Foto bij L ›› Jade Thirlwall

De volgende ochtend komt mijn moeder zonder kloppen mijn kamer binnen. Ze stormt mijn kamer binnen en omdat ze zo snel mogelijk bij me wil zijn, ploegt ze enkele stapels boeken overhoop.
'Mam, mam, wat is er aan de hand? Je vermorzelt Papertowns bijna!'roep ik met mijn slaaphoofd. Mijn haren staan nog in alle richtingen behalve de goede en ik ben nog maar half wakker.
'Je was nog niet wakker en ik besloot om me alvast over de papieren te buigen en nu zag ik dat het eindelijk- Ik dacht, ik moet het Jade meteen laten weten!'ratelt mama. Niet-begrijpend kijk ik haar aan.
'Mam, je ratelt ontzettend, wat is er aan de hand?'vraag ik slaperig.
'Kijk!' Mama duwt een papier in mijn handen.
'Dat kan ik toch niet lezen, het is aardedonker hier.'
'Wacht, ik doe wel even een lichtje aan.' Haastig staat mama op en stommelt door de kamer en knipt het licht aan. Ik knipper een paar keer met mijn ogen en tegen de tijd dat mijn ogen aan het licht gewend zijn, zit mijn moeder alweer op de rand van mijn bed. 'Kijk!' Mama wijst op een reeks getallen die in haar kriebelige handschrift op het papier staan. Het kost me drie seconden om het tot me door te laten dringen.
'Oh. Mijn. God!' Ik gil en voor een moment lang flip ik volledig. Mama is minstens net zo enthousiast als ik en nog geen minuut na mijn gil, staat Karl met een ontzettend slaaphoofd in de deuropening.
'Vanwaar de paniek? Wie is er vermoord?'
'Mijn God!'krijs ik naar hem. 'Het beste in zijn leven staat op het punt te gebeuren en jij vraagt wie er vermoord is?' Ik gil nogmaals en mama legt in enkele woorden de situatie uit.
'Leuk,'is Karl's matige antwoord. Ik stuur hem meteen mijn kamer uit en blijf opnieuw met mama achter.
'Misschien moet je Perrie bellen. Ik weet niet of Deborah ook al op is en zich over de financiën gebogen heeft, maar hij vindt het vast ook leuk om dit van jou te horen,'zegt mama. Ik knik en tover mijn mobiel tevoorschijn. Bijna automatisch weten mijn vingers zijn nummer in mijn telefoonboek te vinden. Enkele keren gaat hij over, maar dan klinkt zijn slaperige stem aan de lijn.
'Hi, zit je?'
'Ehm, ik lig, is dat ook goed. Ook hallo.'
'Sorry, ik heb je iets heel, heel belangrijks te vertellen en ik wil niet dat er ongelukken gebeuren.'
'Oké?'
'Luister, gisteren was een groot succes. We kregen veel aandacht en zijn zelfs op landelijke televisie geweest gisteravond.'
'Dat weet ik, Jade.' Hij heeft dus nog helemaal geen idee waar ik heen ga. In dat opzicht is hij wel echt een jongen. Pas als het glas helemaal helder is, als er geen dauwdruppel te zien is, ziet hij het.
'Ja, dat heeft veel geld opgeleverd. Heel veel geld.' Perrie heeft het nog steeds niet door. 'Je hebt nog steeds geen idee waar ik heen wil, of wel soms?'
'Nee, eigenlijk niet nee.'
'Perrie,'begin ik met een onheilspellende toon, waarna ik een stilte laat vallen.
'Ja?'
'We hebben het geld bij elkaar!'gil ik dan. Terwijl ik zit te gillen, blijft het voor enkele seconden stil, waarna ook bij Perrie het kwartje valt.
'Oh mijn God, Jade, dat meen je niet!'roept Perrie. Ik houd de hoorn wat verder van me af.
'Ik meen het wel! Er is genoeg geld voor medicijnen en voor een transformatie, als je dat nog steeds wilt!' Een harde gil van Perrie's kant volgt.
'Jade, je bent geweldig. Over twintig minuten ben ik bij je, we gaan dit vieren! Bel Leigh en Jesy, oh mijn God!'
'Ik zal hen bellen, ik zie je zo!' Terwijl we eigenlijk net iets te hard schreeuwen met onze stemmen een octaaf te hoog, zeggen we elkaar wel tien keer gedag en dan hang ik op. Nog steeds is het besef er eigenlijk niet, hoewel ik het net aan Perrie heb verteld.

Met het besef nog altijd ontbrekend, bel ik met Leigh en Jesy om ook hen het goede nieuws te vertellen, terwijl ik mezelf aankleed en ontbijt. Normaal gesproken als ik zo zou eten, zou mama me op mijn vingers tikken wat betreft mijn gedrag en manieren, maar voor één keer keurt ze het goed.
Ik ben nog niet halverwege met mijn kop thee als plotseling de deurbel gaat. Met een klap gooi ik mijn theekopje op tafel en stuif naar de voordeur. Mama lacht en Karl kijkt me met opgetrokken wenkbrauwen aan als hij via de trap naar beneden loopt. Ik gris de sleutel van het haakje en open de voordeur om vervolgens de blondharige jongen voor me te omhelzen.
'Je bent geweldig!'roept hij uit. Ik grinnik en leg mijn voorhoofd tegen zijn sleutelbeen.
'En jij hebt eindelijk een geweldige kans.' Perrie lijkt te merken dat mijn enthousiasme een beetje afgenomen is.
'Hé, is er iets?'
'Nee,'lieg ik. Natuurlijk is er wel iets, maar ik wil het niet met hem bespreken, zo vlak voordat Leigh en Jesy komen. 'Ik weet gewoon niet hoe ik zonder te gillen moet reageren.'
'Perrie!' Leigh gilt Perrie's naam en omhelst ons beiden. We wachten in de gang op Jesy -ik had nog niet eens de kans om de jassen van Leigh en Perrie op te hangen, maar toch- en als zij ook met gegil onthaald is, vertrekken we met z'n vieren naar mijn kamer.
'Let niet op de rommel, ik was niet zo voorbereid op bezoek,'geef ik toe. Perrie zigzagt tussen de stapels met boeken door alsof hij niet anders doet, terwijl Leigh en Jesy vol ontzag naar de stapels met boeken.
'Ik dacht dat je even geleden een hoop van je boeken opgeruimd had,'zegt Jesy dan, waarna ze een stapel met Harry Potter-boeken omzeilt.
'Dat waren oude boeken. Boeken die ik toch niet meer las.'
'En dit lees je nog allemaal?'
'Jup. Maar we waren niet hier om te praten over boeken,'zeg ik en ik plof neer op mijn bed. Ik ruim vluchtig mijn kussens op en dan laten ook Perrie, Leigh en Jesy zich op mijn bed vallen. 'We hadden iets te vieren,'glimlach ik en ik begin opnieuw te gillen.
En Leigh, Jesy en Perrie gillen net zo hard mee.

---
Hier is het dan, het tweede keerpunt in het verhaal, speciaal bewaard voor hoofdstuk 50.
Gaan jullie alweer naar school?
Ik inmiddels wel en ik vind het -mede omdat ik van school heb moeten wisselen- zwaarder dan verwacht. Any other experiences? Serieus, ik heb echt even iemand nodig die zegt dat het wel goed komt.
Want dat is toch zo, right?

Reacties (5)

  • certified_cloud

    ik hoef nog niet naar school:)
    moet pas 1 september weer.
    en het komt altijd goed, ik kan het weten ik ben dit jaar door een moeilijke tijd gegaan het is nu weer allemaal beter aan het wordt. misschien komt het niet goed zoals je dacht, maar het komt altijd goed. xx

    4 jaar geleden
  • BOOKWURM

    Leuk stukje en ofcourse komt het goed meis

    4 jaar geleden
  • AnoukIrwin

    uggghhh!
    eerste jaar op de middelbare!
    echt saai! aardrijkskunde x x
    o


    maar verder valt het (nog) wel mee
    ik haat school!
    maar ik heb vandaag gezwommen met de hele klas ( en de rest van de brugklassen HAVO/VWO)

    suc8 he!

    4 jaar geleden
  • chanyeoI

    Het komt goed! En nee, ik hoef nog niet naar school. Ik geniet nog van mijn laatste weekje vakantie. Nou ja, soort van. Ik moet wel diehard Grieks leren, omdat ik daar dit schooljaar pas mee begin en tweeëneenhalf jaar moet inhalen... Idioot die ik ben.
    Hoe dan ook, leuk stukje!
    +Kudo

    4 jaar geleden
  • KellyHoranXx

    Behalve dat ik zo moe ben dat ik bijna kan instorten was het bij mij wel oké, mijn klas is leuker dan ik eerst dacht en de 2 leraren die ik vandaag heb gehad zijn wel oke.
    K was alleen wel t 1e uur op school en toen kwam k erachter dat we eigenlijk t 1e uur vrij hadden, maar goed, dat terzijde.

    En het komt vast wel goed! Zeker weten. Bij ons allebei komt het wel goed.
    Xxx

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen