Foto bij 033. Thorin.

Thorin ramde met zijn vuist op tafel, zodat zijn knokkels eerst wit werden en toen rood. Het deed pijn, maar hij gaf er niets om.
‘Dit was tijdverspillen,’ gromde hij en hij beende de kamer uit. Hij voelde de verwarde ogen van Blythe en Mabel in zijn rug steken. Thorin kon zich niet bedenken wat voor tovenarij hen hier had gebracht en ook niet waarom iedereen zogenaamd op de hoogte van zijn reis bleek te zijn. Blythe had gezegd dat ze wist wat er met hen zou gebeuren, dat iedereen dat wist, maar daar was geen bewijs van. Ze wist net zoveel als zij wisten. Misschien nog wel minder.
Thorin was een willekeurige deur door gegaan en een trap op geklommen. Uiteindelijk stond hij op een dakterras. De lucht was wederom grijs en fris en even sloot hij zijn ogen, in een poging te doen alsof hij nog gewoon in Midden-Aarde was. Het lukte niet echt, omdat de lucht hier was doordrongen van verbrandingsgassen. Thorin ademde diep uit en draaide zich toen defensief om bij het horen van voetstappen.
‘Jemig, ik ben het maar,’ zei Blythe zodra ze de glazen deur helemaal open had geschoven. Thorin draaide zich weer om, zodat hij haar niet hoefde te zien. Hij wist niet of het juist was, maar hij kon niet anders dan haar de schuld van dit alles te geven. Hij wilde dan ook liever dat ze wegging, want ze zaten al met elkaar opgescheept en hij wilde het niet voor zijn metgezellen – en uiteindelijk ook zichzelf – verpesten. Hij wilde het risico niet lopen om tegen haar uit te vallen en dan verkeerde dingen te zeggen. Zo had hij de tovenaar immers ook weggejaagd.
‘Waarom loop je toch elke keer weg?’ Ze leunde met haar roomkleurige armen op de balustrade, net zoals hij deed. Haar bruine haren lagen op haar rug en een pluk was achter haar oren gestreken. Ze keek naar hem met een vreemde blik in haar ogen. Thorin durfde er niet zeker van te zijn, maar ze leek bezorgd, bezorgd en bang.
Hij wist niet wat voor reactie nu gepast was en ook niet wat hij überhaupt zou moeten antwoorden als hij zijn mond open had willen doen. Hij had eigenlijk al besloten om niets te zeggen, want er viel niets te zeggen. Er was geen aanwijzing, niemand wist hoe ze hier kwamen en ook niet hoe ze weer weg konden komen.
‘Het spijt me dat de video niet kon helpen.’ Blijkbaar had ze begrepen dat hij niet van plan was iets te vertellen over wat hij ervan vond, want ze keek hem niet meer aan terwijl ze praatte. In plaats daarvan waren haar ogen gericht op de gebouwen in de verte. Sommigen staken er als pieken uit, anderen lagen in de schaduwen die daardoor werden opgeroepen. ‘Je denkt vast dat we jullie voor de gek houden.’
Thorin haalde enkel zijn schouders op. Was dat dan wat hij moest denken?
‘Nou, weet je. Dat is niet zo. Mabel is misschien raar, maar zij wist hier ook niets van en ik ook niet toen ik jullie aansprak nadat de tram jullie had aangereden.’
Het geluid van haar stem werd duidelijker aan zijn linker kant, waaruit hij opmaakte dat ze haar gezicht weer naar hem had gekeerd. Thorin knikte als antwoord.
Blythe zuchtte.
‘Dan niet.’
Ze draaide zich om, maar Thorin deed hetzelfde.
‘Ik geloof je nu wel, hoor,’ bromde hij met tegenzin. Hij wist niet of hij het écht geloofde of dat hij het graag wilde… Hij wilde hier gewoon zo graag weg, dat hij iedere hulp, hoe weinig en nutteloos ook, met beide handen wilde aangrijpen. Bovendien kon hij niet vergeten wat Blythe al voor hen had gedaan. Nog steeds was er een mogelijkheid dat ze hen alleen maar in de val probeerde te lokken, mar tot nu toe zag het er naar uit dat ze echt om hen gaf. Het voelde verkeerd om daar zo klakkeloos van uit te gaan, maar hij kon niet anders, elke keer als hij in haar heldere ogen keek.
Om haar lippen verscheen een kleine glimlach, die al snel weer verdween. Ze liep weer naar binnen, door de grote, glazen deur en wenkte hem niet. Blijkbaar vond ze dat ze genoeg had gezegd en wilde ze verder niet met hem alleen zijn. Of ze verwachtte dat hij gewoon achter haar aan zou lopen.
Thorin wilde dat niet. Hij wilde niet naar binnen en daar de verwarde gezichten van zijn mannen zien. Hij wilde niet zien dat ze zich zorgen maakten en hij wilde hen niet laten zien dat voor hem precies hetzelfde gold. Hij had namelijk geen idee hoe hij dit zou moeten oplossen.

Reacties (7)

  • LynnBlack

    Awh hulpeoze Thorin is echt zo zielig, je moet er gewoon medelijden mee hebben! Nu weet ik dus dat hem kidnappen geen goed idee is ;p

    8 jaar geleden
  • DeroGoi

    Hopelijk vinden ze snel een spoor hoe ze moeten terug keren!! Snel verder x

    8 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen