Foto bij O17 | Fuin

Ga je het hele in de ban van de ring verhaal vertellen of alleen een klein stukje???

Hmm, ik weet niet goed hoe ik hierbij moet antwoorden. Misschien kan je uit het stukje hieronder afleiden dat ik het verhaal niet bepaald nauwgezet ga volgen. Ik heb dit erg vaak gedaan bij eerdere fanficties, maar ik kan ten slotte zelf ook wel een beetje inventief uit de hoek komen en het ergert me dood wanneer ik letterlijk passages uit het boek moet overnemen.
Maar dat was je vraag natuurlijk niet helemaal (:
Ik ga een erg vrije interpretatie van In de Ban van de Ring vertellen. Normaal gezien zou het best lang worden, maar aangezien ik na dit verhaal een andere fanfictie ging beginnen activeren (en er al erg veel zin in heb) ga ik wat langdradige stukjes schrappen zodat het wat korter wordt. Genoeg verhaal voor drie 600-paginaboeken zal het dus niet worden, al betwijfel ik er geen moment aan of Peter Jackson er wel 9 uur film uit zou kunnen persen. (Dit was inderdaad een sarcastische opmerking over de The Hobbit-franchise, en ik beloof jullie hierbij al vast dat er plots geen compleet nutteloze liefdesdriehoek uit de lucht komt vallen)


Kali had al vele uren in Zuid-Oostelijke richting gelopen toen ze plots geschuifel en gegrom bemerkte.
Ze ging niet stil staan, noch keek ze in het rond. Ze draaide zich een kwartslag en vervolgde de weg naar haar nieuwe bestemming, als een kraai die een betere belofte van een veldslag had bemerkt. Het geschuifel veranderde in zachte stappen en het gegrom werd een kort, scherp geblaf. De wolven waren groter dan schapen en hadden koortsige, rode ogen die nooit rust leken te kennen.
De vorige alfa was niet tevreden met zijn nieuwe positie, hij rende naar de usurpator toe en hapte naar haar been. Kali gaf hem een trap, zodat hij tegen een rots aan vloog. De wolf kroop recht, even jankend wegens de miserabele staat van zijn ribben.
Als hij de halfelf weer in de gaten kreeg, gromde hij gevaarlijk. Kali keek hem strak aan en stapte langzaam naar hem toe. De wolf kromp ineen onder haar donderende blik. Ze ontblootte haar tanden naar hem, hoewel ze geen geluid maakte. De Duisternis in haar ogen was al genoeg. Met zijn staart tussen zijn benen likte hij aan haar voet, waarna hij plaats nam tussen de anderen van de roedel.
Geen een van de wolven probeerde daarna nog het leiderschap van de alfa te tarten.
Eenmaal ze bij de rand van de bergen waren, bleef Kali abrupt staan. Ze wiegde zachtjes heen en weer en snoof de lucht diep in. Daarna had ze haar bestemming gevonden. Met grote stappen ging ze het gebergte in, de roedel dicht achter zich aan. Stenen die de weg versperden duwde ze opzij en van de koude had ze geen last. Hoe lang de tocht duurde wist niemand, maar ook geen enkel lid van het vreemde gezelschap maakte zich daar druk om. De wolven wilden enkel de halfelf met de brandende ogen volgen. De halfelf zelf wenste enkel de plaats te kunnen bereiken die op haar netvlies gedrukt stond. Ze kon het pad zo duidelijk voor zich zien dat het wel leek dat ze er al geweest was. Het was nog een hele eind naar de top, waar de doorgang zich bevond. Toch bereikten ze hem uiteindelijk, in het holst van de nacht. Kali liep om de grot heen en bestudeerde hem grondig. Er was, tot haar frustratie, geen spoor te bekennen van een doorgang. Een oude herinnering kwam naar boven en ze grijnsde.
Ze wees naar de grot op een gebiedende wijze en keek de wolven streng aan. 'Zit.'
Het was het eerste woord dat ze tegen hen sprak. De wolven volgden haar bevel zonder er ook maar een moment over te aarzelen. Nog voordat de roedel zich goed en wel in de grond bevond klapte het luik open en verdwenen ze jankend onder de grond. Kali lachte en kroop elegant naar beneden.
Uiteindelijk belandde ze al snel op een kar waar rottend hooi in lag. Nog voor ze recht stond had de roedel zich weer om haar gedromd. Ze kantelde haar hoofd schuin en luisterde grondig. Ze kon hen al van ver horen. Ze liep de hangbruggen op die haar naar hen toe zouden leiden.
De wolven vonden de bruggen maar niets, maar toch gingen ze haar hardnekkig achterna.
'Wel wel, wat hebben we daar. Een teef en haar welpjes.'
De wolven zetten hun haren recht en gromden diep omwille van deze belediging. Enkele bukten zich zelfs tot een aanvallende positie.
"De teef" zelf liep enkel naar de ork toe. Hoewel hij ver boven haar uit reikte, leek hij plots maar erg klein. 'De meester stuurt me.'
'Meester, meester', snauwde hij, 'Enkel zwakkelingen volgen "de meester". Hij heeft geeneens een vorm, is slechts een schim van zijn oude zelf.'
Kali greep de arm van de ork vast en maakte er geen complimenten om. Het bot versplinterde en de ork gilde het uit van de pijn. Ze keek hem onbewogen aan. 'Ik vraag me af wat Hij met je zal doen als ik hem vertel dat je hem veracht en zijn orders niet opvolgt.'
De ork deed iets met zijn mond wat vast een glimlach moest voorstellen, hoewel ze bemerkte dat hij beefde.
'Ach, ik was maar een grapje aan het maken. Even goede vrienden toch? Ik breng je nu onmiddellijk naar de rest. De meester mag natuurlijk niet wachten.'
Hij liet Kali en haar gevolg als eerste gaan, hoewel hij dat beter niet had gedaan. Er was geen één wolf die in het voorbijgaan zijn tanden niet in het vlees van de ork zette.
Kali stapte stug door, alsof ze het gekrijs van de ork niet hoorde.

Reacties (3)

  • Schack

    Teehee, jij vindt het echt leuk om iedereen te martelen. Stiekem verplaats je jezelf in Kali en geniet je van het leed dat zij om zich heen verspreidt. ^^
    Hm. Dat ze zo gemakkelijk met orks kan praten... Ik snap echt niet waarom Sauron ze per se zo lelijk moest maken. Het martelen snap ik... Dat ze daar lelijk van worden snap ik... Maar kom op, hij was een Maia. Sauron zou er echt wel voor kunnen zorgen dat ze niet zo spuugden bij alles dat ze zeiden.
    Just sayin'.

    4 jaar geleden
  • Glorfindel

    Nu ga ik eens een vraagje stellen:
    Waar komt het idee van die wolven vandaan?
    Iemand die met Sauron omgaat vertrouw ik niet

    5 jaar geleden
  • ladyaramee

    Snel verder(Y)

    5 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen