Foto bij See you later (alligator)

Grouplove - Let Me In

Een warm, tintelend gevoel in mijn tenen. Evenals in mijn vingertoppen, die nog erger brandden toen ze zacht over zijn huid streken. Een hart wat harder bonkte, maar bovenal een glimlach waar niet tegen gevochten kon worden.
'Alles ingepakt?'
'Alles ingepakt,' bevestigde Harry zacht in mijn oor. Zijn zachte lippen streken licht over mijn oorschelp, zijn bruingebrande armen van achter om mijn middel geslagen. Zijn adem kriebelde in mijn nek en ik rilde. Hij drukte me daarop wat dichter tegen zich aan.
'Dus we kunnen gaan?'
Ik hoorde Harry zacht achter me lachen voordat hij me losliet en ik daarop zijn geamuseerde blik ontmoette. 'Wil je zo graag van me af?'
Ik schudde glimlachend mijn hoofd. 'Ik wil alleen dat je op tijd voor je vliegtuig bent. Besides, de tickets voor mij en Charlie moeten nog geregeld worden.'
'Dat regel ik wel met Paul, Abs,' Harry's hand gleed in mijn zij, waar hij deze liet liggen, 'als jij gewoon zorgt dat je vóór morgenavond alles ingepakt hebt, dan komt het goed.'
'Oké, dat is mooi,' ik liet de gebakken eieren op twee geroosterde toasten glijden, met wat bacon ernaast, 'en hier is je ontbijt. Bon appetit.'

Een halfuur later zaten we in Harry's auto, onderweg naar Heathrow. Het was gelukkig niet een al te lange reis en bovendien hadden we de radio luid opgezet. Photograph van Ed Sheeran, zoals de radio-dj aankondigde, begon met spelen. Meteen zongen we mee. Ik probeerde maar het verschil tussen onze zangkunsten te negeren. Breed glimlachend keek ik opzij en zag ik Harry enthousiast op de stuurwiel met zijn lange vingers mee trommelen, zijn glinsterende groene ogen nog gewoon op de weg gericht. Zijn lange haar werd uit zijn gezicht gehouden door een fedora en zijn eigen oren. Die zag ik ook niet vaak.
'Ga je nog met hem om?' vroeg ik toen het liedje afgelopen was en een of andere radio-dj weer verder ratelde.
'Wie?'
'Ed.'
Ik zag Harry's mond open en dicht gaan, duidelijk niet wetend wat te zeggen. 'Ik, eh...'
'... Niet?'
'Niet echt, nee...'
'Waarom niet?'
Harry kuchte nerveus achter zijn hand en bleef naar de weg kijken, hoogstwaarschijnlijk ook om mijn blik te ontwijken. 'Eh... vanwege Tristan.'
'Wat heeft Tristan ermee te maken?'
Harry slikte. 'Hij, eh... vond me een idioot voor het verwekken van een kind. En dan nog zelfs bij mijn ex.'
'Oh...'
'En dan moet hij nog te weten komen dat ik nog een tweede heb,' zei Harry schamper, zijn knokkels die wit werden door het fijnknijpen van het stuur, 'ik ben o zo benieuwd naar zijn reactie. En de kans op een vriendschap die nog kleiner wordt.' Verbitterd draaide Harry aan het stuur en stuurde de auto naar rechts. Ik zei niks. Wat moest ik überhaupt zeggen? Ik heb Ed nog nooit gezien, nooit de tijd voor gehad, en goed kon ik het dus ook niet beoordelen.
'En Nick?'
'Grimmy?'
'Ja?'
Harry's mondhoeken trokken zich licht op. 'Die heeft nu zelf een gezin. Kreeg zijn eerste kind, een dochter, drie jaar geleden. Is met zo'n gelijkenis met hem nog lang niet toe aan een tweede,' Harry's ogen schoten even geamuseerd mijn kant op, Ed alweer vergetend, 'ze is een regelrechte deugniet en hij heeft zijn handen vol aan haar.'
'En de moeder dan?'
'Die is er ook, ja, maar zelfs dan...'
Ik glimlachte en keek het raam weer uit. 'Dan mogen we ons gelukkig noemen met kinderen zoals Charlie en Tristan.'
Harry fronste. 'Tristan?'
'Eh, ja,' ik keek nerveus Harry's kant op, 'niet dat ik zeg dat ik zijn moeder ben, hoor, maar-'
'Dat bedoelde ik ook niet. Ik had het meer over zijn gedrag.'
'Wat bedoel je, met zijn gedrag?'
'Ik heb mijn handen net zo vol aan hem als Nick aan Emma.'
Ik trok mijn wenkbrauwen op. 'Toen ik hem ophaalde bij Caroline voor jullie première viel het anders wel mee, hoor. Je moet hem gewoon de kans geven zelf ook een stem te hebben. Die heeft hij al deze jaren niet gehad.'
'Je hoeft me niet te vertellen hoe ik mijn zoon op moet voeden, Aibileen,' zei Harry, duidelijk beledigd. Nors keek hij weg.
'H-Harry, dat bedoel ik ook helemaal niet. Ik wil je alleen maar helpen. Je laten zien dat het ook anders kan, en dat dat ook werkt. Tenminste, het werkte ook bij mij.'
Harry snoof. En daarmee was het onderwerp duidelijk afgesloten.

Bij het vliegveld aangekomen werden we meteen opgevangen door Paul. Hij glimlachte even naar mij, begroette toen Harry, en liep meteen voor ons uit. Harry had de auto al geparkeerd en had mij de sleutels overhandigd. Als hij de lucht in ging zou ik vanaf daar - vanaf het vliegveld, niet de lucht - naar huis terugrijden.
'Harry en Aibileen, het is redelijk druk dus ik wil dat jullie vlak bij mij blijven. De andere jongens zijn er al, dus dat is mooi.'
Daarop liep ik achter Paul met Harry weer achter mij. Ik voelde zijn hand licht op mijn onderrug branden.
We hadden het geluk niet echt veel mensen tegen te komen. We konden in één keer door naar achter, waar de andere jongens al in een ruimte wachtten. Toen Paul de deur opendeed ontstond er een luid gejoel.
'Oi, Aibileen! 'Arry!' Niall kwam met een brede grijns op ons afgelopen en gaf me een knuffel. Overrompeld voelde ik hoe Harry's hand verdwijnen.
Nadat ik iedereen had begroet, waaronder ook Lou en haar hele gezin, Sarah, Preston, Cal - hij werd duidelijk kaler met de dag maar dat zei ik maar niet - en de hele band, had ik niet eens tijd meer om relaxed te gaan zitten.
'Nu Harry er is - en gelukkig eens op tijd - gaan we ook weer meteen. Neem even afscheid van iedereen die hier blijft, en dan gaan we. Ik heb gehoord dat er al behoorlijk wat fans zijn, dus kunnen we maar het beste te vroeg gaan.'
Meteen kreeg ik weer halve knuffels van de jongens. De rest zwaaide alleen even.
'Ik merk dat ik jaloers begin te worden,' mompelde ik terwijl Harry naast me ging staan. Hij grijnsde en trok me in een dichte knuffel. 'Geen zorgen, Abs, morgenavond kan je ook weer komen met Charlie. Daar zorg ik wel voor.'
Ik glimlachte, sloeg mijn armen om Harry's middel heen en knuffelde hem strak terug. 'Weet ik toch.'
Ik zag Harry even om zich heen kijken, te zien hoe de rest één voor één de ruimte verliet naar de gang, voordat hij me abrupt wegdraaide van de rest zodat zijn rug ons afschermde. Als ik mijn ogen misschien niet wijd open had gehad had ik misschien niet eens door gehad dat hij zijn lippen in een kus dicht maar snel op de mijne drukte. Meteen verlieten zijn grote handen mijn gezicht, maar hij streek nog wel even met een duim over mijn onderlip, en verliet toen met opgetrokken mondhoeken in een lichte grijns de ruimte.
'Mama, ik wil mee...' Ik zag Lux zich jammerend aan haar moeders been vastklemmen. Die zuchtte, een lichte glimlach rond haar lippen, voordat ze zich bukte en Lux' armen loswrikte. Toen tilde ze haar op en drukte haar dicht tegen zich aan. 'Geen zorgen, schat, je mag snel weer mee. Maar je moet naar school, weet je nog?' Lux bleef echter eigenwijs doorjammeren, voordat Tom haar van Lou over moest nemen. Met een jammerende Lux op zijn heup reikte hij naar de moeder van zijn kind, trok haar in een halve knuffel en gaf haar een snelle kus op haar lippen. Ze glimlachten naar elkaar, praatten nog even, voordat ze haar koffer oppakte, Lux nog een laatste aai over haar bol gaf en toen de ruimte verliet.
'Ik neem aan dat je terug moet naar de auto. Zal ik met je meegaan?' Tom was naar me toegelopen.
'Hey Tom, Lux,' ik glimlachte even naar het meisje, die eigenwijs door bleef kermen, 'dat klopt, ja. Jij ook?'
Tom knikte. 'Wij ook, ja. Maar we hebben wel even iemand die meeloopt, omdat ook wij herkend kunnen worden.'
Ik knikte. 'Natuurlijk.'

Vijf minuten later liep ik met Lux aan mijn hand achter Tom en een beveiliger van het vliegveld aan. Één keer werd er hysterisch naar Tom en Lux gewezen, en daarmee ook naar mij, maar verder dan dat kwam het niet, te danken aan de beveiliger.
'Dank je wel,' zei ik tegen hem toen we de parkeerplaats hadden bereikt. Hij knikte even naar ons en verdween toen weer.
'Dus, wanneer gaan we je weer zien?'
'Eh,' ik haalde mijn schouders even op, 'ik ga ze hoogstwaarschijnlijk morgenavond met Charlie achterna en blijf daar tot en met in ieder geval dinsdag.'
Tom keek me verrast aan. 'Ben je ook bij de première?! Wat gaaf, joh!'
Ik glimlachte breed. 'Dat is het plan, ja. Jij ook dus?'
'Ja, maar dat weten allebei de dames niet,' fluisterde Tom met een knipoog, voordat hij naar Lux blikte, die niks van ons gesprek gehoord had, 'Lou weet het ook nog niet. En, mondje dicht!'
'My lips are sealed,' glimlachte ik, 'fijn dat je er bent. Tot dan, lijkt mij?'
'Tot dan, Aibileen,' Tom gaf me een dichte knuffel, 'fijn dat je er weer bent. Zeg je ook nog even gedag, Lux?'
Het meisje sloeg haar armen daarop om mijn middel heen, en liet me daarna weer los. Ik gaf haar een aai over haar bol. 'Tot snel, Lux.'

In de auto onderweg naar huis wilde ik het liefst zo snel mogelijk rijden om dan eerder bij Charlie te kunnen zijn, maar het snelheidslimiet hield me tegen. Ik wilde Harry niet opzadelen met een boete, dus hield ik me er braaf aan.
Terwijl ik de radio weer aanzette, nu wel wat zachter, lichtte mijn telefoon naast me net op. Ik wierp er een snelle blik op, ziend dat het een berichtje van Harry was.

Paul is going to see what he can do but I reckon it will be alright. Pack your bags. x H

Ik glimlachte. Reageren deed ik wel als ik thuis was.

Het was ook het eerste wat ik deed toen ik de oprit bij ons thuis inreed. Ik pakte mijn telefoon er meteen bij, ook al wist ik dat hij toch nog in de lucht zat en het nog niet kon lezen.

Will do, mr can't-wait x

De rest van de middag hadden Harry en ik nog wat heen en weer zitten Whatsapp-en. Charlie week maar niet van mijn zijde, af en toe irritant genoeg, en bleef maar doorzeuren met de vraag waar zijn vader was en of 'ie nog snel terugkwam. Ik wilde hem nog niet vertellen dat we de volgende dag naar Amerika zouden gaan omdat ik het eerst zeker wilde weten. Daarbij zou ik anders nog tientallen nieuwe vragen over Amerika krijgen. Geen goed plan dus.
De eind die middag was het echter geregeld. Paul en Harry hadden samen nog twee last-minute tickets kunnen krijgen.

Hiii, Paul and I got you the tickets. I'll sent them to you by mail .x

That's great, thank you x will you be picking us up in NY? X

I hope so if I'm allowed. Now if you excuse me I have some questions to answer. x H


Tot mijn schaamte was ik die persconferentie gewoon bijna vergeten. En ik kon nu ook niet ontkennen dat ik geen zenuwen in mijn onderbuik voelde woelen.

You're gonna rock x Charlie and I believe in you xxx

Oh stop it you...x


Met een lach legde ik mijn telefoon weg.

'Aibee, ik ga Chinees halen, want in koken heb ik even geen zin. Vermaak jij je?'
'Prima, mam. En Charlie?'
'Blijft bij jou.'
'Natuurlijk. Tot zo.'
'Tot zo, lieverd.'
Een uur later zaten we met z'n drieën aan tafel. Ik was te zenuwachtig en afgeleid om zelfs ook maar Charlie's besmeurde mond op te merken. In plaats daarvan was mijn moeder degene die mijn zoontje tuttend schoonmaakte. Ik prikte daarentegen ietwat lusteloos in mijn eten. Ik kon mijn moeders blik voelen branden.
'Schat, het komt over tien minuten op televisie. Je kan naar boven en in de computerkamer kijken, als je er echt zo meezit...'
Ik keek met een schuine blik van mijn moeder naar Charlie, die nu Oost-Indisch doof leek. Hij at onverstoorbaar door, zijn haar ongetemd in de war.
'Ik weet niet...'
'Lieverd, als het je oplucht... kijk dan maar gewoon. Het gaat tenslotte vooral om jou en hem. Je moet er wel iets van weten.'
Ik zuchtte en sloeg mijn blik neer. 'Je hebt... gelijk. Dan ga ik... maar. Leg je hem nog niet op bed zometeen?'
'Ligt eraan hoe laat die persconferentie is afgelopen.'
'Volgens mij duurde die iets van drie kwartier, of zo, zei Harry. Volgens mij.'
'Dan,' mijn moeder keek op haar horloge, 'heb je nog wel de tijd. Charlie hoeft pas over anderhalf uur in bed te liggen.
Met een glimlach stond ik op. 'Jij, mam, zou toch moeten weten hoe erg hij houdt van rekken?'
Mijn moeder grijnsde. 'Dat weet ik precies. En ga jij nou maar. Je mag het niet missen.'
'Oké, oké!' Met een lichte grijns begaf ik me naar boven. Voor even was ik mijn zenuwen vergeten.

(One Direction - Right Now)

Die kwamen al meteen weer terug toen ik achter de computer zat en me naar de juiste site begaf. Het was een soort livestream die ik kon volgen. Natuurlijk kon ik ook de televisie aanzetten, maar die was beneden, waar Charlie was, en hij hoefde het allemaal nog niet te horen.
Eerlijk gezegd wilde ik deze hele avond vergeten, maar aan de andere kant wilde ik ook dolgraag weten wat de hele wereld te zeggen had. Natuurlijk, social media en de kranten zelf hadden misschien al heel wat gezegd, maar ik had het (nog?) niet gelezen. Weet ook niet of ik het nu zou willen. Ik kon die ene keer nog herinneren, de jaren terug, in de toerbus, op het moment dat het nog heel pril was tussen mij en Harry. Ik was op eigen houtje op Twitter gegaan, en Harry had me even later in tranen gevonden.
Sindsdien heb ik nooit meer echt dingen over mezelf opgezocht. Enerzijds omdat ik me niet weer zo depressief wilde voelen, anderzijds omdat ik toch wel kon raden wat ze te zeggen hadden.

Ik had pas door dat ik teveel was afgedwaald met mijn gedachten toen ik plotseling werd opgeschrikt door het beeld van Harry op het scherm. Vlug plugde ik oortjes in en stopte deze in mijn oren.
'-lkom, One Direction! Het promoten van de documentaire is nu officieel begonnen, hè, jongens?'
De jongens, netjes op een rij naast elkaar met ieder een microfoon voor zich, gniffelden.
'Dat klopt, ja,' reageerde Liam. Links van hem zat Harry, met dezelfde fedora als vanochtend - mijn hart maakte een sprongetje - terwijl rechts van hem de rest van de jongens zat, met eerst Niall, dan Zayn, en op het laatst Louis.
'Hoe hebben jullie je hierop voorbereid? Harry?'
'Eh...' Ik glimlachte bij het horen van zijn lage stem, 'bedoel je op vanavond of op de documentaire?'
'Beide. Hoe denk je dat de wereld gaat reageren op jullie film? Er zal ook veel over je zoon in voorkomen, toch?'
Met een kleine brok in mijn keel zag ik hoe Harry nerveus de zaal inkeek. 'Niet heel veel, maar wel genoeg.'
'Hoe gaat het nu met hem? Is hij-'
'Prima.'
Liam stootte Harry onopvallend aan. Die herpakte zichzelf en zond de interviewer een glimlach. Verder hield hij echter zijn mond dicht.
'Goed... voor de kijkers thuis: vanavond zullen er een behoorlijk aantal verslaggevers in deze zaal een vraag mogen stellen. Dit over de documentaire, uiteraard. Dus zullen we dan maar... ja, Harry?'
'Ik, eh...' Harry keek even recht de camera in, en mijn adem stokte in mijn keel, 'wil aan het eind ook nog even wat vertellen.'
'Well, well, als je dat zo wilt, prima. Eerste vraag! Ja, jij daar?'

'Hoe hopen jullie dat dit gaat zijn voor jullie miljoenen fans over de hele wereld?'
'Nou,' Niall nam het woord, 'we willen natuurlijk het beste voor ze, het beste aan ze geven, dus we hebben ons best hierop gedaan. We wilden ze iets geven wat ze nog nooit eerder van ons hebben gezien, en hopelijk zal dat zijn gelukt.'
'Zoals stripteases, Niall?' reageerde Louis meteen met een grijns. De rest van de jongens gniffelden en in de zaal klonk hier en daar gelach.
'Nee, die zullen er niet in voorkomen, Louis,' zei Niall met een grijns en hij gaf zijn collega een dodelijke blik.

'Hoe denken jullie er over vijf jaar voor te staan?'
'Hopelijk nog steeds toerend,' zei Liam, 'misschien wel wat minder, maar nog steeds met evenveel enthousiasme. Dit is ons werk en we houden ervan.'

Ik kon het niet helpen dat ik door de persconferentie heen Harry zag veranderen. In het begin was hij nog zijn altijd normale zelve geweest, maar naarmate de tijd vorderde, en vooral na zijn bekendmaking dat hij aan het eind iets wilde vertellen, veranderen hij. Hij lachte minder vaak - tenminste, minder oprecht, meer geforceerd - en ik zag hem regelmatig zijn handen aan zijn broek afvegen. Ook zijn glas water wat voor hem stond was binnen tien minuten leeg, en zelfs door het scherm kon ik het laagje zweet op zijn voorhoofd zien. Arme stakker.
Hij reageerde minder spontaan op vragen, en antwoordde alleen als hem direct iets werd gevraagd, maar anders dan dat verborg hij zich half achter een hand, alsof hij zich zo even kon verbergen. Ik zag Liam eens in de zoveel tijd naar hem opzij kijken, aangezien 'ie de enige was die Harry goed kon zien, maar verder deed hij niets.

Na een halfuur was er de laatste vraag. Mijn zenuwen werden alleen maar meer en mijn nagels minder.
'Zijn jullie in de film ook ver terug de tijd in gegaan met gebeurtenissen of personen? Zoals bij jou, Harry, met Aibileen Wright?'
Als ik nu drinken had gehad was die uitgespuugd van schrik. Ook Harry zag ik veranderen. Zijn ogen verwijdden zich licht en hij schoof ongemakkelijk heen en weer op zijn stoel.
'Eh... ik betrek mensen er niet echt direct bij. Dat voelt voor mij alsof ik hun privacy zou schenden.'

Ik zag Harry daarna meerdere pogingen doen een schijnbare brok in zijn keel weg te hoesten. Hij had een onmisbare frons tussen zijn wenkbrauwen en ging vaak met de rug van zijn hand langs zijn voorhoofd.

'Now now, I believed you wanted to say something, still, Harry?'
Harry knikte, schoof wat verder naar voren op zijn stoel, hoestte nog één keer en vouwde zijn handen in elkaar. Ik zag hem diep ademhalen, voordat hij zijn mond definitief opende.


Cliffhanger much haha, sorry!!1! Maar anders werd 'ie te lang :-) en m'n broertje wil erop zucht
Zijn er trouwens nog belangrijke updates over tha boyz?? Ik kan niet op twitter want mijn wifi is zoals jullie weten sh*t (en zonder dat ik het zeg bedoel ik eigenlijk harry styles because damn boy u nice lad :-))

Liefs, Chris

Reacties (4)

  • Tumblah

    aaah ben benieuwd hoe hij het gaat vertellen! snel verder xx

    4 jaar geleden
  • oomsjes16

    Snel verder!!

    4 jaar geleden
  • Manonxxx

    Jij gemenerik.
    Ik wil dat je nu snel weer verder gaat.

    Nah. Zit de laatste tijd niet veel meer op twitter.
    Oeps.
    En je zal wel gehoord hebben van de You & I parfum?

    (: xx

    4 jaar geleden
  • BiebStyless

    neee niet cliffhanger ;(
    niet aardig!!
    snel verder!!
    xx

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen