Foto bij 043.

Ik hou van reacties, ook omdat ik dan weet wat ik goed of niet goed doe zodat ik daar van kan leren en of jullie het allemaal leuk vinden zodat ik weet dat ik nog op het juiste spoor zit x)
Maar goed..

Dit is nu dan wel de zoveelste keer dat ik dit zeg, maar Daario (Kim) echt zo enorm bedankt voor het nomineren van dit verhaal voor 'de beste verhalen van Quizlet.' echt zo sweet!!!(flower)(L)

Bij binnenkomst bleek de herberg inderdaad best klein te zijn, maar het was er knus en gezellig en op elk tafeltje brandde wel een gezellig sfeervolle kandelaar met dikke wit gelige kaarsen.
Een kleine bar sierde een hoek van de herberg, naast een trap die naar boven leidde , vast naar de gastenverblijven.
We namen plaats aan een tafeltje die zo ongeveer het verst van de bar af was en al snel had Killian Oleander erop uit gestuurd om ons drinken te gaan halen.
“Hier heb jij je fles rum, een wijn voor Willow en drie bier voor mij.” Hij zette de glazen, twee flessen en kroezen voor ons neer. “Nu hebben we in ieder geval genoeg voor een tijdje.”
Ik keek naar de fles wijn die hij voor me neer had gezet en ik keek hem even bedenkelijk aan.
Ergens wou ik niet teveel drinken, ik heb geen idee wat Killian dan met me zou doen als hij dat merkte, al zal ik waarschijnlijk hoe dan ook wel met hem in bed belanden.
Slapen deden we sowieso of hij hield me de nacht wakker met een meer actievere activiteit.
In het begin zeiden we alle drie niet echt veel, we keken meer om ons heen wat er allemaal te zien was.
De mensen hier waren niet zo heel erg lang, dus buitenstaanders waren er zo uit te pikken, al hadden bijna alle inwoners een lieflijk gezicht, verfijnd alsof een beeldhouwer ze secuur bewerkt hadden.
Twinkelende ogen en appel rode wangen die bijna net zo rond waren als het fruitstuk, gestoken in een kleurrijke maar nette bende van verschillende stoffen.
Je kon duidelijk merken dat ze van lekker eten hielden, want er ging meer voedsel over de toonbank dan drank als je erop ging letten, wat ik ook een tijdje deed.
Er waren op ons na maar twee andere buitenstaanders en ik voelde daarom ook de blikken van de anderen op mijn gezicht gloeien.
“Hé.” De stem bereikte me eerder dan dat ik de man bij onze tafel zag staan. “Reizigers!” Een bollige korte man, compleet met appelwangetjes en al legde een hand bij mij en Oleander op de schouder, de twee personen die het dichts bij hem zaten. “Mijnheer Killian ken ik, maar deze jongeman en prachtige jongedame zijn me onbekend.”
Hij boog zich even richting Killian, maar ik kon nog net de woorden horen die hij in diens oor fluisterde. “Zeg, waar heb je haar vandaan? Zo'n één wil ik ook wel voor een nachtje.”
Killian keek alsof hij twee dingen wou doen; me toegrijnzen omdat hij gelijk had gehad dat ik wel in de smaak zal vallen, wat niet moeilijk is door mijn kleding, of de man een flinke por geven – of erger – omdat die ook maar diens hand op mijn blote schouder neer had gelegd en ook maar had gedacht aan mij met hem in plaats van met Killian.
“Otto, mag ik je voorstellen aan mijn geliefde.” Killian pakte mijn hand vast en drukte er een kus op. “Willow..” Hij twijfelde even bij mijn achternaam, aangezien ik die naar omstandigheden maar enkele keren genoemd had. “Willow Fanwick.”
Ik had samen met Killian voor nu zo snel maar even een nieuwe achternaam verzonnen, hij wou me al zo goed als Jones noemen, maar daar vond ik het toch echt te vroeg voor en mensen zouden ons anders als familie zien, wat ook ongepast zou zijn, maar wat ik alles behalve dat wou, was dezelfde naam dragen als de mannen die mijn leven vergalt hadden voor al die jaren; Mobil.
Om de achternaam van mijn ouders aan te nemen voelde ik ook niet echt iets voor, het deed te pijn.
Zelfs na al die jaren nog.
Ik hoorde Otto even schateren, duidelijk zichzelf aan het inhouden om niet harder te lachen, maar hij stopte al snel met een kuch toen hij de hand van Killian nog steeds om de mijne geklemd zag en zijn ogen vlogen heen en weer tussen de verstrengelde handen en de serieuze blik die mijn piraat in zijn ogen had.
“Serieus?” Wat ongemakkelijk legde hij de hand die op mijn schouder lag in zijn nek en kneep hij daar in, waarschijnlijk niet goed wetend hoe hij daarop moest reageren. “Wow Killian, I...Ik had niet verwacht jou ooit maar met een vaste relatie te zien.”
“Daar stond ik zelf ook even van te kijken.” Killian leek zijn enthousiasme weer terug te krijgen, hij vond het schijnbaar leuk om over me te praten alsof ik er niet bij zat. “We hebben zo onze problemen gehad met de bemanning, maar ze weten nu wel dat ze van haar af moeten blijven, anders brengen ze de rest van hun leven door in Davy's locker.”
De kleine afstand die Otto nog van me had vergrote hij door nog een stap bij me vandaan te doen en ik kon een glimlach niet onderdrukken. “Killian, als je het maar laat.”
Hij leunde echter nonchalant achterover in zijn stoel, zijn ogen twinkelden uitdagend. “Wat?” Zijn stem was charmant terwijl hij me quasionschuldig aankeek.
Als antwoord rolde ik met mijn ogen en stond op om mijn opgloeiende gezicht te verbergen. “Excuseer mij, maar ik ga even gebruik maken van het toilet.”
En voor Killian kon antwoorden dat hij mee zou gaan verliet ik de tafel, liep langs Otto heen en verdween achter een deur die naar de damesfaciliteiten leidde.

Ik gooide wat water in mijn gezicht waarna ik even in de spiegel keek.
Het gezicht dat me terug aanstaarde had inderdaad een rozige gloed over diens gezicht terwijl haar blonde haren voor haar gezicht heen hingen en haar blauwe ogen waren er duidelijk doorheen te zien, waarin een bijna lustvolle uitdrukking zat.
Ja, het zou echt niet enkel bij slapen blijven als ik vannacht bij hem in bed zou belanden.
Toen ik zeker wist dat ik weer toonbaar was, wat inhield dat ik mijn normale kleur terug had en mijn hartslag voldoende was afgekoeld deed ik mijn haar nog even goed en liep ik de deur uit, om direct aan de andere kant tegen een borstkas op te botsen.
Ik dacht de donkerrode fluwelen gilet van Killian te herkennen, om eraan herinnerd te worden dat hij die vandaag niet aan had gehad.
“Kijk eens aan, wat hebben we hier?” Een diepe mannelijke stem weerklonk in mijn oren waardoor ik opkeek en recht in twee donkerbruine varianten keek van een man met een zwart baardje en evenals schouderlang zwart haar.
Er stond een kapiteinshoed scheef op zijn hoofd en net zo'n lange zwarte jas als die Killian wel eens droeg.
“Jij komt met mij mee.” Zijn hand gleed opeens over mijn arm heen en ik verstijfde terwijl ik een stap van hem vandaan deed en me langs hem heen wurmde. “Ex...Excuseer me, maar i...ik ben geen dame van lichte zede.”
“Oh dearie, dat had ik al begrepen.”

Reacties (3)

  • DragonsFlight

    Iets zegt me dat er straks iemand dood gaat... XD

    3 jaar geleden
  • Oncer

    Gehe, dearie. Ik ben nu zeer benieuwd hoe het verder gaat, nu ze in zo'n vernauwende situatie zit. Ik heb net alles weer helemaal bij gelezen.

    5 jaar geleden
  • Kieran

    Oh Killian, waar ben je nou? Snel verder!

    5 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen