Foto bij XLVIII  Perrie Edwards

Jade ligt als een prinsesje naast me te slapen. Haar gezichtje is prachtig en zo kalm. Zo rustig, zo mooi. Zelfs al sieren vier afdrukken van een ring haar slaap, is ze wonderschoon. Haar bruine lokken vallen om haar gezicht en als een klein bolletje opgekruld ligt ze in mijn bed. Het meisje maakt mijn verschrikkelijke, verwassen Nirvana-shirt nog mooi.
Haar schoonheid maakt het lastig om haar niet te kussen. Om niet naast haar te gaan liggen en net als zij, naar een andere wereld te vertrekken. Een wereld waar er geen klootzakken zijn die haar lastig vallen ten omwille van mij.
Bij de gedachte aan Grayson, krommen mijn tenen zich. Hij had mij moeten pakken, niet haar. Mij had hij het licht voor mijn ogen uit moeten slaan, maar van Jade had hij af moeten blijven. En het is maar goed dat Jade niet weet hoe kwaad ik op hem ben geworden. Dat ik, nadat ik haar opgevangen heb, ik volledig door het lint ben gegaan en gevochten heb tot omstanders ons uit elkaar getrokken hebben. Dat ik hem zo goed als met de grond gelijk heb gemaakt door alle woede en alle adrenaline, terwijl ik hem toeschreeuwde dat Jade gelijk had. Dat iedereen mens is, maar dat mensen zoals hij zouden moeten branden in de hel.
Het verbazingwekkende was dat ik zowaar niet de enige was die er zo over dacht. Mensen die me toejuichten toen zijn bloed over zijn gezicht liep. Toen hij eindelijk eens voelde hoe het is om slachtoffer te zijn. Het was fijn en verschrikkelijk tegelijk.

'Pez?' Jade's slaperige stem laat me opschrikken uit mijn gedachten. De wekker klinkt op de achtergrond.
'Shit, sorry, Jade. Gaat het?' Met een vluchtige beweging pak ik mijn mobiel om de wekker uit te zetten en wend me dan direct weer tot Jade. 'Jade?'
'Ja?'
'Mag ik je wat vragen?' Jade knikt. 'Weet je waar je bent?'
'In jouw bed, in jouw huis.' Ik knik goedkeurend.
'En weet je mijn achternaam?'
'Edwards.'
'Het huisnummer van je eigen huis?'
'Zeventien.'
'Volgens mij zit het wel goed.'
'Volgens mij ook,'grinnikt Jade. Ze haalt haar hand door haar warrige haar en blijft vervolgens in de klitten hangen, waardoor haar gezicht een pijnlijke uitdrukking krijgt.
'Gaat het? Wacht, laat me je helpen.' Nog voordat Jade me kan antwoorden, besluit ik haar te helpen. Mijn vingers kammen voorzichtig de klitten uit haar haren, waardoor haar vinger weer vrijkomen. 'Je haar is zo mooi. En het ruikt zo lekker,'mompel ik.
'Amandel,'zegt Jade. 'Weet je wat ik mooi vind aan jou?' Ik knik en kijk haar afwachtend aan. Maar Jade lijkt me geen antwoord te gaan geven.
'Jade?'
'Ik wist dat je dat ging zeggen. Ik was spanning aan het opbouwen.'
'Oh.'
'Alles,'antwoordt Jade dan. 'Alles aan jou is mooi. Van je ijsblauwe ogen tot de manier waarop je loopt, van je witte tanden tot je eerlijkheid, van je bezorgdheid tot je lach. En vergeet alles wat ik niet gezegd heb niet.'
'Jade, volgens mij ijl je,'bloos ik.
'Of als je bloost. En nee, ik ijl niet, dat weet ik heel zeker. Perrie, jij bent misschien niet zo tevreden met jezelf, maar voor mij ben je perfect. En als je ooit de mogelijkheid krijgt om je te transformeren en je wordt een meisje, dan weet ik zeker dat je ook prachtig bent. Jij bent jij, ik houd van je en je bent geweldig zoals je bent.'
'Jade, zoiets moet je niet zeggen,'zeg ik zachtjes. 'Het zijn mooie woorden van een mooi meisje, maar je hoort ze niet tegen mij te zeggen. Je spaart ze voor iemand die bijzonder is.'
'Jij,'zegt Jade en ze prikt me in mijn borst. Het is bijna eng, zo doordringend als ze me aankijkt. 'jij bent bijzonder. Al mijn hele leven bewaar ik ze voor iemand zoals jij. En dat meen ik. Mijn hele leven heb ik ze bewaard voor jou.'
'Dank je wel,'fluister ik zachtjes. 'Je bent veel te goed voor deze wereld, maar je bent vooral ook veel te goed voor mij.' Jade zegt niets, maar ze kruipt tegen me aan en nestelt zich tegen me aan. Bijna automatisch leg ik mijn armen om haar heen en steunt mijn hoofd op haar hoofd.

'Je hebt gevochten nadat ik out was, ik weet het.' Jade kijkt me aan. 'Je hebt hem toch wel goed in elkaar gemept, hè?' Ik glimlach. Het is zo raar om de woorden uit Jade's mond te horen.
'Ehm...'
'Ik bedoel, ik ben niet voor geweld, maar die verschrikkelijke klootzak verdiende het om eens goed op zijn plek gezet te worden.'
'Ik heb hem op zijn plek gezet,'zeg ik glimlachend. 'Terwijl ik mijn best deed om hem het licht voor zijn ogen uit te slaan, juichte iedereen me een soort van toe, totdat de beveiliging ingreep.' Ik verdraai de waarheid een beetje, maar het is grotendeels de waarheid.
'Goed zo,'glimlacht Jade, waarna ze bewust de bloedende scheur in mijn lip kust. 'Oh, en vergeet die geweldige onvoorspelbaarheid niet.'
'Jade, stop.'
'Oké, kus me dan,'giechelt ze. En ik sla het aanbod niet af. Ik kus haar en laat dan voorzichtig mijn tong haar mond binnenglijden. Het is geheel in Jade's stijl, is het een liefdevolle, zachte kus. En ik vind fijn. Jade heeft zo'n geweldig effect op me.

'Woah, fuck.' Verschrikt maak ik me los van Jade en in mijn eerste reflex gooi ik mijn mobiel, die ik nog altijd in mijn hand heb, in Jonnie's richting. Hij lijkt er echter bedacht op te zijn en vangt hem op. Achter hem hoor ik Moo lachen. 'Sorry, ik wist niet dat ik stoorde. We maakten ons een beetje zorgen.' Sinds Jonnie een vriendin heeft, gedraagt hij zich ineens als een vadertype. Nu zou ik eerder een type Jonnie als vader willen dan een type als Mark, maar toch is het een vreemd idee, aangezien Jonnie nauwelijks drie jaar ouder is.
'Ehm,'stotter ik.
'Alles gaat prima hier,'glimlacht Jade sneaky. Jonnie en Moo lachend.
'Ja, zo'n vermoeden hadden we al,'giechelt Moo dan, waarna ze haar armen om Jonnie heen slaat. 'Ik neem hem wel mee.' Moo sluit de deur en Jade en ik kijken elkaar nogal bevreemd aan. Precies als ik een opmerking wil maken, hoor ik Jonnie roepen: "Laat het uit je hoofd om iets te zeggen, Perrie! Jij presteert het ook om binnen te komen als ik bezig ben met zaken waar jullie je later nog wel mee bezig houden!"
Opnieuw kijken Jade en ik elkaar aan en vlak voordat we in lachen uitbarsten, horen we Moo al lachen.

---
Feitelijk is het nog op de goede dag, maar goed.
De planning van mijn ouders klopte niet met die van mij. Sorry voor dit "hm-mm, kan beter"-hoofdstukje ._.
Om even mijn eigen vragen te beantwoorden, ja, ik heb ook al eens gevochten. No details, haha.
En ik denk dat Jade mijn favoriete personage is, omdat ze best wel veel op mij lijkt. Maar natuurlijk mag ik als schrijfster geen voorkeur hebben :x

Reacties (2)

  • BOOKWURM

    Hahahah ik vind dit xhappie eigenlijk behoorlijk geweldig hoor hahah

    4 jaar geleden
  • chanyeoI

    Dat laatste stukje vind ik echt geniaal!
    +Kudo

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen