Foto bij Hotels and pizza (and you)

The Weepies - Gotta Have You

Eigenlijk wilde ik de interviews blijven kijken tot het einde, ook al werden Charlie en ik elke keer minstens één keer genoemd. Harry ging er echter goed mee om. Elke keer keek hij even naar mij, knipoogde, en beantwoordde dan pas de vraag.
Lang konden we echter niet kijken. Het was dan misschien pas eind in de middag - voor mij en Charlie voelde het als 's avonds laat. Vooral Charlie had het moeilijk. Tien minuten geleden begon hij te huilen, wriggelend op mijn schoot en net zoals Harry altijd had met glimmende wangen en een tien keer lelijkere gezichtsuitdrukking. Desalniettemin hield ik van allebei, hoor.
'Ik wil naar pa-pa!' jammerde Charlie. Ik probeerde hem rustig te houden. Ik was al met hem naar een andere ruimte gegaan, waar we alleen konden zitten en om geen overlast te bezorgen, maar Charlie werd alleen maar meer overstuur. Ik wist dat het hem niet alleen maar om zijn vader ging - de moeheid speelde voor negentig procent de rol.
'Abs,' ik keek op met nog steeds een jammerende Charlie op schoot. Ik voelde echter een vlaag van opluchting door me heen gaan toen ik Harry in de deuropening zag staan. Hij had een frons tussen zijn wenkbrauwen en keek bezorgd van mij naar Charlie.
'Gaat het wel goed met hem?'
'P-p-papa...' snotterde Charlie tussendoor. Ik liet hem los, waarop hij meteen naar zijn vader liep. Die tilde hem op met 'bridal style'. Charlie's natte gezichtje was tegen Harry's borst aangedrukt terwijl Harry één arm onder hem geklemd had. Hij raakte met zijn andere hand mijn gezicht even aan. Ik sloot mijn ogen en zuchtte.
Harry's lange vingers streken langs mijn nek, schouders, en in mijn haar. Met zijn nagels ging hij zacht over mijn hoofdhuid, masserend, wat me even 'ontstresste'. En zelfs Charlie was gestopt met huilen. Hij snotterde wel even na, maar leek langzaamaan in slaap te vallen. Te begrijpen, ook. Hij was niet de enige die tegen Harry's borst prima kon ontspannen.
'Gaat het?'
'Prima,' verzuchtte ik. Ik liet mijn hoofd langzaam terugvallen in Harry's handpalm.
'Jullie moeten gaan slapen.'
'Weet ik.'
Ik opende mijn ogen langzaam, zag Harry zachtjes Charlie in zijn arm heen en weer wiegen, al keek hij met een glimlach neer op mij. Die werd breder toen mijn ogen de zijne ontmoetten. Ik glimlachte zwak.
'Zal ik even iemand regelen om jullie naar je hotel te brengen? Ik zou het zo doen, hoor, maar mijn pauze is bijna voorbij,' zei Harry op een gedempte toon om de al slapende Charlie niet wakker te maken. Ik knikte. 'Is goed.'
'Kom,' Harry's hand streek van mijn nek naar mijn bovenarm waar hij me zachtjes bij optilde. Toen ik eenmaal stond sloeg hij een arm op mijn schouders, drukte me tegen zich aan en kuste me op de zijkant van mijn hoofd.

Terwijl ik achter Harry aanliep, die nog steeds Charlie vasthield - nu wel met beide armen - bekeek ik mijn kind en zijn vader. Ik glimlachte. Harry op deze manier zien, zo lief en voorzichtig met zijn zoontje zonder dat 'ie het eigenlijk doorhad, vond ik fijn. Geruststellend.
Onderweg naar waar Harry ook toe dacht te moeten kregen we meerdere blikken van het personeel. Geen verachtende, maar wel nieuwsgierige. Hey, dat is Harry Styles! En dat is niet Tristan! Charlie? En de vrouw erachter? Aibileen? Ik vond het niet erg.
'Paul,' de brede man draaide zich om toen hij Harry hoorde. Hij glimlachte even toen hij Charlie zag. 'Ja, Harry?'
'Kan jij kijken of iemand Aibileen en Charlie naar het hotel kan rijden? Ik moet binnen vijf minuten weer verder, dus...'
'Natuurlijk, Harry, geen probleem. Kom maar mee, Aibileen.'
Daarop nam ik Charlie voorzichtig van Harry over, nu elk beentje aan een kant bungelend, met zijn wangetje op mijn schouder.
'O - jullie tassen liggen daar nog - je code was 4885, toch?' Ik knikte en Harry liep snel weg. Amper een minuut later kwam hij alweer terug met onze tassen, gaf ze aan Paul en boog naar mij.
Hij sloeg een arm - voorzichtig, vanwege Charlie - om mijn schouders en trok me in een halve knuffel.
'If we're alone again I'll kiss you senseless.'
Ik schudde glimlachend mijn hoofd.

Een kwartier later zat ik in een beveiligingswagen. Ik zat achterin met Charlie in het net erin geplaatste stoeltje. De chauffeur voorin had alleen even beleefd geglimlacht. Dat hij verder niks zei vond ik alleen maar prima.
'Dank u wel, meneer,' bedankte ik de man vriendelijk toen we het hotel naderde. Veel kon hij echter niet zeggen - niet dat ik überhaupt zou luisteren - toen we een andere horde fans in de gaten kregen. De chauffeur zei echter niets, maar zoals eerder die dag konden we via een vrijgemaakte weg langs het hotel naar de achterkant. Fans gilden nog achter ons. Charlie sliep nog steeds.
'Geen probleem, mevrouw,' zei de chauffeur pas toen hij was uitgestapt en de deuren voor ons opendeed. Ik glimlachte, tilde Charlie met een zachte 'oef' uit zijn stoeltje en hield hem op dezelfde manier zoals net vast. De chauffeer haalden onze tassen uit de achterbak en gaf ze over aan een personeelslid van het hotel die met net aan was komen snelwandelen.
'Goedemiddag mevrouw, welkom in ons prachtige stekje!' begroette de jongeman me met een grote glimlach. Ik glimlachte en keek even bezorgd omlaag. De luide stem had Charlie gelukkig niet wakker gemaakt.

Binnen tien minuten stond ik voor onze hoteldeur, die werd opengemaakt door de jongeman. Hij liet me als eerst naar binnen en zette de weekendtassen naast de bank. Pas toen ik even rondkeek en mijn blik viel op de wachtende jongeman, schoot het me te binnen.
'O! Ja, sorry, dat was ik even vergeten. Laat me hem eerst even op bed leggen, hoor, dan geef ik je wat geld...'
Ik liep met Charlie in mijn armen op gok de goede kamer in, en liet hem met een kreun zakken op het tweepersoonsbed. Daarna maakte ik gelijk rechtsomkeert, zocht in mijn eigen weekendtas mijn portemonnee, en gaf de jongeman toen wat fooi met het geld wat ik op het vliegveld nog had gepind - aan ponden had hij niks.
De jongeman bedankte me met een glimlach en sloot toen de deur achter zich.

Terwijl ik Charlie omkleedde en hem een pyjama aantrok vroeg ik me af of Charlie en ik alleen op een kamer zouden slapen. Toen ik daarna rondkeek zag ik inderdaad ook maar één slaapkamer - waar Charlie nu lag te slapen. Ik fronste. Ik zou het Harry wel vragen als hij er ook was.

De uren daarna deed ik niet veel. Ik dwaalde een beetje rond, las elk tijdschrift (gedateerd uit 2010, dus heel recent. Sarcasme) dat het hotel had achtergelaten en checkte ook eens in de zoveel tijd op Charlie. Het enige wat er bij hem veranderde was de hoeveelheid kwijl gesijpeld uit zijn mond op het kussen.
Uiteindelijk trok ik het niet meer uit verveling. Ik had honger - het was dan ook bijna zeven uur - en ik ging dus maar even naar beneden, naar de lobby. Niet te lang, alleen om even snel wat te halen voor Charlie en mij - en Harry, als hij nog niet gegeten had - want zolang wilde ik hem niet alleen laten.

Toen de liftdeuren eenmaal beneden aangekomen opengingen, werd ik verwelkomd door gegil. Ik trok mijn wenkbrauwen op. Ze zaten toch niet binnen?
Mijn zorgen was uiteindelijk voor niets, zoals ik zag toen ik de lobby binnenliep en alle meiden buiten de deuren zag staan. Terwijl ik doorliep naar de balie merkte ik dat het gegil harder werd.
'Excuse me,' de man achter de balie keek op met een glimlach, 'I would like to get some food for my son and I. Do you have a restaurant in here?'
De man glimlachte. 'We do, Miss, yes. Would you like to give me the name you have booked your room on, and the number itself?'
'I'm in room 437, on the name Harry Styles, I think. Where is that for?'
'All costs that are made during your stay will have to be paid at the end, when you leave. But don't worry, Miss, I have arranged this with Mr. Styles.'
'You did?'
'Yes, Miss. Now if you walk to that door,' hij wees me een brede deur aan, 'you will find the restaurant on your right instantly. If you order your food it is important you say your room number, so they can note that as well. Do you understand?'
'I understand, thank you,' glimlachte ik. 'but there's something else. Do you know why the people outside are screaming even louder? Have the boys arrived?'
The man glimlachte. 'No, Miss, they haven't. I think it's because of you, as they probably know you're related to them. Do you want me to call you when they arrive?'
'Yes, please, thank you,' zei ik terwijl ik mijn hoofd draaide naar de ingang. Toen pas zag ik alle verhitte gezichten van meisjes die me recht aanstaarden en op en neer sprongen. Sommigen wezen, maar natuurlijk waren er ook meisjes die me vies aankeken. Het enige wat ik deed was kort mijn hand opsteken en snel naar het restaurant lopen.

Een kwartier later kwam ik weer boven. Het eten had ik 'besteld' en zou indien gereed met roomservice worden bezorgd. Dan had ik tenminste de tijd om Charlie wakker te maken en Harry te bellen om te vragen wanneer hij zou komen. Dat was echter niet meer nodig omdat ik al een berichtje van hem kreeg.

Hiiii, I'm on my way now. The boys are with me. Do you want me to get some food for supper first? x H

No, that's okay, I've ordered something for us three already. Two large pizzas. I didn't think about the others, though... Shall I get something for them as well? X

That's great, although I think I'll have one large pizza for myself if you don't mind? The boys will get their own food, so it's alright. Thanks .x

Okeydokey. You're very hungry, I suppose? X

Definitely. See you in a bit .xx


Met een glimlach legde ik mijn telefoon weg en ging toen Charlie wakker maken.
Net toen ik hem weer normale kleren had aangetrokken - het doorhebben deed hij niet eens want hij moest nog wakker worden - en een poging had gedaan zijn haar minder overeind te laten staan, werd er op de deur geklopt.
'Roomservice!'
Precies nadat ik de pizzas had aangenomen, de jongeman een fooi had gegeven en de dozen in de oven - we hadden werkelijk een mini-keukentje - had gestopt om ze zo lang mogelijk warm te houden, ging de telefoon. Niet de mijne, echter, maar die aan de muur naast de deur.
'Hallo, met Aibileen Wright.'
'Hallo mevrouw, ik belde u om te zeggen dat de jongemannen met de hele crew zijn aangekomen. Het duurt alleen even wat langer vanwege de mensen buiten.'
'Dank u wel, meneer,' glimlachte ik, 'fijn dat u me hebt gebeld.'
'Het was geen moeite, mevrouw. Fijne avond.'

Een kwartier later werd er weer op mijn deur geklopt. Dit keer kwam ik oog in oog te staan met een lange jongeman met bijpassend lang bruin haar en groene ogen. Zijn mondhoeken krulden op tot een grijns terwijl hij vooroverboog en me met één arm knuffelde aangezien hij in zijn andere hand zijn tas had.
'Papa!'
'Hey, jongen,' Harry liep naar binnen, hurkte door zijn knieën en liet zich door Charlie strak knuffelen.
'Zo? Je zei dat je pizza had besteld?'
'Zeker. Ik pak het even. Wil jij drie borden pakken?'
'Is goed. Maar - wacht even,' ik stond op het punt naar de oven te lopen toen Harry mijn hand pakte en me naar hem toetrok. Mijn lichaam botste tegen de zijne. 'Wa-'
Harry kuste me zacht op mijn mond en streek met zijn duim over mijn wang voordat hij me weer losliet. Blozend draaide ik me om.


Ik ben nog even proberen mijn weg te vinden in dit verhaal:)er zijn nog een aantal dingen die moeten gebeuren, maar ik moet het goed op dit moment aansluiten... dus dat kost even moeite haha-

Reacties (8)

  • haileytje

    je schrijft echt mooi:)
    Snel verder <3

    5 jaar geleden
  • BiebStyless

    perfect
    snel verder!!
    xx

    5 jaar geleden
  • Manonxxx

    Beyond perfect (: xx

    5 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen