Foto bij 007.

Sorry allemaal voor mijn afwezigheid! Ik was op vakantie en had leuke uitjes voor de boeg. Mijn zomervakantie duurt nog een week en daarna zal ik dus ook minder gaan reageren op deze story. Sorry!

Maar voor nu: weer een leuk hoofdstuk! Veel leesplezier!

'Sorry.' Thomas keek beschaamd naar beneden terwijl hij zijn fiets in het rek duwde.
Ik draaide me om en knikte langzaam. 'Het spijt mij ook,' mompelde ik. Opeens dacht ik weer aan de droom. 'Thomas, ik had vannacht die droom weer. Alison maakte hetzelfde mee als ik gisteren, met Ella.. Het wordt gewoon eng.'
'Serieus?'
Ik knikte weer en liep met hem de school in. 'Serieus. Ik ben gewoon bang voor wat er vandaag gaat komen,' fluisterde ik met tranen in mijn ogen.
Thomas trok me dicht tegen zich aan en we liepen samen naar Duits. Daar drukte hij een kusje op mijn wang en keek me doordringend aan. 'Het komt allemaal wel goed, Sarah. Geloof me nou maar. Zie je na de les bij de deur van het lokaal van Biologie.' Hij liet me weer los en liep naar zijn eigen lokaal.
Mijn wangen leken wel te gloeien. Met blozende wangen liep ik het lokaal binnen. Snel ging ik naast een meisje zitten, ik ging zeker niet meer naast Ella zitten, ik ging niet nog eens dezelfde fout maken.
'Die plek is bezet,' zei het meisje naast me boos.
'Oh, dan ga ik wel ergens anders zitten.' Nog steeds met rode wangen ging ik naast een ander meisje zitten en sloeg mijn boek open. Snel keek ik even naast me.
Het meisje keek op hetzelfde moment naar mij. 'Hoi, ik ben Amarins,' stelde ze zichzelf voor. Ze glimlachte en sloeg ook haar boek open.
Ik glimlachte en knikte kort. 'Ik ben Sarah.' Waarom had ik haar hier nog nooit eerder gezien, ze kwam me zo bekend voor.
'Ik zag net dat je praatte met Thomas Verbeek, en hij gaf je zelfs een kus op je wang. Vertel,' zei Amarins gretig. Met ogen vol bewondering keek ze me aan. 'Toe, zeg op!' zeurde ze.
Verbaasd keek ik haar aan. 'Oh, Thomas? Ja, hij is mijn beste vriend. Er is niets tussen ons, het was gewoon een vriendschappelijke kus. Denk ik.' Het floepte er uit. Geschrokken beet ik op mijn lip en ik keek snel naar de leraar, die het lokaal binnen kwam lopen.
'Seite 10 von Kapitel 4 festhalten Sie Ihr Buch dort!' riep de leraar. Met een streng gezicht keek hij het lokaal rond, toen ging hij achter zijn bureau zitten en zette zijn bril op.
Amarins knikte langzaam, toen trok ze haar wenkbrauwen op. 'Denk je?' fluisterde ze, zodat de leraar het niet kon horen. 'Wat bedoel je daar mee?'
Ik haalde mijn schouders op en probeerde me te concentreren op de leraar, maar Amarins haalde me weer uit mijn gedachten.
'Geef me antwoord.' Het was bijna een kreet, maar dan zacht. Smekend keek ze me aan. Wat wilde ze van me?
'Mrs. Jones und Frau Dela Rosa!' riep de leraar. Met kraaienogen keek hij ons bespiedend aan. 'Gehen Sie Ihre Arbeit tun, und ich will nichts mehr hören! Verstanden?'
Amarins knikte snel en boog zich over haar boek. Ze keek vanuit haar ooghoeken vragend naar me, maar ik negeerde haar.
Ik deed hetzelfde als Amarins. Ik probeerde de les zo goed mogelijk te volgen, maar het lukte me niet echt.
Wat had dit te betekenen?

Ik liep zo snel mogelijk door de gang en probeerde Amarins van me af te schudden. Hijgend bereikte ik uiteindelijk het lokaal waar Thomas les had.
De bel snerpte door de gang. De deur van het lokaal werd opengetrokken door de enthousiaste leerlingen, terwijl de leraar vermoeid achter zijn bureau zakte.
Thomas liep het lokaal uit met wat vrienden. Verbaasd keek hij me aan toen hij me zag staan. Hij liep snel naar me toe en sloeg zijn arm om me heen terwijl we naar het lokaal Biologie liepen. We hadden samen les. 'Sarah, wat doe je hier? We hadden toch afgesproken na de les voor de deur van Biologie?' vroeg hij.
'Ben je niet blij om me te zien?' De moed schonk me in de schoenen. Verdrietig staarde ik naar de grond. Ik had verwacht dat hij blij en enthousiast zou zijn.
'Natuurlijk wel, wat zeg je nou weer, malle meid?' zei hij terwijl hij me dicht tegen zich aan trok.
Mijn vader noemde me vroeger altijd 'zijn malle meisje.' En dat wist Thomas. Hij zei het natuurlijk alleen maar om me te troosten, maar het maakte me nog verdrietiger.
'Ik voel me gewoon niet goed, oké?' Ik rukte me los en liep snel het lokaal binnen, ook al zou de les pas over een kwartier beginnen. Ik had even geen behoefte aan Thomas.
Thomas keek me verbaasd aan en ging toen achterin het lokaal zitten.
Verdrietig staarde ik uit het raam. Malle meid. Malle meid. Het spookte door mijn hoofd. Langzaam viel ik in slaap, met mijn hoofd op de tafel.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen