Foto bij 003 Harry

P.o.v Harry Edward Styles

Langzaam probeerde ik mijn ogen open te maken, helaas lukte het maar met een oog. Veel was er niet te zien, een fel licht was er wel.
Het leek een wit licht, het licht dat je ziet als je in een lamp kijkt, waardoor je ogen verblindt worden, de kleur van het einde van een lange rit in een donker tunnel.
Alleen wist ik dit keer dat dit geen licht was waarvan je blij zou worden, uit duizenden kende ik deze lichten, de lichten waar ik dagenlang heb geslapen, gebeden en gehuild als een kleine jongen. Deze lichten waren het laatste wat mijn oma enkele jaren geleden had mogen zien.
Met moeite probeer ik met mijn ene oog, dat wel doet wat ik mijn lichaam vertel, te scannen waar ik lig en waar de jongens zijn.
Alles lijkt op elkaar, geen enkel ding in deze ruimte lijkt apart te staan van de rest. Net als in de strenge en koude winter.
In de winter kan er geen onderscheid gemaakt worden tussen verschillende dingen. Alles lijkt in de winter op elkaar en vervaagt.
Zo zien mijn ogen deze witte, koude en verschrikkelijk ruikende ruimte.
"He is awake!" Hoor ik iemand hysterisch schreeuwen, gelukkig herken in de stem. Het is de stem van mijn zus Gemma.
Zo goed als ik met mijn ene oog kan zien, zie ik hoe mijn moeder, mijn zusje en een dokter de ruimte inlopen.
"Hello Harry, how do you feel? Do you know where you are? and finally do you know which date it is today?"
Ik hoor een zware mannen stem deze enkele vragen aan mij stellen, het duurt even voordat ik realiseer wat hij zegt maar het lukt me om zijn varegn te beantwoorden.
"How do I feel, you want to know? I feel horrible, I can't see anything with my left eye, my chest is hurting like freaking hell, and my head is pounding,
it's pounding so hard my vision doesn't become clear at all!' Deze worden kwamen er woedend uit met een ondertoon van verachting.
Ik zag hoe de gezichten van mijn moeder en zus van een glimlach naar een geschokt beeld gingen.
"So I am NOT feeling wel. Second I can guess where I am. Not many places have these lights, so yes I am in a Hospital. And last but not least - deze woorden sprak ik met enkel sarcasme en verachting uit - No have fucking idea which date it is and I also have no clue for how long I am laying here."
De dokter die nog steeds voor mijn bed stond, had nog steeds geen enkele spier bewogen. Nog steeds stond zijn blik het zelfde.
Na een korte pauze, begon hij weer met zijn lage stem te praten. " I can explain why you have so much pain. Firstly, your left eye is all blue and swollen by a blow against a hard metal object and there might be a crack in your eye socket. Secondly, you have two bruised ribs, which one is heavily bruised.
Thirdly, you have a mild concussion and therefore your vision will be bad, but within a few days, this should be pulled away. If not then, we must take a brain scan figure out where the mistake is. I will come to you in a couple hours, I leave you now with your family."
Met deze woorden gesproken te hebben, mijn moeder en zus een hand gegeven te hebben, liep hij de kamer uit.
Het gezicht van mijn moeder sprak boekdelen, haar hart was vast en zeker gebroken en zal niet meer met ducktape te maken zijn, in ieder geval niet zolang ik niet op de been zal zijn. "Honey, how are you? And you look pretty messed up." Het waren de liefdevolle en kalmerende woorden die uit de mond van mijn moeder kwamen. Ze wilde me aanraken, voelen dat ik nog helemaal leef, mijn hartslag horen kloppen en mijn warrige haar goed doen. Maar ik zag de pijn en onwetendheid in haar ogen, waarschijnlijk was ze bang, bang om me te bezeren, me aan te raken, me te laten vallen zodat mijn porseleinen witte huid in stukken valt. Het was de ergste nachtmerrie van elke moeder om haar kind zo te zien lijden, het gevoel van machteloosheid het toekijken hoe je kind pijn heeft en zelf er niks aan kunnen doen. Dat is machteloosheid en zo voelde ze zich, ik hoefde het niet te horen dat ze het zei, ik wist het gewoon.
Ik wilde van alles tegen ze zeggen, maar het leek alsof iemand mijn keel dicht had geknepen. Iemand wilde niet dat ik zo spreken.
Het werd stil. Op het piepen van de machines die mij hielpen in leven te blijven na.
Op eens begon ik te praten, eerst hield ik me groot ondanks alle pijn die ik had. Maar het waren de ogen van Gemma waardoor ik brak, ze keek naar me met medelijden, dat had ik niet nodig. Dat wilde ik niet. Echter was dit mijn breekpunt. Ik huilde, schreeuwde, vloekte en was kwaad op alles en iedereen, maar nog het meest op mezelf. Want diep in me ergens in een klein verscholen hoekje, wist ik dat ik het ongeluk veroorzaakt had.

"Harry you're awake, They just told me a few minutes ago." Het was Simon die binnenkwam stormen.
Het enige wat ik wilde weten is hoe het met de jongens ging.
Met een wanhopige en hese stem vroeg ik hoe het met de rest ging. Het gezicht van Simon bezweek onder deze vraag en keek droevig.
"If you really want to know I will tell you." Het enige wat uit mijn mond kwam was een 'Yes'.
"okay then, Zayn has a fractured shoulder and a shattered shin bone, he is now in the OR, Liam has a collapsed lung, a severe concussion and a displaced cervical vertebra, Niall has a broken leg and some bruises. He is the only one who isn't that injured."
Een zucht verliet zijn lippen, de enige die hij nog niet op had genoemd was Louis. Mijn hart stond stil, nee Louis mocht niet dood zijn, zonder hem was het leven grijs en saai zijn. "Louis, Louis is in a coma. And the busdriver died instantly."
Na die ene zin stortte mijn wereld in, de grond zakte onder me weg. Mijn lichaam begon te shaken en trillen, tranen stroomde ongewild over mijn wangen.
"No, it can'be. No" Het was slechts een fluistering die mijn lippen verliet. Mijn lichaam werd warm, het bloed kolkte en kookte door elk minuscuul haarvat, woede, angst en de pijn die verder gaat dan het lichaam ging. De ziel. Mijn ziel deed pijn, omdat door mijn stomme fout een vriend in coma lag en een man dood is.
Ik probeerde met al mijn kracht die ik nog bezat, uit het bed te klimmen. Maar tevergeefs mijn moeder hield me vast, zodat ik niet weg kon.
Het was een noodgreep van moeder tot zoon, zij zorgde ervoor dat haar zoon veilig zou blijven. Een kleine snik verliet haar lichaam. Ze zou me zo niet mogen zien.
Ik trooste mijn moeder zoals ze me net heeft getroost. Samen voelen we ons veilig, wij waren een. Met deze rust gevende gedachte en mijn uitgeputte lichaam viel ik in een ongewilde slaap.

Reacties (1)

  • Translator

    Omg. Ik moet echt bijna huilen. Ik dacht eerst dat de dokter zou zeggen dat Louis dood was.
    Enneuh ik hevig zo het gevoel dat Harry wat verliefd is op Louis maar ik kan natuurlijk verkeerd zijn.

    5 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen