Foto bij Epiloog

Forever is a long time, but I wouldn't mind spending it by your side.
- He is We / I Wouldn't Mind



12 jaar later

'Hé, babe,' lacht Zac in mijn oor.
Ik laat het pak yoghurt bijna vallen van de schok. 'Maak me niet zo aan het schrikken, wil je?' grinnik ik en ik laat de koelkastdeur dicht vallen.
'Sorry, niet de bedoeling.' Hij haakt zijn vingers in de lusjes van mijn jeans en trekt me naar zich toe zodat hij een kus van me kan stelen.
Ik mompel instemmend en maak me giechelend van hem los als ik een paar kinderschoentjes over het gloednieuwe parket hoor roffelen.
'Mama!' Voor me staat Anna, net vier jaar oud en vernoemd naar mijn allerbeste zus. Haar licht krullende donkere haar zit een beetje door de war, maar zoals altijd is ze onberispelijk gekleed. Dat was iets wat tante Anna belangrijk gevonden zou hebben, dus zet ik me in om haar smaakvol te kleden. 'Jonathan wil niet meespelen met de Barbies!' Ze pruilt wat en wijst naar haar tweelingbroertje, vernoemd naar mijn allerliefste echtgenoots allerbeste broer. 'Ze gaat trouwen.' Ze glimlacht haar kleinemeisjeslachje en zwaait een Barbiepop in trouwjurk voor mijn gezicht.
'Lijkt op mijn trouwkleed,' glimlach ik terwijl ik de witte glitterstof even aanraak. Het lijfje is klassiek, met wat kant, en de rok waaiert uit in allerlei laagjes van tule.
'Echt?'
'Echt.' Ik ga op mijn tenen staan zodat ik de kaders bovenop de kast kan bekijken. Mijn blik reist langs oude vakantiefoto's, verkreukte selfies, een foto van mijn zusje Anna en één van Jonathan, zwangerschapsfoto's, en tenslotte een paar trouwfoto's. 'Hier.'
Voorzichtig neemt ze het lijstje aan. 'Ben jij dat?'
Ik knik als ze naar de brunette op de foto wijst. Mijn haar was toen kunstig opgestoken geweest, zoals Anna het ook graag droeg als ze het Zwanenmeer danste. De vierjarige Anna heeft me vorige maand verteld dat ze ballet mooi vindt. Het doet een beetje pijn, maar ik weet dat ik haar niet tegen kan houden als ze ooit kiest voor de danssport. Dan kan ik alleen maar hopen dat ze een even prachtige Zwaan wordt als mijn zus. Want soms moet je opnieuw durven proberen, ook als de vorige poging fataal op de klippen liep.
'En dat is papa?' Haar kleine vingertje zweeft boven Zacs breedgeschouderde gestalte in een stijlvol maatpak. 'En...'
Ik weet welke vraag ze nu gaat stellen. Iedereen stelt die vraag en ik beantwoord hem iedere keer even graag.
'Waarom staan jullie op een springkasteel?'
Ik glimlach en streel met mijn vingers over de foto. Die vraag, die krijgen we elke keer. Waarom laat je je trouwfoto's maken in een springkasteel? Judy, is dat een springkasteel? Zac, iemand zei dat je trouwfoto's hebt gemaakt op een miniscuul springkasteel! De lijst is eindeloos en zeer divers, maar mijn antwoord is steeds hetzelfde. 'Het begon allemaal op een springkasteel.'
Ook de reactie die daarop volgt, is steevast dezelfde: 'Echt?'
'Van oma moest ik tante Breanna naar een kinderfeestje brengen, en zij...' En daarop begin ik te vertellen. Over Zachary en Judy. Over de speelhal en over de flipperkast. Over de eerste kus en over de eerste tranen.
Over de liefde.
Over het leven.
Het is een verhaal dat langer wordt iedere keer ik het vertel - sinds vier jaar geleden kan ik foto's van onze tweeling boven halen.
En ik weet dat het nog lang niet ten einde is.
Verhalen als het onze, blijven duren.

O, God, snif, snif, hier word ik emotioneel van. Het einde. Het echte einde van dit verhaal. Jezus, het voelt als gisteren dat hij begon.
Ik ga nog een dankwoord schrijven voor jullie, dus verwijder je abootje nod niet! Ik heb een bedankje voor jullie allemaal.

Oké, maandenlang is het aan mij geweest om te vertellen. Nu wil ik iets van jullie horen! Ik zou het waarderen als iedereen, ook mijn stille lezers, antwoord geeft op minstens één van mijn onderstaande vragen aan jullie:
- Wie is jullie favoriete personage?
- Welke scène vond je het mooiste?
- Wat heeft dit verhaal voor je betekend?
- Welk personage doet je het meest aan jezelf denken en waarom?
- Wat vond je van mijn schrijfstijl?
- Kritiek of tips?

Maar ook jullie vragen ga ik beantwoorden: heb je vragen aan mij of aan de personages over mij/het verhaal/de personages, stel ze dan gerust, dan krijg je je antwoord.:)

Reacties (9)

  • annae

    Wauw dat is t eerste wat ik denk nu t afgelopen is. Ik kan geen andere woorden ervoor vinden. Ik ben zo blij dat ik per toeval bij jou verhaal ben belandt en zac judy en natuurlijk de andere personen een plekje in mn lezershart heb kunnen geven. Want serieus het is super goed geschreven tegelijkertijd zat ik met tranen delen te lezen en t volgende moment was ik aan t lachen. Wat een mooie afwisseling in sfeer weet je erin te brengen.
    Mijn mooiste scène vind ik heel moeillijk te kiezen maar aangezien ik toch wil kiezen is het denk ik de brief aan zac waarin zo duidelijk wordt hoe zwaar alles wel niet is en hoe ze alles opkropt en toch besef je dan dat zij tegelijkertijd hem overeind houdt. En natuurlijk sorry dit moet er ook bij de vetederende elliot en breanne!!
    Wie doet eraan mezelf denken is moeilijk ik denk ieder wel de koppig en perfectionisme van anna de judy die zichzelf opoffert en alles opkropt en altijd bereidtone is luisterend oor te spelen en het makkelijk met kinderen omgaan van alle en van zachtjes de soms overheersend gekkigheid en vrolijkheid.
    Mijn favo is mss niet logisch maar toch breane ze is zo vetederend maar ook zo eerlijk en onschuldig ik kan haar alleen maar heel lief en schattig vinden!!
    Dit was dan mijn reactie heel erg bedankt voor het schrijven ij heb zelden zo genoten!!

    5 jaar geleden
  • lovelyreads

    Sorry sorry sorry dat ik zo'n tijd weg was. Toen ik weer besloot je verhaal op te zoeken en verder te lezen, zag ik ineens dat dit dan toch echt het laatste hoofdstuk was... ): Maar wel een prachtig hoofdstuk, thanks voor dit geweldige verhaal!

    5 jaar geleden
  • Kattris

    Wow.
    Tranen in mijn ogen.
    Respect!

    5 jaar geleden
  • BlueJays

    Oké, hier komt mijn beloofde lange reactie, waar ik zal proberen een paar van jouw vragen in te verwerken (:
    Dus, toen ik voor het eerst een kijkje nam bij dit verhaal, omdat ik me aangesproken voelde dankzij de geweldige titel (dat meen ik serieus, ik vind de titel echt heel goed bedacht) en een kijkje nam op de voorpagina en de volgende woorden zag staan:


    The Ultimate Guide To Finding Love in a Bouncy Castle is een romantische dramachicklit over liefde en verlies in de stijl van The Fault in Our Stars en Mijn Reis met Jake.
    had ik al gelijk het gevoel dat ik dit verhaal leuk zou gaan vinden aangezien TFIOS een van mijn favoriete boeken is en ik ook Mijn reis met Jake met erg veel plezier gelezen heb. Ik besloot dus te gaan lezen en ben heel erg blij dat ik dit gedaan heb, want ik vond je verhaal echt heel erg geweldig.
    Je schrijfstijl is echt heel goed, je beschrijft dingen gedetailleerd, maar niet zo uitgebreid dat het saai of langdradig wordt. Je kunt er vlot doorheen lezen en er alsnog heel erg van genieten. Verder vind ik je woordkeuze en de vergelijkingen die je gebruikt op een bepaalde manier best wel super, zeg maar, gewoon om dingen als:
    Zelf kaatste ze als een stuiterbal tussen het plafond en de plastic ondergrond, onoverwinnelijk energiek dankzij een kinderfeestjespannenkoek en haar eigen lichaamsgewicht in snoepgoed.
    of:
    Onderhand hadden mijn wangen dezelfde kleur als Breanna’s rode kleurkrijt aangenomen, waarbij ik ze kon voelen gloeien alsof het vreselijk warm geworden was.
    of: "ar-ti-cu-lééééé-ren" of: "bijna-kus" (ik heb speciaal voor jou een aantal dingen die ik zo geweldig vond teruggezocht (: ).
    Ik denk dat ik dat misschien wel een van de geweldigste scènes in dit verhaal vond, dat met die bijna kussen. Er zit een hoop humor in dit verhaal, dat ook nog, hoewel het ook hele verdrietige thema's heeft, maar dat soort dingen zorgen er echter voor dat het verhaal heel erg verdrietig wordt, waar bij komt dat het verdriet hierin op een hele mooie manier verwerkt wordt, zoals hier aan het einde ook wel blijkt en het idee van hoe Jonathan en Anna elkaar aanvullen. Ik heb echt tranen in mijn ogen gehad op bepaalde momenten in dit verhaal en dat zegt wel wat (':
    Overigens was de ontmoeting van Zac en Judy in het springkasteel aan het begin van het verhaal misschien ook wel een van mijn favoriete scènes (:
    Ik vind de liefde tussen Zac en Judy heel mooi en ik vind dat je het heel mooi opgeschreven bent. Ik vind het mooi zoals ze elkaar eigenlijk op een hele onverwachte plaats ontmoeten en hoe het dan toch allemaal lijkt te kloppen.
    Het personage dat me waarschijnlijk het meest aan mezelf doet denken is dan denk ik toch wel Judy, omdat ik heel goed kan begrijpen hoe ze Zac niet gelijk vertelt wat er is gebeurd met haar zus. Ik ben zelf erg gesloten, dus ik zelf het in zo'n geval waarschijnlijk ook heel moeilijk vinden om erover te praten.
    Een favoriet personage heb ik denk ik niet echt helemaal, maar als ik dan toch zou moeten kiezen zou ik denk ik Breanna zeggen, omdat kleine kinderen gewoon ontzettend lief zijn en omdat Judy zonder haar Zac nooit had ontmoet (:
    Wat betreft tips/kritiek ben ik het eens met de mensen onder me: die heb ik niet, behalve dat het verhaal best langer had mogen zijn, zodat wij er minder snel afscheid van hadden moeten nemen ^^
    Maar verder kan ik alleen maar zeggen dat ik dit verhaal prachtig vond, erg leuk om te lezen! En ik denk dat ik wanneer ik daaraan toe kom ook je andere verhalen eens moet gaan bekijken, omdat ik je schrijfstijl echt heel goed vind!
    Oh, en er was nog één vraag die ik wel aan jou zou willen stellen, gewoon uit nieuwsgierigheid: Hoe ben je erop gekomen om dit verhaal te schrijven? Of nou ja, hoe heb je het bedacht, zeg maar, wat was je inspiratie? En wist je toen je begon met schrijven al precies hoe je het verhaal wilde laten verlopen of is dat tijdens het schrijven pas echt gekomen? (Dat was dus vraag twee, ik kon er zelf meer dan één bedenken ^^)
    Ik denk dat dit het zo'n beetje was, ik hoop dat mijn reactie een beetje aan je verwachtingen voldoet, haha (:

    5 jaar geleden
  • Gibigianna

    Dit verhaal is echt echt echt waar prachtig!
    Ik ben jaloers op jouw schrijfstijl! T'is echt ontzettend mooi! Absoluut de moeite waard om te lezen. Jij moet er serieus aan denken een boek uit te geven!

    5 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen