilen. en het verhaal is ook nog eens afgelopen, bah, jammer zeg. maarja. gelukkig is het wel allemaal goed gekomen.

    5 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen