Foto bij Meeting you again

One Direction - Over Again

'Hallo?'
'Abs.'
'H-Harry...' nerveus haalde ik een hand door mijn haar. 'Hoi.'
Het bleef even stil aan de andere kant van de lijn.
'Hey.'
Ik kuchte. 'Hoe... h-hoe voel je je? Goed, hoop ik? Ik heb alles gezien, alles gehoord. Het was natuurlijk nog een verassing voor me want je had me nog helemaal niks verteld wat je precies ging zeggen, en toen zat ik daar - ik bedoel hier, op de stoel, alleen, en ik hoorde je woorden en-'
'Abs.'
Ik was blijven steken door zijn onderbreking, maar haalde toen even adem. 'J-ja? Sorry.'
'Vind je... vind je dat ik het goed gezegd heb?'
'Hoe bedoel je?'
'N-niet teveel, niet te weinig.'
Ik bleef even stil. Staarde voor me uit en omklemde mijn telefoon steviger.
'Ik vind dat je het precies en heel goed heb gedaan, Harry,' zei ik toen.
Een stilte heerste, maar ik kon zijn ademhaling horen.
'I-ik wilde dat ik je nu kon zien,' ging ik verder, nerveus, 'want je vanaf een scherm moeten bekijken vind ik niks. En Charlie-'
'Dat is ook geen probleem. Je kan morgen komen. Alles is geregeld. Om vijf uur vertrekt het vliegtuig vanaf Heathrow. Ik zou je aanraden echt op tijd weg te gaan van huis met Charlie, aangezien de wereld nu van je weet. Je weet niet wat er daar kan gebeuren.'
'Prima. En waarom onderbreek je me steeds? Ik-'
'Wat?'
'Nou, zoals nu. Ik kan mijn zin-'
'Wat?'
'Ha-'
'Wat?'
'Harry! Goddamnit!'
Ik hoorde Harry aan de andere kant lachen. Ook al had ik een frons tussen mijn wenkbrauwen, ik voelde het fladderen in mijn buik.
'Sorry, Abs. Ik maak het wel weer goed met je. Als je morgen komt, in ieder geval, hoop-'
'Oké.'
Het was even stil. Ik wist gewoon dat hij afwachtte.
'Weet,' begon Harry langzaam, 'Charlie-'
'Nee. Ik vertel het hem morgenochtend.'
'Aibileen!'
Een grijns van oor tot oor brak door op mijn gezicht, zo voelde ik wel duidelijk. 'Grapje.'
Ik hoorde hem snuiven.
'Hoe reageerden de jongens?'
'Op mijn speech?'
'Ja.'
'Blijer dan wat, eigenlijk. Hadden helemaal geen last van zenuwen of stress. Ook daarna niet om wat er misschien wel allemaal geschreven zou worden. Ze zijn alleen maar blij. En Niall racet hier weer rond op zijn Segway alsof er niks gebeurd is. Dus, tja..'
Ik lachte zacht, schudde mijn hoofd. 'Beter, toch? Doe hetzelfde.'
'Hetzelfde?'
'Hetzelfde. Rij op een Segway, of zo. Rij Niall omver en eet pizza, bijvoorbeeld. En morgen ben ik er.'
Harry reageerde helemaal niet meer op mijn grapjes. Echter.
'Morgen ben jij er, ja,' klonk er zacht, opgelucht, aan de andere kant van de lijn.

De volgende dag was het elf uur 's ochtends en zat ik op de grond in mijn oude kamer - maar waar Charlie de afgelopen nachten geslapen had - onze tassen in te pakken. Koffers niet, aangezien het maar een paar dagen waren. En terwijl ik bezig was Charlie's onderbroekjes op te vouwen en erin te stoppen, moest ik toegeven dat ik me behalve nerveus ook opgewonden voelde. Ik bedoel... LA! Of New York! Of beide! Of Harry - maar dat terzijde! ... Grapje. Ik was in ieder geval ook reuze benieuwd naar hoe alles zou verlopen.
Ik was net klaar met Charlie's tas toen mijn telefoon ging. Verwachtend dat het Harry weer was nam ik op met een 'Oi, idiot!'
Het bleef stil aan de andere kant van de lijn. Ik fronste, keek even naar de display, en voelde het bloed toen naar mijn wangen stijgen.
'O, sorry, ik... ik dacht dat je iemand anders was.'
'Geeft niet, hoor. Harry, zeker?' klonk er geamuseerd.
Ik vocht tegen een glimlach. 'Ja, eigenlijk wel.'
'Nou, daar kunnen we het over hebben. Als dat is waarover je me had gebeld?'
'Ja, uh, soort van... over de afgelopen gebeurtenissen. Ik ben er in ieder geval niet tevreden mee.'
'Niemand is dat, Aibileen.'
'Ja snap ik, maar-'
'Ik snap dat je gefrustreerd bent, lieverd, maar ik kan niet veel meer voor je doen. Ik heb mijn deel gedaan. En het is klaar.'
Tranen welden op. 'N-nee, er is altijd nog kans! We kunnen om andere mensen vragen! Toch? Dat kan toch altijd?'
'Ja, dat kan,' werd er gezucht, 'maar ik denk niet dat dat iets gaat veranderen.'
'N-natuurlijk wel.'
'Natuurlijk niet, Aibileen! Je kent deze wereld niet zoals ik die ken! Het is niet allemaal koek en ei, oké?'
Een brok was in mijn keel ontstaan. Ik schudde ongelovig mijn hoofd. 'Ik kan niet geloven dat je er zo over denkt. Al die jaren dat je er was, en nu... nu dit? Is het zomaar voor je gedaan? Was het alleen maar voor het geld dat je ervoor kreeg?'
Het bleef stil.
'Het enige wat ik wil is dat hij gelukkig is, en dat Tristan gelukkig is,' ik snufte, 'we horen er te zijn. Het wordt misschien niet gezegd, maar, god, wat is het duidelijk.'
Even was het weer stil. Ik wachtte af, wilde niet meer woorden verspillen. Dacht ook niet dat het zin had.
'Nou,' klonk er toen, afgemeten, 'succes ermee dan maar.'
Een klik vertelde me dat er was opgehangen. Ik balde mijn vuisten en gooide woedend een net opgevouwen stapeltje kleren door de hele kamer.

'Let je goed op jezelf? En ook vooral op Charlie?' vroeg mijn moeder zacht terwijl ze me doordringend aankeek. Ze liet me pas los toen ik knikte. 'Natuurlijk, mam. Dat is mijn hoogste prioriteit.' Mijn moeder glimlachte, liet me los, en richtte zich toen op haar kleinzoontje. En ze had nooit mijn telefoontje van eerder die dag opgemerkt.
'Let je goed op mama, lieverd?'
Charlie pakte mijn hand en keek met een breed glimlachje naar me op. Toen knikte hij wild.
'Mooi zo,' mijn moeder gaf hem een aai over zijn bol en een kus op zijn voorhoofd, voordat ze weer overeind ging staan, me nog in een korte knuffel trok en me toen doorliet naar de taxi die op de stoep op ons wachtte. Met mijn moeders auto gaan was geen optie omdat ze die de komende dagen zelf nodig had, en Harry's auto wilde ik niet gebruiken. Daarbij was het ook fijn om de komende twee uur niet zelf te hoeven rijden.

'Heb je er een beetje zin in, lieverd?' vroeg ik aan Charlie, terwijl we nu al weer raasden over de weg naar het vliegveld. Charlie draaide zijn hoofd naar me toe met een blik of ik wel doorhad wat voor vraag ik stelde. Stomme vraag, dan ook.
'Natuurlijk, mama! We gaan papa zien, toch?'
'Natuurlijk gaan we papa zien, schat. Daar zullen we het meeste van de tijd meereizen, als dat lukt.'
Charlie glimlachte breed en keek weer naar buiten.

Het inchecken op het vliegveld ging gelukkig niet al te langzaam, aangezien we geen koffers hadden om mee te geven. Onze tassen waren klein genoeg om als handbagage te worden beschouwd.
Terwijl ik hier nu met Charlie een beetje rondliep, hij met een lolly in zijn mond, vroeg ik me af waarom ik Harry's advies had opgevolgd. We waren zonder problemen binnengekomen en we moesten nog twee uur wachten tot de gate überhaupt openging.
Ik snapte zijn waarschuwing pas toen ik een halfuur later met Charlie op een bankje in de grote winkelhal zat. Terwijl hij naast me een spelletje op mijn telefoon speelde, zijn mond wijdopen, keek ik net op van mijn boek (How To Fall In Love van Cecelia Ahern). Geïnteresseerd bekeek ik alle passagiers die langsliepen, sommigen al bruingebrand (of rood, zoals de meeste Britten wel zijn) of nog spierwit, maar allemaal blij en zorgeloos.
Ik bevroor op mijn plaats toen mijn blik die van een tienermeisje ontmoette. En die van haar vriendinnen. Ze stonden nog niet eens zo ver weg, maar waren niet direct op te merken door de passerende drukte. Ik fronste, keek langer naar ze, en bevroor nog een keer. Dit keer om een andere reden.
Ik zag ze opgewonden, met wijde ogen en rode wangen, stiekem - niet heel stiekem wat ik had het gewoon door - naar mij en Charlie kijken en wijzen.
Eigenlijk wilde ik Charlie oppakken en rennen, rennen, rennen tot ik niet meer kon, maar ik wist dat het geen zin had. Vroeg of laat zouden zij, of anders iemand anders, me toch wel benaderen.
Ik schoof daarop wat dichter naar Charlie toe en haalde mijn telefoon uit zijn handen. Hij jammerde en probeerde het weer te pakken.
'Uh-uh, nee, Charlie, nu even niet. Ik wil dat je even luistert.'
Met een boze frons keek hij naar me op, zijn lipjes op elkaar geklemd. Hij sloeg zijn armpjes over elkaar.
'Weet je nog dat ik je een keer vertelde dat papa beroemd was,' mijn ogen schoten even naar het groepje, en tot mijn opluchting waren ze (nog!) niet dichterbij gekomen, 'met vier anderen?'
Ik zag zijn frons langzaam verdwijnen. Natuurlijk, aan ook maar één woord over zijn vader gaf hij meteen zijn volledige aandacht.
Toen hij knikte, vervolgde ik mijn praatje. 'Nou, héél veel mensen kennen papa dus. Ze weten heel veel over hem. En weet je wie ze dus ook kennen? Jou!'
Charlie's humeur verdween op slag en met stralende ogen keek hij me opgewonden aan. 'Ben ik ook beroemd?!'
De lach op zijn gezicht was niet te missen. Ook ik lachte zacht, duidelijk niet deze reactie verwachtend. 'Een soort van, lieverd. Ze weten dat papa jouw papa is.'
'Kennen ze jou ook?'
Ik glimlachte waterig. 'Mij kennen ze ook, lieverd.'
'Vet!'
Ik lachte breder. 'Wat vind je ervan als dat vreemde mensen naar je toekomen en zeggen: "Hoi Charlie!"?'
Charlie keek me fronsend aan. 'Nou, als jij of papa erbij is vind ik het niet erg maar anders wel.'
Hij keek helemaal niet blij meer. Ik schoof wat dichter naar hem toe en trok mijn zoontje dicht tegen me aan.
'Ik beloof je, lieverd,' zei ik zacht in zijn oor, 'dat papa of ik altijd bij je zal zijn. Áltijd. Je bent altijd veilig, oké? A-l-t-i-j-d.'
Charlie pakte mijn hand. En toen zag ik het groepje naderen.
'Charlie,' hij keek vragend op, 'zie je die meisjes daar?' Ik wees onopvallend. Charlie volgde de richting en knikte onbegrijpend toen hij ze zag.
'Dat zijn meisjes die papa kennen, schat, en daarmee ons. Vind je dat erg? Ze gaan even hoi zeggen.'
Charlie glimlachte naar me, maar het feit dat hij wat dichter naar me toe schoof ontging me niet.
'H-hoi... sorry als we u storen, maar... maar we vroegen ons af of u... of u Aibileen was,' het enige blonde meisje van de groep praatte nerveus, durfde me maar één keer recht aan te kijken, voordat ze haar ogen neersloeg of wegkeek. Ik glimlachte.
'Dat ben ik, ja,' antwoordde ik rustig, terwijl ik mijn arm over de rugleuning achter Charlie geslagen had, mijn benen over elkaar geslagen.
'E-en is dat... Charlie?' zei de zwartharige vriendin naast haar. Ze keek even naar Charlie, die een duim in zijn mond gestopt had. Glimlachend trok ik zijn hand zacht weg.
'Ja, dat is 'ie... wil je hoi zeggen, lieverd?'
Charlie keek even nerveus naar me op, toen naar het groepje meiden. 'Hoi,' fluisterde hij toen heel zacht, terwijl hij naar zijn voetjes keek. Terwijl ik de meisjes stille kreetjes hoorde slaken, met een "O mijn god!" en "Wat schattig!" tussendoor, boog ik naar mijn zoontje en gaf hem een kusje op zijn slapen.
'Wil je weggaan, schat? Ze zijn heel aardig, hoor,' fluisterde ik zodat alleen hij het kon horen.
'Z-ze gaan me niks doen?' zei Charlie toen hardop, zijn wijde ogen op mij gericht.
'O-o, god, nee! Natuurlijk doen we je niks, hoor!' zei de blonde geschrokken. 'We vinden je alleen maar heel schattig,' vervolgde een ander met een korte giechel erachteraan. Charlie keek verrast, toen opgewonden.
'Ik ben Charlie!'
Ik lachte met de meisjes mee, mijn hoofd schuddend.
Vijf minuten later zaten de meisjes voor ons in kleermakerszit op de grond. Ze hadden me - en Charlie, maar die zei automatisch al volmondig ja - wel gevraagd of dat oké was, en dat ze anders gewoon weg zouden gaan als ik dat wilde. Maar ik keek naar het nieuwsgierige gezicht van Charlie en vond dat ik mijn kans moest grijpen. Dit was zijn eerste indruk van de onbekende wereld dat voor hem in het verschiet lag, en het was een goede, dus het kon maar beter zo lang mogelijk duren zodat hij dat beter zou kunnen herinneren.
Daarop waren de meisjes voor ons gaan zitten, nu wel al volledig bedaard. Ze hadden me verteld dat hun vlucht was uitgesteld tot vier uur later, dus konden ze niet veel anders doen.
'Snoepje?' vroeg een meisje aan mij of Charlie, en dat was voor haar de eerste keer dat ze praatte. Ze klonk rustig, maar ik kon de nervositeit nog wel in haar ogen zien. Ze schoten van mij naar Charlie en terug. Die keek overigens vragend, maar smekend, naar me op. Ik knikte glimlachend. 'Prima, hoor.'
Daarop stak het meisje een zak Haribo naar Charlie uit, die de vijf minuten daarna luid aan het smakken was.
'Zo...' mompelde ik, niet helemaal wetend wat te doen, 'waar gaan jullie heen?'
'Terug naar huis,' antwoordde de een, 'naar Florida,' vervolgde de ander.
'O?' zei ik verrast. 'Zijn jullie hier dan helemaal alleen? Voor een vakantie?'
'Ja, dat zijn we,' zei de blonde, 'maar het is goed gegaan, hoor. Één keer vergat Bobby wel bijna haar portemonnee in een restaurant,' ik zag een meisje naast haar blozen, en glimlachte, 'maar voor de rest was het goed. We hebben het erg naar ons zin gehad.'
'Nog een van de jongens tegengekomen in Londen?' grapte ik. De meisjes giechelden, en tot mijn verbazing knikten ze. 'Ja! Allemaal, bij de première! Ik heb zelfs nog een foto met- uh...' Bobby leek zich te realiseren wat ze wilde zeggen, voordat ze met een rood hoofd naar me opkeek. 'Met Harry?' glimlachte ik. Bobby knikte blozend. 'Niks speciaals voor u, natuurlijk, maar-'
'Jij, alsjeblieft.'
'Ja, uh, nou ja, voor jou is het natuurlijk heel normaal, maar ja, wij zijn fans, zoals we door iedereen worden bestempeld, terwijl we ook gewoon een eigen individu zijn,' haar gezicht bekromp even, 'maar... deze foto dus!' Ze gaf me haar telefoon aan. Ik glimlachte toen ik een foto zag van het meisje voor me en Harry, die de foto had genomen. Hij gaf een lange rij tanden bloot, en het meisje daarnaast zag eruit of ze elk moment in huilen uit kon barsten. Ik grinnikte zacht.
'Ja, ik zie er hysterisch uit, ik weet het,' ratelde Bobby blozend terwijl ze mijn blik ontweek, 'maar ik ben al sinds X Factor fan - vanaf 2010, dus - en heb ze alleen maar bij twee concerten gezien.'
'Wie is jullie favoriet?'
'Harry!' zeiden twee meisjes - waaronder Bobby - in koor. Eentje Louis, de ander Niall en de laatste Zayn.
'Papa?' merkte Charlie nieuwsgierig op.
De meisjes giechelden.

Uiteindelijk moest - of wilde, geen idee - ik weg, waarop ik strakke maar tegelijkertijd terughoudende knuffels kreeg van alle meisjes, die toen niet wisten of ze Charlie ook een knuffel moesten geven. Onwetend keken ze naar me op.
'Charlie,' zei ik toen, 'knuffel of kus?' Daarop hoorde ik een paar van de meisjes kort en zacht giechelen.
Charlie grijnsde. 'Kus!'
Dus daarop werd Charlie op het bankje gezet, met een grote glimlach op zijn gezicht en bovenal rode wangen, terwijl elk meisje een snel kusje op zijn wangetje drukte.
'Z-zouden we ook een foto mogen? Als je niet wilt is dat goed, hoor, maar...'
'Is goed,' onderbrak ik het blonde meisje. Daarop sprak ze een vreemde aan die alle tijd leek te hebben. Ik tilde Charlie op mijn heup, fluisterde 'Foto!' tegen hem, en met de meisjes om ons heen gaf ik de camera een grote glimlach.
'Dank je wel,' zei ik zacht tegen Bobby toen ze op het punt stonden weg te lopen. Ze keek me onbegrijpend aan. 'H-hoezo?'
'Voor de manier waarop jullie met mij en Charlie zijn omgegaan. Dit was zijn eerste ervaring met de wereld van Harry, weet je.'
Bobby's ogen verwijdden zich. 'E-echt? Wauw...'
Ik glimlachte. Mijn ogen prikten. 'I-in ieder geval bedankt dat jullie zo'n goede eerste indruk voor hem hebben achtergelaten. Natuurlijk er zullen momenten komen die tientallen keren erger worden dan deze, zoals ik zelf heb ervaren, maar zo'n moment als deze kan hem goed helpen. Bedankt.'
Het enige wat Bobby toen deed was me een knuffel geven. Verbouwereerd zag ik hoe ze nog even naar me glimlachte, met haar vriendinnen ons nog toezwaaide, 'Doe ze allemaal maar de groetjes van ons!' en toen wegliep.

'Mama, kenden die allemaal papa?'
'Ja, lieverd.'
'En ze hielden allemaal van papa?'
Ik glimlachte. 'Ja, lieverd. En van de andere vier van de band, weet je nog?'
Charlie fronste, maar ik wist dat hij de andere jongens vandaag nog wel zou zien. Hij zou hun namen nu toch niet onthouden, net zoals hij de vorige keer niet deed.

Weliswaar was het zeven uur later en waren Charlie en ik toch echt geland in Amerika. Alles was goed - perfect, eigenlijk - gegaan. Charlie was nooit overstuur geraakt, juist nieuwsgierig en zelfs zoekend naar andere mensen die hem ook zouden kennen. 'Kent u mijn papa?!' had 'ie zelfs een onbegrijpende voorbijganger gevraagd, en het enige wat ik kon doen was lachen en verontschuldigen.
'Komt papa ons ophalen, mama?'
'Geen idee eigenlijk, lieverd, maar ik zal hem zo bellen, goed?'
Charlie knikte. Precies op dat moment kwamen de passagiers in het vliegtuig in beweging. Ik wachtte tot minimaal de helft al door de slurf verdwenen was, voordat ik opstond en onze weekendtassen uit het bagagerek boven me haalde. Daarop stak ik mijn hand naar Charlie uit, die 'm snel vastpakte, en zo liepen we het vliegtuig uit.
Terwijl we richting de aankomsthal liepen, belde ik Harry. Er werd al meteen opgenomen.
'Yo.'
'Eh, ja, hoi... Harry. Charlie en ik zijn geland, maar ik weet eigenlijk niet eens wie ons op komt halen? Of dat we zelf moeten komen?'
'Natuurlijk komen jullie niet zelf, Abs. Dat vertrouw ik niet, hier in New York.'
'Oké, dus nu...?'
'Ik had jullie wel op willen halen, maar ik mag het niet van Paul. Ik vroeg waarom niet omdat het wel mijn eigen kind en zijn moeder was maar het ging meer om het feit dat ik de hele dag door interviews heb.'
Ik lachte zacht. Natuurlijk kon Harry ons niet ophalen. Hij moest niet voor niks naar Amerika.
'Oké, heel logisch. Wie dan?'
'Lou!'
'...Lou?'
'Uh, ja...? Lou Teasdale? Louise Teasdale, weet je wel? Van Luxie.' Luxie. Ik kon een glimlach niet onderdrukken.
'Ja, geen probleem, hoor! Ik dacht alleen dat ze ook bij jullie moest zijn? Werken?'
'We hoeven niet constant in de make up, hoor.'
'Nou, jij wel,' en zonder zijn - hoogstwaarschijnlijk beledigde - antwoord af te wachten hing ik schaterend op. Ik vond mezelf af en toe wel geweldig.

'Wie komt ons nou ophalen, mama?' Charlie trok aan mijn hand, mijn aandacht opeisend. De de aankomsthal was al in zicht.
'Een hele goede vriendin van papa, lieverd. Ze heet Lou.'
'Lou?'
'Ja, lieverd. Ze heeft ook een kindje. Wist je dat?'
'Een jongen?!'
'Nee, schat, een meisje. Ze heet Lux.' Ik lachte zacht toen ik de teleurgestelde blik in zijn gezicht zag, en diep vanbinnen hoopte ik maar dat zijn tijd met Tristan snel - überhaupt - kon komen.

'Aibileen!'
De afgelopen minuten had ik gefrustreerd om me heen gekeken, Charlie nog steeds bij zijn handje vast, op zoek naar iemand die ik al die tijd maar niet kon vinden. Maar toen draaide ik me om naar de richting waar het vandaan kwam, en mijn hele humeur was verdwenen.
'Lou,' zei ik zacht terwijl ik haar omhelsde in een knuffel, 'wat fijn dat om je weer te zien. En bedankt dat je ons op wilde halen.'
Lou glimlachte naar me en keek toen naast me. 'Geen probleem. Dus... wie ben jij, kanjer?'
Charlie's hoofd liep rood aan en met een duim in zijn mond verstopte hij zich achter mijn been. Ik lachte zacht, tilde Charlie op en zette hem op mijn heup.
'Dit is Lou, lieverd. Een vriendin van papa, weet je nog?'
Charlie knikte. Onder zijn wimpers door bekeek hij de vrouw met het bijna-witte haar. Ze glimlachte alleen maar.
'Charlie heet je, toch?' vroeg ze vriendelijk. Charlie knikte daarop, en ik kon hem al licht zien glimlachen.
'Waar is Lux?' fluisterde hij in mijn oor. Lou bekeek ons geamuseerd.
'Geen idee, Waarom vraag je het niet?'
Daarop schudde Charlie wild zijn hoofd en verstopte zijn gezicht in mijn nek.
Lou en ik gingen maar gewoon lopen. Ze droeg beide tassen - waar ik haar dankbaar was want zo licht was Charlie niet altijd meer - en ging voor ons uit naar de ondergrondse parkeerplaats.
Een kwartier later zat ik voorin en Charlie achterin. Tot mijn opluchting was Lou zo slim geweest een zitje mee te nemen aangezien Charlie ook zo groot nog niet was.
'Dus... hoe vind je het tot nu toe?' zei Lou zonder van de weg te kijken.
'Leuk... er is nog niks vreselijks gebeurd dus daar ben ik al blij om,' grinnikte ik zacht. Lou keek glimlachend naar me opzij. 'Nee? Ook geen... mensen die je lastigvielen?'
'Nee, hoor. Al was er wel een groepje meiden op Heathrow, maar die waren zo lief dat ik het totaal geen probleem vond dat ze bij ons kwamen zitten. Als het de eerste indruk voor Charlie is, dan maar ook gelijk een hele goede.'
Lou knikte goedkeurend. 'Precies. Heel fijn - maar wil je eerst langs het hotel voor je spullen, of al meteen naar Harry?'
Ik haalde mijn schouders op en keek toen achterom naar Charlie, die ademloos naar buiten keek.
'Charlie?' Hij keek verstoord op, 'wil je eerst naar papa of-'
'Papa!' zei Charlie meteen, enthousiast, en zijn ogen schitterden. Grijnzend draaide ik me om naar Lou. 'Je hebt het gehoord...'

En zo kwamen we een halfuur later aan bij een hoog gebouw. Net te laag om een wolkenkrabber genoemd te kunnen worden, maar nog steeds kreeg ik de rillingen toen ik omhoog keek.
'We gaan achterom,' mompelde Lou terwijl ze het gebouw naderde. Ik begreep pas wat ze bedoelde toen ik de horde fans voor het hotel zag. Ze merkten ons al snel op aangezien het duidelijke en mooie auto was. Maar vooral de geblindeerde ramen trokken hun aandacht.
Mijn hart klopte in mijn keel toen Lou verder reed en de menigte duidelijker werd. O, god.
Gelukkig konden we zonder problemen achterom rijden, aangezien de beveiliging al een weg voor ons had vrijgemaakt en een hek achter ons meteen werd gesloten. Pfieuw.

Bij de achterdeur wachtte Paul ons al op. Ik had beide tassen in mijn hand terwijl Lou met Charlie liep, die nu minder geïntimideerd leek door de oudere vrouw.
'Hallo, dames,' begroette Paul ons met een glimlach. Zijn blik dwaalden af naar Charlie, die nerveus een stap dichter naar mij zette, klaar om achter mijn benen te springen als dat nodig was. Wat hij ook deed toen Paul naar hem glimlachte. Ik gaf hem ook nergens de schuld van. Als ik een kind was zou ik ook bang worden van zo'n brede man.
'O,' zei Paul alleen, geamuseerd. 'Sorry,' reageerde ik schaapachtig terwijl ik langs Paul liep, Charlie dicht op mijn hielen.
'Joh, geen probleem,' zei Paul meteen geruststellend, 'thuis zijn de vriendjes van mijn kinderen soms ook als de dood voor me. En begrijpelijk.'
Ik glimlachte naar hem.
'Nou, Lou, doe je pas maar om - ja, niet iedereen weet dat je de visagiste bent, hup - en hier heb ik er een voor jou, Aibileen, en kijk eens, jongen! Eentje voor jou.'
Nerveus nam Charlie de pas van Paul aan. Toen hij deze achter om deed bleek hij al gauw te groot, aangezien de pas net boven zijn knietjes hing. ik lachte zacht en verstelde de lengte toen.
'Mama,' hoorde ik Charlie zacht jammeren toen ik net mijn pas om had gedaan. Erop was mijn foto en mijn naam te zien. Applaus voor die foto, trouwens. En dat was sarcasme.
'Geef de tassen maar,' Paul nam ze van me over zodat ik Charlie op mijn heup kon tillen. Lou was allang vertrokken om haar werk weer te gaan doen.
'De jongens moeten na de interview waar ze nu mee bezig zijn er nog wel wat, dus het duurt nog wel even tot zo'n zes, zeven uur. Ik neem aan dat jij al eerder naar het hotel gaat, vanwege de jetlag?' legde Paul uit terwijl ik hem door de wirwar van gangen volgde.
'Ja, zeker,' knikte ik, 'vooral met de kleine hier.'
Paul glimlachte even naar me, en keek toen naar Charlie. 'Hij lijkt heel erg op Harry, weet je. Dezelfde frons, ook. Maar hij heeft ook wel heel wat weg van jou.'
Ik glimlachte. 'Weet ik. Dank je wel, Paul.'

'Nou, ik zet jullie tassen in dit kluisje - je code is 4885. Kom gelijk maar mee. Wil je ook wat drinken?'
'Graag.'
'Jij ook, Charlie?'
Charlie knikte verlegen. Hij mompelde wat.
'Wat zeg je, lieverd?'
'Appelsap...'
Ik lachte zacht met Paul mee. 'Komt voor elkaar, kapitein,' salueerde hij. Charlie glimlachte voorzichtig.

Ik was met een glas water in mijn hand naar Paul's lange verhaal aan het luisteren, Charlie met een pakje appelsap achter me, toen hij opeens blij 'Papa!' schreeuwde. Verstoord keek Paul op, maar zijn ogen verwijdden zich al snel.
We waren zonder dat we het doorhadden de verscheidene ruimtes - vaak in elke ruimte één interviewer - gepasseerd. Alleen Charlie had scherp opgelet. En wij waren te laat om hem tegen te houden.
Ik hoorde Paul achter me binnensmonds vloeken toen ik een rennende Charlie een ruimte in volgde. Het fladderde in mijn buik toen ik alle jongens naast en achter elkaar op zulke regisseur-klapstoeltjes zag zitten. Al hun hoofden waren naar ons toegedraaid. De geïrriteerde frons van de interviewster, die midden in haar vraag was onderbroken, verdween op slag toen ze zag wie we waren.
Ik kon een glimlach niet onderdrukken toen ik Charlie zag rennen, bijna struikelen, om bij zijn vader te komen. Die zat op een lager stoeltje, zijn grote glimlach al bijna niet te missen, en wilde opstaan om zijn zoontje op te kunnen vangen. Charlie was echter zelf al zo snel en was al bij Harry zonder dat 'ie überhaupt een been had kunnen strekken.
'Kanjer! Wat goed om je te zien!' bracht Harry breed grijnzend uit terwijl hij Charlie bij zijn oksels op zijn schoot tilde en hem knuffelde. Charlie zelf knelde Harry duidelijk om zijn nek, maar hij bleef maar grijnzen.
Ik keek voorzichtig naar de andere jongens. Die zaten met open mond naar het tafereel voor hen te kijken. Het was overigens ook te zien op het aparte scherm, voor cameramannen om te zien hoe de beelden van hun camera waren.
'C-Charlie,' realiseerde Liam het zich hardop terwijl hij vertederd naar het jochie in Harry's armen keek. Die liet Harry nerveus los, zich nu realiserend hoeveel aandacht hij naar zich toe had getrokken, en hij verborg zijn gezicht in zijn vaders shirt. Die grinnikte even en sloeg zijn arm om Charlie heen, zijn ogen die zijn gezicht niet verlieten. Al leek hij zich te realiseren dat bij een zoontje ook een moeder hoorde, en hij keek op.
'Aibileen.'
Hij wilde opstaan, maar keek toen even naar de interviewer. 'Is het goed als ik...? Mag ik...?'
De interviewster knikte, breed glimlachend. Daarop stond Harry op, tilde Charlie daarbij ook op, en met hem in zijn armen liep hij naar me toe.
'Hi,' zei hij zacht terwijl hij zijn vrije arm om me heen sloeg en me even tegen hem aandrukte. Ik glimlachte. 'Hi.'
Normaal gesproken zou ik totaal in paniek zijn geraakt met het zien van álle ogen in de ruimte die op ons gericht waren. Vooral met een situatie zoals deze, met Charlie en Harry, en waarbij iedereen hier het verhaal kende. Echter voelde ik me nu super. Harry reageerde super en Charlie was super en niemand keek afgunstig naar ons. Ik was blij.
'Ik moet weer verder, oké?' mompelde Harry in mijn haar, terwijl hij Charlie nog steeds vasthield. Ik knikte. 'Natuurlijk.'
'Tot zo, dan.'
'Tot zo,' glimlachte ik, waarop Harry voorzichtig Charlie aan mij gaf. Hij gaf Charlie nog even een kus op zijn wang en een aai over zijn bol voordat hij terugliep. Ik zag Paul toen ook met de cameramannen praten, om even later aan mij door te geven dat dit er wel uitgeknipt zou worden. Het kon me eigenlijk niet zoveel schelen. Ik voelde me goed, en dat was ook duidelijk aan Harry te zien, die voor de rest van het interview een grijns van oor tot oor op zijn gezicht bleef houden.


Afgelopen weken kreeg ik dus opeens een nieuw idee voor een nieuw verhaal - uh
ik heb die ook nog nooit eerder ergens gezien, en het lijkt me gaaf, maar er moet meer gebeuren dan dat ik nu in mijn hoofd heb én ik wil niet twee verhalen tegelijkertijd schrijven. ik twijfel ook of ik het in het nederlands óf engels moet doen, omdat ik altijd in het nederlands schrijf, maar engels me ook zo vet vind (ik lees ook wel eens engelse fanfics en soms vind ik echt dat ze het daar zoveel beter kunnen beschrijven omf)

wat vinden jullie? wel of niet? if so, engels of nederlands? ik denk dat ik wel goed genoeg ben ik in engels hoor haha maar anders schrijf ik wat en dan kunnen jullie daarop beoordelen? :')

Reacties (9)

  • Lrxx

    Er staat een foutje in het begin van dit stukje! Er staat dat Abby met Tristan loopt, meet ik neem aan dat dit Charlie moet zijn? x

    4 jaar geleden
  • AnkePayne

    Ben benieuwd naar het nieuwe verhaal (hopelijk in het Nederlands) maar ik hou zo hard van dit verhaal!!!

    4 jaar geleden
  • Chyna2001

    +abo:)

    Maar ik vind Nederlands ok!

    Snel verder? *pruillipje*

    4 jaar geleden
  • Smexy

    Ik ben wel benieuwd naar je nieuwe verhaal, en het liefst in het nederlands, dat leest voor ons gemakkelijker, maar je moet het natuurlijk zelf beslissen, je kan natuurlijk ook wachten tot dit verhaal afgelopen is en het dan online zetten.
    Of inderdaad het verhaal in het nederlands en wat ze zeggen in het engels, dat kan ook heel mooi zijn.
    snelverder

    4 jaar geleden
  • oomsjes16

    Leuk geschreven!!
    Ik ga het verhaal missen als je je nieuwe verhaal gaat schrijven.

    Ik vind het meestal mooier als in een verhaal alles wat er gezegt word in engels geschreven word en de rest in het nederlands

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen