Foto bij 010.

Dit is een korter hoofdstuk, net zoals de vorige. Hierna zal een langer hoofdstuk komen. Veel leesplezier!

xx

Ik had moeite om op te staan. Mijn benen leken wel kilo's zwaar. Alles deed zeer. Het leek alsof ik een dikke klap had gehad.
'Sarah!' Thomas rende naar me toe en tilde me op. 'Wat gebeurde er? Je viel opeens neer..' mompelde hij verbaasd. Hij legde me op de bank neer en keek me bezorgd aan.
Ik schudde mijn hoofd, wat betekende dat ik niet wilde praten. 'Niet nu Thomas,' fluisterde ik, 'niet nu.'
Thomas keek me aan en haalde wat krullen uit zijn gezicht. 'Wanneer dan wel, Sarah? Je zegt dingen en als iemand ernaar vraagt zeg je dat het niets is. Die Alison heeft gewoon de macht over je. Ze is maar een droom!' riep hij uit.
Met grote ogen keek ik hem aan. 'Alison is geen droom, ze is mij in de toekomst! Snap je het nou nog niet?' Met betraande ogen rolde ik me helemaal in een dekentje. Hij snapte er gewoon niets van, maar dan moest hij ook niet dingen gaan zeggen die niet waar waren.
'Leer het me dan!' smeekte Thomas. Toen stond hij opeens op en liep naar buiten. 'Bekijk het maar!' Na die woorden smeet hij de deur dicht.
Ik rende naar het raam en zag hem nog door de regen fietsen, een andere kant op dan waar zijn huis was.
Thomas keek nog even achterom en trapte toen harder op de pedalen van zijn fiets. Hij fietste de hoek om en was toen uit het zicht verdwenen.
Toen reed er een auto op de oprit. Mijn moeder. Ze stapte uit met een vrolijke glimlach op haar gezicht en ze liep naar de voordeur. 'Sarah, ik ben thuis!' riep ze terwijl ze de deur opende en de woonkamer in liep.
Ik draaide me om en keek haar met rood behuilde ogen aan. 'Hoi mam.'
'Ik zag Thomas net..' begon ze, maar toen zag ze mijn gezicht. Snel liep ze op me af en sloeg haar armen om me heen. 'Oh lieverd, wat is er gebeurd? Wil je erover praten?' vroeg ze, met haar gezicht in mijn haar.
Ik knikte en ging op de bank zitten met het dekentje over me heen. 'H-hij snapte me niet..' Ik sloeg mijn ogen neer en begon weer te snikken. Kon ik daar niet mee ophouden? Het maakte er niet makkelijker op om mijn verhaal te vertellen.
'Vertel het me, en rustig.' Mijn moeder ging naast me zitten en keek me bezorgd aan. 'Zo, vertel het nu maar,' zei ze toen.

'Dromen? Maar liefje, waarom heb je me daar nooit iets over verteld?' Mijn moeder nam mijn gezicht tussen haar handen en drukte een kusje op mijn voorhoofd.
Ik haalde mijn schouders op en glimlachte toen houterig. 'W-weet ik niet, m-misschien zou je me raar vinden..' mompelde ik. Het klonk raar in mijn oren. Mijn moeder nam me serieus en begreep me. Dat deed Thomas niet.
Mijn moeder schoot in de lach, en het klonk zo aanstekelijk dat ik ook moest lachen. 'Daar is toch niets raars aan. Dromen kun je niet zelf bepalen, en dan komen er soms leuke dingen of minder leuke dingen. Dat heb je zelf niet voor de hand, jammer genoeg.'
Ik glimlachte en knuffelde haar. 'Mam, hoe was het bij tante Rachel?' vroeg ik toen.
'Het was zo fijn om haar weer eens te zien. Het is nog steeds dat geweldige meisje van vroeger. Nog altijd even komisch en grappig, maar ze is wel een stuk serieuzer geworden.' Mijn moeder keek mij even aan en glimlachte toen. 'Ze heeft een dochter van ongeveer jouw leeftijd, je nicht Amarins. Vanavond komen hen ook op bezoek,' zei ze.
'Oké.' Ik knikte en stond op. 'Laat ik me dan maar gauw gaan douchen,' zei ik en ik rende snel naar boven.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen