Foto bij 002 Olivia

P.O.V Olivia Annalyanne Greenstone

Nog versuft van de korte nachtrust die ze had gehad, sloeg ze met een harde klap haar wekker uit.
Een luide kreun verliet haar lippen, het was de derde nacht al op rij dat ze slecht geslapen had.
Met vermoeide ogen probeerde ze te wennen aan het zonlicht dat door haar ivoorwitte satijnen gordijnen scheen.
Ze taste haar nachtkastje af, op zoek naar haar mobiel. Ze griste het ding van het kastje af en keek naar de tijd.
Ze knipperde even met haar ogen om ze te laten wennen aan het felle licht dat van haar mobiel kwam.
Nadat ze haar code in getypt had, zette ze de helderheid van haar mobiel op minimaal.
Zo kon ze meteen kijken hoe laat het was en of ze nog tweets had.
Het was even voor half tien, haar wekker was ondertussen al drie keer op snooze gegaan.
Ze besloot om maar uit bed te gaan, want haar maag knorde nogal als teken dat ze honger had gekregen.
Het duurde even voordat ze uit bed was, want opstaan was zeker niet haar beste kant.
Ze schoof voorzichtig een een paar witte slippers, en sloeg een dunne badjas om haar porseleinen huid heen.
De warmte van de badjas liet de haartjes van haar armen rechtovereind staan.
Ze liep rustig naar de immens grote glazen deur die precies in het midden van de muur zat.
Ze maakte de deur open en snoof de frisse ochtendgeur op, terwijl ze op het balkon liep.
Even stopte ze bij de sofa die er stond, het was een sofa die je eigenlijk binnen moest zetten, maar dat had ze zonde gevonden.
Op het slapen na was ze nooit op haar kamer, vaak was ze te vinden op het balkon dat uitzicht gaf op een prachtige park in Romford.
Ze sloot haar ogen en ademde de frisse bomen geur in, haar longen vulde zich met deze lucht en met een lange en diepe zucht ademde ze weer uit.
Het waren niet alleen die geuren van de verschillende soorten bomen, de struiken, bloemen die ze rook. Maar ook één specifieke andere geur.
Het was de geur van pas gemaaid gras, deze geur had ze altijd al gekoesterd. Het was de geur van haar zorgeloze kindertijd, de geur van het spelen in het gras, de geur van uren lang naar de lucht kijken en de wolken voorbij zien gaan.
Er was veel veranderd sinds die tijd. Die tijd was slechts een goede herinnering, helaas een van de weinigen.

"Goodmoring, Olivia." Het was de opgewekte stem van haar huisgenoot Julia die haar gedachtes verstoorde.
"Hey, Julia how are you doing?" Vraagt ze met een trillende stem en kijkt haar aan met haar ogen op 'ik-ben-net-wakker-blik'.
"I'm perfectly fine, i brought you some coffee. I thought you would like it."
"Thank you, you're the best!" Ze geeft Julia een waterige glimlach en samen drinken ze de koffie op.
Na een minuut of tien staat Julia op en zegt " I have to go. Work."
Bij het woord werk zucht Julia heel diep als teken dat ze er totaal geen zin in heeft.
Samen schieten ze in de lach. "Good luck at work Julia!" Schreeuwt ze naar Julia die het balkon afloopt.
Julia hoort het en draait zich om. "Thanks, honey. See you tonight." Zegt ze terwijl ze nog even zwaait voordat ze verder loopt.

Ze neemt de laatste nip van haar koffie en de geur van gemalen koffie bonen met een vleugje karamel, een scheutje melk en een beetje suiker dringt haar neus binnen. Nog voor een paar minuten blijft ze zitten, gewoon te genieten van het leven, de lucht en gewoonweg alles om haar heen.
Voor even leek alles perfect. Totdat ze bedacht dat ze nog moest hardlopen voordat ze naar haar stageplek- en tevens ook haar balletschool- moest gaan.
Met een diepe zucht liep ze rustig naar binnen en sloot de balkondeuren achter haar dicht.
Ze opende de eikenhouten kastdeuren, pakte haar felroze rentshirt, de nacht zwarte ren broek en een paar sneaker sokken.
Daarna liep ze naar de badkamer waar ze haar donderbruine haar op een strakke maar toch nette staart deed.
Vanuit de badkamer liep ze naar beneden, waar ze in de hal onder de kapstok haar wit met oranje en roze ren schoenen griste en trok ze snel aan.
In het ritsvakje van de broek, dat op haar kont zat, deed ze de sleutel van de deur in.
Van het kastje dat naast de kapstok stond pakte ze nog snel voordat ze de deur uit liep haar MP3 speler.

Na een minuut of vijf warm gelopen te hebben, zette ze haar muziek op de beste nummers en begon met rennen.
Ze maakte zoals elke dag een rondje in het park waar haar huis aanlag.
Het rondje was niet elke dag even lang, ze deed haar best om elke dag een andere route te nemen. Gelukkig was dit niet heel moeilijk want het park was gigantisch. Vele wandelroutes stonden aangegeven en ook waren er speciale ren routes aangelegd, deze paden hadden een goede ondergrond, waardoor je makkelijker door het park kon rennen.
Ademhalen ging langzaam moeilijker, haar longen probeerde zo veel mogelijk zuurstof op te nemen uit de korte en stokkerige ademhalingen.
Haar longen deden pijn, ze schreeuwden om zuurstof, ze piepten als gekken toch ze moest doorgaan. Ze wist als ze nu op zou geven had ze het hele rondje voor niks gedaan, zou moest en zou dit halen.
Niet alleen haar longen deden pijn, haar spieren voelde ze verzuren alles zou er bijna mee ophouden.
Net op het punt dat ze op opgeven stond zag ze het witte huis met de zwarte kozijnen in de verte.
Dit was haar kans een kleine sprint en ze zou eindelijk thuis zijn, dit wilde ze halen, nee ze moest het halen.
Eindelijk kon ze naar een klein half uur stilstaan. Bezweet, moe, met pijn, maar wel met een trots gevoel stond ze bij de voordeur.

Ze haalde uit haar kontzak de sleutel en stak het in sleutelgat.
Ze smeet haar MP3 speler weer op het kastje waar ze het ding vandaan had gehaald.
Met een stevig pas liep ze de houten trap met een zwart ijzeren leuning op, direct door naar de badkamer.
Ze pakte een handdoek die als eerste op de stapel lag en legde die dicht in de buurt van de douche, en niet te dichtbij ,want dan was er kans dat de handdoek nat zou worden. Ze ontdeed zich van haar kleding en zette de douche alvast aan.
Terwijl ze wachtte op het warm worden van de douche, ontdeed ze zich van haar strakke staart, waar nu enkele plukjes los van hingen.
Na even gewacht te hebben stapte ze in de douche. De warme stralen deden haar lichaam goed, niet alleen haar lichaam, maar ook haar spieren die zich te pletter hadden gewerkt. Ze koos een heerlijke douchegel met lavendel geur en bestreek haar gehele lichaam hiermee.
Ze wilde deze geur niet van haar lichaam hebben, want het rook heerlijk.
Snel deed ze wat shampoo in haar haar en masseerde niet alleen de hoofdhuid maar verwende ze haar lange bruinen lokken haar.
Ze haatte dit moment altijd, het uitzetten van de douche. Ze haatte het moment niet maar het moeten doen en het meteen afkoelen van het lichaam.
De douche draaide ze uit en meteen verscheen er kippenvel op haar iet wat rode huid, als teken dat ze wat te warm gedoucht had.
De handdoek die er lag griste ze en droogde zich op een rap tempo er mee af.

Uit een klein kastje met een donder houten kleur pakte ze wat ondergoed, zo liep ze naar de kledingkast die op een aparte kamer stond, niet op de slaapkamer. Uit de kast had ze een zwart croptop met witte letters , met een blauwe rok en een grote ketting gepakt.
Ze had de haren in een handdoek gewikkeld en liep naar de keuken toe om een ontbijt te pakken.
Uit een van de lades en keukenkastjes haalde ze een kommetje met wat cronflackes en een scheutje melk.
Nadat ze alles had teruggezet liep ze naar de tv en zette het ding aan.
Ze plofte neer op de leren bank die recht voor de tv stond en zapte enkele zenders weg, een liet ze er staan.
Het was het nieuws, alleen dit keer geen gewoon nieuws, het was ellendig nieuws.

Newsflash, One Direction is involved in a crash, last night they should have been celebrating that they have only three concerts left.
But we guess it turnt into a fight. Nobody knows if the boys are ok, if they are alive nobody knows.
We will keep you up to date, about the five boys.

This was Carmen, from London. Jack back to you.


Na dit nieuws keer ze geen hap meer door haar keel, zouden ze oke zijn, wat is er gebeurd, een kleine poos van verbazing en tragedie brak aan.
Ze werd uit haar gedachtes gehaald door haar mobiel, ze werd gebeld, maar door wie?

Heey ik weet nog niet of ik uit het ik of hij/zij perspectief gaan schrijven, wat vinden jullie?
Wat zou er toch gebeurd zijn met ze:OIk weet het wel:P
Xxx NicoleStyles

Reacties (2)

  • Translator

    Ik wil het ook weten!

    6 jaar geleden
  • Manonxxx

    Your so mean to stop here.

    Ik zal wel minder vaak 'Ze' aan het begin van de zin gebruiken.

    Maar please, ga snel verder. (: x

    6 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen