Foto bij 001 Harry

P.o.v Harry Styles

"Harry, come on! You are always late, but this is the top. So get your ass over here!"
Het was de stem van Louis die ik hoorde schreeuwen. Zijn stemgeluid klonk dof door de alcohol.
Wat ik op had wist ik al niet meer. Het begon met één klein glaasje om te vieren dat we nog maar drie concerten hoefden te doen.
Alleen bleef het niet bij een glas, al snel werden het er vijf en zo werden het er steeds meer.
Geen idee hoeveel het er in totaal waren, na de tien ben ik de tel kwijt geraakt.
Mijn hoofd voelt zwaar aan en leg het op het kleine, witte plastic tafeltje.
Mijn oogleden voelen zwaar aan en vallen langzaam dicht. Een vage verre stem hoor ik. Het is dit keer Liam, enkele woorden komen binnen.
Ze worden enkel gehoord. Gehoord maar niet geantwoord.
Mijn lichaam reageert niet op de prikkels die hij krijgt, het verdovende effect van de alcohol heeft zijn werk gedaan.
Het sluipt naar binnen als een dief in de nacht, verdoofd en versuft je zodat je niet meer weet wat er gebeurd is.
Mijn lichaam heeft geen controle over zich zelf. Mijn ogen schieten van links naar rechts, armen vallen langs mijn lichaam en mijn benen willen, nee eerder ze moeten opstaan. Ze proberen het met het laatste beetje kracht die in me zit. Echter heeft dit alleen maar geleid tot verkramping in de onderste delen van mijn benen. Ik verlies zonder het te voelen mijn evenwicht en kom met een doffe klap op de gitzwarte vloer terecht.

"Harry, Harry wake up! Please Harry, please wake up, why did you do this, why....?!"
De woorden van Louis drongen langzaam binnen, het waren zijn woorden die mij altijd weer op de been hielpen.
langzaam probeer ik mijn over vermoeide ogen open te maken. Het licht van de tl-buizen brand in mijn ogen.
Zodra mijn gezichtsveld verbeterd was, keken twee blauwe bedroefde kijkers mij aan.
"God, Har you scared the hell out of us."
Het waren de woorden die uit de mond van Louis kwamen.
Louis was nog steeds Louis, zijn amandelbruin haar zat warrig, er zaten een paar haartjes op zijn kin en zoals gewoonlijk had hij een glimlach op zijn gezicht staan. Hij zat op zijn knieën, hield mijn hand vast en riep naar de andere dat ik nog leefde en ze geen ambulance hoefde te bellen.
"Harry, please don't do that ever again, I know you have been hurt, but you schouldn't drink it away. Here take my hand, I will help you to get you up on your feet."
Ik legde mijn rechterhand in Louis' linkerhand, een prikkeling voer door mijn hele lichaam.
Mijn arm lag om Louis' schouder, met zijn lichaam ondersteunde hij de mijne zodag we samen naar de rest konden strompelen. Mijn gezichtsveld was nog steeds niet helemaal optimaal door de alcohol dus hield ik Louis stevig vast.
"HARRY!" Hoorde ik de jongens in koor roepen. Op elk gezicht stond een glimlach van oor tot oor.
"We are glad to see you alive." Zei Niall die ondertussen nog bezig was om zijn donut op te eten.
Opeens voelde ik vele armen om me heen, een warm gevoel overspoelde me, het was een gevoel die ik allang niet meer had gevoeld.
"Grouphug!" Schreeuwde Zayn vrolijk. We schoten met z'n alle in de lach, Zayn was altijd de clown van ons allemaal.
Als iemand verdriet had of zich niet goed voelde was het altijd Zayn die ons aan het lachen maakte.
"Oke, playtime is over guys, get in the bus!" Het was Simon onze manager die riep dat we in de bus moesten stappen.
Met vier man hielpen ze me de bus in en legden ze me op bed.
Niet veel later hoorde ik de motor van het voertuig starten en wist ik dat we op weg gingen naar onze volgende bestemming.
Het zou een lange reis worden hadden ze ons gezegd, dus een oogje dicht doen was helemaal geen zonde.
Net wanneer ik dreig in slaap te vallen hoor ik Simon en de jongens over mij praten en wat er vanavond gebeurd is.
Even stiekem mee luisteren kan vast geen kwaad, dacht ik bij mezelf.
"Guys, I need to speak you about Harry, He drank too much last night. Yes he drinks al lot, but this.. this."
Het blijft even stil. De stilte overstemt al het geluid wat er was, het zachtjes ademen van ieder bandlid- inclusief die van mij- hoorde je als een kanonskogel die door de vrije ruimte wordt geschoten, om zo met een harde klap de grond te raken.
"Why did he drink so much, why does he the things that he does. There must be an explanation."
Ik hoor hoe Simon de woorden met een lichte woede uitspreekt.
Er breekt weer een stilte aan, alleen deze keer niet zo zo lang en wordt hij verbroken door Liam.
"Perhaps he needs to face death in order to feel alive again."
"Or maybe, to feel anything." voegt Niall eraan toe. "Yes, he is quite down after the break up with Jordan." Voor Liam het wist floepte de zin uit zijn mond.
Woede borrelde in me op, ik ben down totaal niet! Ik voel me prima.
Ja ik drink wat meer en doe iets anders, wat dachten ze dan?! Dat ik verder ga met mijn leven nadat de liefde van mijn leven het uitgemaakt heeft.
Ik vloog van mijn bed af en stampvoette richting de jongens en Simon.
"What did you guys think?! That I was able to be happy?! To feel alive?! To do something?!
My heart is broken into a million pieces, and it hurts so much, such pain I have never felt!"
Elk woord spuugde ik bijna uit van woede, ik zette de nagels in de binnenkant van mijn hand om zo mijn woede nog een beetje onder controle te houden.
Nadat ik klaar was met schreeuwen, want daar leek het op, liet ik mijn hand ontspannen.
Waar mijn nagels hadden gezeten was nu een kleine afdruk ze te zien.
Met stomverbaasde blikken keken ze me aan, of ik ze een of andere mislukte grap vertelde.
Ik voelde hoe een paar warme en zachte armen mijn schouders en borst omhelsden.
Het voelde goed, heel goed zelfs, maar nu had ik dit niet nodig.
"Let me go, Louis." Louis kende geen gehoor.
"Louis, let me go and fuck off!" Het klonk bot, maar zo hoorde het ook te zijn.
Nog steeds hield Louis me vast. Al de woede die in me zat kwam eruit.
Ik sloeg om me heen als een gek, adrenaline vulde mijn gehele lijf en zorgde ervoor dat ik niets voelde.
Als het kon zou er nu stoom uit mijn oren komen, ik voelde hoe ik meerdere personen sloeg en aan de kant duwde.
Ze moesten en zouden uit de weg gaan en naar mij luisteren. Helaas pakte Louis me weer vast, zijn gezicht was bebloed en een blauw oog was te zien.
Ik wilde hem van me af schudden, maar het lukte niet. De tunnel waar we op dat moment in reden zorgde ervoor dat we niks meer zagen alleen het zwart van deze nacht. Het einde van de tunnel was al snel in zicht en met al met kracht gooide ik Louis van me af.
Hierna ging het snel, de bus maakte een scherpe bocht naar links en kwam met een harde knal tot stilstand tegen de grijs betonnen muur.
Door de klap werden we door de lucht gesmeten, waardoor we vervolgens op de grond kwamen met een harde klap, net als die kanonskogel.
Het enige wat ik voelde voordat mijn ogen dichtvielen was pijn, helse pijn...



Oeh spannend het eerste hoofdstuk(dance)
Het is niet helemaal goed, maar dat zijn de eerste hoofdstukken nooit echtxD
En tja.. mijn schrijfkunst is niet heel goed, maar oefening baart kunst

Xxx NicoleStyles

Reacties (2)

  • Translator

    Wow. Echt prachtig geschreven. Ik ga snel verder lezen.

    5 jaar geleden
  • Manonxxx

    Wow. Heftig.

    (: xx

    5 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen