Foto bij XLVI  Perrie Edwards

De volgende ochtend word ik wakker met een barstende hoofdpijn en ik weet niet of het komt omdat het gisteren ontzettend druk was op de jaarmarkt of omdat Mia werkelijk geen seconde haar mond kon houden. En dat ze de stiltes tussen ons opvulde, dat was nog niet zozeer het probleem. Meer het feit dat ze me steeds Tobias noemt in plaats van Perrie. Ik denk dat ik wel zo'n duister vermoeden heb waar het vandaan komt, maar toch vind ik het vervelend. Ik heb niet voor niets de naam Perrie gekregen. En daarbij zou ik als ik een meisje zou zijn, vast ook niet blij zijn met een naam als Tobias. Ik bedoel, hoe kun je dat verbuigen tot een meisjesnaam? Die vraag heb ik mezelf ook al honderden keren bij mijn eigen naam gesteld, maar ook daar heb ik nog altijd geen antwoord op gevonden. Misschien moet ik het Jade eens vragen, misschien heeft zij nog een bijzondere naam of een mooie variatie op de mijne.

Uiteindelijk eet ik onder dwang van mijn moeder mijn kommetje cornflakes leeg voordat ik naar Jesy vertrek. Gelukkig hebben we gisteren onze spullen gewoon in het buurthuis kunnen laten staan want momenteel staat mijn hoofd er niet naar om nogmaals met alle rommel te slepen.
Ik gris mijn jas van de kapstok en open dan de voordeur om te vertrekken. Regendruppels spatten op het stoepje voor de voordeur uiteen en ik weet dat ik drijfnat bij Jesy aan zal komen als ik geen paraplu pak. Dus ga ik op mijn tenen staan om een paraplu van het schapje boven de kapstok te pakken. Ik vouw de fleurige paraplu uit en loop dan op hoog tempo naar Jesy's huis.

Jesy staat met een grote capuchon over haar hoofd bij Maria en terwijl haar oudere broer Jonathan over de motorkap gebogen staat. Jade, Jesy's oudere zus houdt een paraplu boven zijn hoofd en als ik binnen gehoorafstand ben, hoor ik haar tegen Jonathan mopperen dat hij niet zo moet vloeken.
'Hé,'zeg ik als geen van de Nelsons me op lijkt te merken. Direct kijkt Jesy op en glimlacht naar me.
'Hé, je bent de eerste.'
'Is Jade me niet voor?'vraag ik. Jesy's zus kijkt me bevreemd aan.
'Dat is zijn vriendin. Je weet wel, dat kleine meisje met die golvende, bruine lokken,'legt Jesy uit, terwijl ze met haar ogen rolt. Ik hoor Jade zuchten en dan ontsnapt er een vloek uit haar mond, waarna Jonathan haar er nadrukkelijk op wijst dat ze niet zo moet vloeken.
'Maria heeft er moeite mee vandaag?'gok ik om de aandacht af te leiden van Jesy's kibbelende broer en zus. Jesy knikt.
'Geen zin, blijkbaar. Maar ja, heb jij zin in de dag met dit zeikweer?' Ik haal mijn schouders op en doe mijn best om scheef te glimlachen.
'Nee, eigenlijk ook niet nee,'geef ik toe.
'Precies. Dan zijn Mar- Ach, kijk nou toch, daar komt je zonnestraaltje aan,'grinnikt Jesy. Direct draai ik me om en ik zie Jade aankomen in een grote, knalgele regenjas met oogjes en een snavel en daaronder haar donkerblauwe regenlaarzen.
'Excuseer me,'zeg ik en voordat ik hoor hoe Jesy "doe maar" mompelt, ben ik al onderweg naar Jade. Ik steek de paraplu wat naar haar uit.
'Goedemorgen, Six,'begroet ze me. Ze gaat op haar tenen staan en kust met haar ijskoude lippen, de mijne.
'Morge, eendje van me.' Jade grinnikt.
'Sorry, hij is al zó oud, maar ik had haast en het was het enige wat ik kon vinden,'protesteert ze dan.
'Het staat je wel schattig,'stel ik haar gerust. Jade zet haar capuchon af en ineens hoor ik achter me: "Oh, die Jade!" Ik draai me om naar Jesy's zus en lach dan. 'Ze wist niet meer wie je was,'leg ik uit. Jade knikt en dan gaan we onder de paraplu naar Jesy toe, die inmiddels weer in de auto zit om Maria te starten. Enkele seconden protesteert de oude auto, maar dan start ze toch. Jesy draait het raampje naar beneden en roept over de ronkende motor heen een bedankje naar haar broer en zus. Die druipen terug naar binnen.
'Kom er maar in. Volgens mij wordt het nog wel even voordat Leigh er is. Misschien kunnen we haar maar beter oppikken,'zegt Jesy dan. Jade en ik nemen op de achterbank plaats en dan rijdt Jesy de oprit af. Voordat Jade haar gordel vastmaakt, trekt ze haar natte regenponcho uit en ik aangezien het haar niet lukt, besluit ik haar te helpen.

Twintig minuten later staan we met z'n vieren weer voor het buurthuis. Hoewel het weer niet erg uitnodigend is om naar buiten te gaan en gezellig de jaarmarkt te bezoeken, heerst er al behoorlijk wat bedrijvigheid onder de standhouders in het buurthuis. Mensen fladderen heen en weer tussen de stands en maken hier en daar een praatje. De sfeer is gezellig en zelfs mijn bonzende hoofd staat het toe om er van te genieten.
Als we binnenkomen, begint ineens iemand vlakbij ons te applaudisseren, waarna al snel de hele zaal volgt. Jade, die naast me loopt, verschiet direct van kleur en haar wangen die bleek waren geworden door de vaag koele lucht in de auto, kleuren vuurrood.
'Little Girls! Colors of the Spirit!' Het gejoel galmt door totdat we bij onze stand zijn en inmiddels allemaal vuurrood gekleurd proberen zo geconcentreerd mogelijk alles klaar te maken voor de opening van de markt.
'Dat was awkward,'mompelt Leigh naast me, terwijl ze de folders weer netjes recht zet in het bakje.
'Zeg dat wel ja. Jeetje, we lijken wel helden,'antwoord ik. Leigh en ik babbelen wat verder en komt Jade bij ons staan.
'Weet je,'begint ze. 'Ik zag vanochtend iemand door de stromende regen rennen en ik dacht: "Waarom zou je in de stromende regen rennen als je ook gewoon binnen kan zitten. Je weet wel, warm en droog" en toen bedacht ik me, dat je het voor een goed doel zou kunnen doen. Voor jezelf of voor een ander,'zegt Jade grijnzend.
'Een sponsorloop?'vraagt Leigh. Jade knikt.
'Er zijn er vast wel die dat willen doen. En dan treden wij op voor de muziek, misschien wordt het wel wat.' Leigh en ik knikken instemmend.
'We hebben het er later wel over,'fluistert Leigh dan en dan staat ze de man voor onze stand te woord.
'Ik vind het een goed idee. Het is voor de sporters eens iets anders dan hun standaard rondje en voor ons een goede manier om iets te doen voor het doel,'zeg ik. Jade glimlacht.
'Ik hoopte stiekem als dat je het een goed idee zou vinden.'
'Weet je wat ik een goed idee vind?' Een akelige stem vult mijn gehoorgangen. Ik dacht dat ik deze stem nooit meer hoefde te horen. Mijn ademhaling verzwaart meteen en ik doe mijn best om me te concentreren op de foldertjes in mijn handen en vooral heel erg mijn best te doen om te spelen dat ik het niet gehoord heb. Maar toch hoor ik het. 'Revenge.'

---
IK BEN WEER TERUG!
Sorry dat ik SATB gisteren nog niet geüpdatet heb, ik was nog moe van de ellendelange terugreis en ik wilde geen shitty-hoofdstukje schrijven. #SorryNotSorry
Maar mijn vakantie was prima, afgezien van het weer.
Ik heb er zin in om weer te schrijven en bedankt dat jullie allemaal je abo hebben behouden. Jullie zijn echt de beste abo's ever!

Reacties (2)

  • chanyeoI

    Waarom die cliffhanger?! Ik wil weten wie het is....
    +Kudo

    5 jaar geleden
  • BOOKWURM

    Revenge klinkt niet leuk

    5 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen