Luke Hemmings POV


Denkt ze nu echt dat ik na alles nog moeite ga doen om teksten te schrijven, mooi niet. Met een boos gevoel ga ik op mijn bed liggen en kijk ik wat rond op mijn iPhone. Na een kwartier beland ik in mijn filmrol waar ik oude foto's zie van mij, de andere jongens en Naranja. Stiekem mis ik die momenten wel we waren steeds zo close met elkaar maar ik heb alles weer verpest, zoals ik altijd alles verpest. Misschien moet ik mijn verontschuldigingen gaan aanbieden? Nee daar ben ik veel te koppig voor. Ergens heb ik best wel honger maar ik heb geen zin om hun onder ogen te komen nu, ik eet vannacht wel. Zachtjes word er op mijn deur geklopt en ik grom als teken dat diegene mag binnen komen. Ik kijk op en zie Michael staan. "Wat?" Grom ik. "Ik wou gewoon even weten hoe het ging." Zegt hij. "Fantastisch en nu oprotten." Zeg ik gemeen. Zonder enig woord verlaat hij mijn kamer. Mijn oog valt plots op een breekmes dat op mijn bureau ligt. Traag neem ik het vast en haal het uit elkaar zodat ik alleen het mesje vast heb. Langzaam laat ik het over mijn pols glijden en pijn overspoelt mijn pols. Naarmate de sneden vermenigvuldigen voelt de pijn goed en begin ik breed te glimlachen. Ik kijk naar de oude littekens en snijd daar extra diep in. Voor ik het zelf doorheb staat er een grote 'N' op mijn pols met een hoekig hartje naast. Voor wel 10 minuten staar ik mijn kunstwerk aan. De pijn die ik nu voel is niks vergeleken met de pijn die ik voel als ik Naranja en Calum samen zie. De pijn die ik voel als ik mezelf er weer eens aan herinner dat ze nooit van mij zal zijn. Ondertussen is mijn helder bloed al opgedroogd, ik loop naar de badkamer en veeg het schoon met een vochtig doekje. Ergens in mijn rommelige kamer ga ik opzoek naar een polsbandje dat de sneden kan verbergen. Uit het niks stromen de tranen over mijn gezicht en ga ik huilend in bed liggen. Ik huil mezelf inslaap en slaap door tot de volgende ochtend.

Ik open mijn ogen en kijk op de klok, 11:34. Ik denk terug aan gisteren en begin weer breed te glimlachen. Uit het niks gaan mijn handen naar het nog los liggende mesje en herhalen de handelingen van gisteren zich opnieuw. Als al het bloed opgedroogd is dep ik het weer af en doe het polsbandje aan. Ik loop naar beneden en het is wel heel verdacht stil. Als ik zie dat er niemand thuis is ben ik op zoek naar een briefje of een melding maar nee niks. Ik zucht en neem mezelf een kom cornflakes. Met mijn kom zet ik mezelf voor de TV en kijk een paar belachelijke kinderprogramma's.

Na 3 uur nog geen enkel spoor van de rest te hebben gehad besluit ik Michael te bellen. "Waar zijn jullie?" Vraag ik meteen als hij opneemt. "We zijn bij Kelsey thuis, je mag komen als je wil. Het ziet er wel naar uit dat je nu de enige vrijgezel bent in de band." Lacht Michael. Zonder nog maar iets te zeggen druk ik af en baan ik mezelf weer een weg naar mijn kamer. Onderweg loop ik tegen een paar meubelen maar dat komt waarschijnlijk omdat ik niks zie door de tranen.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen