Foto bij 005 Harry

P.o.v Harry Edward Styles

Woede. Woede is het enige wat in me op komt, sinds de dag dat ik hier lag tot aan deze dag.
Het enige wat ik mag zien heb ik al duizenden keren gezien, de vier witte muren - met af en toe een schilderij van een of andere beroemde schilder -,
De drie andere bedden en de vele apparaten die om elk klein stom ding beginnen te piepen alsof er iemand op sterven ligt terwijl gewoon de kleurloze vloeistof die erin zit op of bijna leeg is. De tv die boven mijn bed hangt heb ik een keer aangehad, maar direct weer uitgezet wanneer het nieuws van onze crash er op was. Het ding heeft me nooit zo geïnteresseerd, waarom weet ik niet. Vroeger als klein jongetje wilde ik altijd buiten zijn, gewoon buiten. Spelen of iets anders maakte niks uit. Voordat ik naar school ging vroeg in de ochtend stond ik altijd een half uur eerde op om nog even in de achtertuin te schommelen. Het was een plastic rode schommel, die na vele jaren van buiten staan niet meer rood leek maar verwast roze. Snel at ik even een boterham en stapte samen met mam op de fiets om naar school te gaan. Op school kon ik altijd niet wachten tot de bel van de pauze ging, waarschijnlijk stormde ik als eerste naar buiten en kwam weer als laatste naar binnen. Het duurde na de pauze dan langer voordat de school afgelopen was, echter als de bel ging zei ik iedereen gedag en sprong weer op mijn fiets om samen met mama naar huis te fietsen waar ik dan kon schommelen of in de zandbak spelen.
Dat waren mooie en zorgeloze tijden, ik zuchtte kort.
Het deed met denken aan de boom bij het meertje een kleine tien minuten van ons oude huis vandaan. Daar op die plek onder de gekleurde herfstbladeren die ons van de regen beschermde, daar kreeg ik mijn eerste echte zoen. Het is een herinnering die ik voor altijd zal koesteren en altijd zal blijven herinneren, in de buitenlucht.

Het was niet allen mijn geest, mijn ziel, mijn lichaam maar alles vond dat ik uit deze benauwde kamer moest komen.
Vooral mijn geest snakte naar de frisse lucht, mijn geest maakte me gek, mijn gedachtes waren overal behalve binnenin deze rottige kleine klote kamer.
Ik moest gewoon weg. weg hier. Met al mijn kracht rukte ik de draden los die aan mijn lijf zaten en binnen één enkele seconden begonnen die vreselijke
apparaten te piepen. De enige manier om ze stil zonder dat er een zuster aankwam was om de stekkers eruit te trekken.
Moeizaam en vele male geïrriteerder dan een paar seconden geleden, probeerde ik uit bed te komen.
Mijn spieren deden pijn, omdat ik al minstens een week niet uit bed was gekomen. Maar ik moest dit doen en vastklampend aan het kastje wat naast het bed stond, stond ik dan eindelijk weer op beide voeten. God, wat voelde dit goed. Voorzichtig zette ik eerst mijn rechtervoet naar voren en daarna mijn linker.
Even moest ik wennen aan het lopen, raar eigenlijk dat je zoiets geautomatiseerd verleerd als je het een tijdje niet doet.
Gelukkig waren het enkele stappen naar het infuusapparaat. Trillend van de inspanning die ik net geleverd had en de woede samengeperst met de drang om hier weg te komen gaf ik het ding een harde klap. Het resultaat was dat die piepen alleen nog maar erger werden. Fijn.
Na heel wat stekkers eruit te hebben getrokken had ik toch eindelijk de goede te pakken. Opgelucht haalde ik adem. En doodop viel ik weer terug op het bed wat achter me stond. Ik hijgde na alleen dit... God wat is dit!? Een schreeuw van frustratie rolde over mijn lippen.

Haz, je kunt dit, gewoon even doorbijten en voordat je het weet ben je buiten, sprak ik tegen mezelf.
Ik sloot voor even mijn ogen en flitsen van het ongeluk volgen voorbij. Ik schrok en sperde mijn ogen open.
Mijn geest zei wat ik moest doen en zo gehoorzaamde mijn lichaam. Bewust was dit niet, alles behalve.
Lopend verdween ik uit deze vieze, rotte en oude kamer en liep de gang op.
Ik keek schichtig van de ene ooghoek naar de andere opzoek naar het bordje van de uitgang.
Linksboven in de hoek hing het. Snel liep ik richtig die linkerkant van de gang. De gang liep dood, al was er wel een lift.
Het duurde niet lang of ik stond al op de begane grond van dit ellendige ziekenhuis.
Ik kon de vrijheid al bijna ruiken. Ramen stonden op een kier waardoor de frisse wind naar binnen blies.
Ik was nog een paar stappen verwijderd van het heiligdom dat vrijheid heet.
Nog een hindernis en dan was ik vrij. Waarom moeten die deuren altijd zo langzaam ronddraaien, verdomme.

Ik was vrij. Vrij van alles. De frisse ochtendlucht kwam me tegemoet. Het liefst zou ik willen schreeuwen, huilen en wegrennen, allemaal in een keer.
Alleen kon het lichaam waarin ik nog steeds gevangen zat het niet aan. Nee, ik hou van dit omhulsel als alle dingen doen die het kan en die ik wil, maar als het kapot is zou ik het in willen ruilen. Net zoals je bij een paar schoenen doet, gewoon een andere want deze zijn fout.
Echter kan dat niet, en een vermoeide zucht verlaatte mijn lippen.
Even verderop zie ik een klein, oud bankje en besluit om daar even uit te rusten.

De temperatuur was heerlijk alleen zorgde de wind ervoor dat het ijskoud aanvoelde.
Het waren de gekleurden bladeren die ervoor zorgde dat de herfstachtige bomen een warm gevoel gaven.
Maar vooral zorgde de mensen er samen ervoor dat er een kalme en zachte sfeer was.
Ik sloot mijn ogen, nam alles in me op en genoot met volle teugen.
Elk klein geluid hoorde ik, elk blaadje dat ritselde, elke vogel die zijn eigen lied zong en elke stap die een iemand voor me zette om vervolgens weer verder te lopen. Dit is waar ik naar verlangde. Vrijheid.

Was dit een droom of werkelijkheid, onderscheid kon ik niet meer maken. Na wat er is gebeurd met mij en de jongens lijkt alles één grote droom, een droom waar ik zwetend wakker word en Lou vraagt of ik een nachtmerrie had. Dat is de droom waar ik nu in leef, alleen is het geen droom.
De werkelijkheid is dat Lou misschien helemaal niet meer wakker wordt, deze gedachte deed me pijn. Het is een steek door je hart die door alles heen gaat en waardoor je langzaam wegdrijft van de tijd.
"Harry, Where are you? Goddanm. Haz where are you?!"
Het geschreeuw en de stem herkende ik, ik wilde niet herkenbaar zijn. Ik opende mijn ogen en zag dat er in de verte een bekende schim stond.
Ik kwam van het bankje af en rende zo snel mogelijk weg, het was een reflex. Een reflex, het knipperen van je wimpers om je ogen te beschermen, een reflex om jezelf te beschermen tegen vijandigheid door weg te rennen. Het besef dat pas later komt, de luttele seconden.
Ik voelde hoe de wind door mijn dunne kleding heen sneed. Het boeide niet of ik het koud had, ik moest rennen en weg van de stem.
De stem echode ik mijn hoofd en ondertussen hoorde ik hem ook nog galmen tussen de huizen in.
Gek, dat is wat me overkwam. Ik draaide mijn hoofd om en zag dat de schim niet meer te zien was, maar ik moest door blijven rennen zodat ik honderd procent zeker was dat ik veilig en alleen was. Ik draaide mijn hoofd terug en zag een mooie jonge vrouw uit het koffietentje lopen.
Ik wilde stoppen, echter was het te laat. Ik botste tegen haar aan en zij viel op de grond.
"Watch where you're going, you idiot!" gromde ik naar de persoon die op de grond lag.
Mijn woorden kwamen uit frustratie uit mijn mond, en helaas waren ze erger dan ik had gewild.
Een schuldgevoel bekroop me. Ik wist me geen raad en besloot binnen enkele seconden dat het beste verder rennen was.

Hijgend stopte ik bij een boom en zakte door mijn benen. Ik was kapot, gesloopt, moe en had dorst.
Ik had nog een tijdje gerend nadat ik tegen haar was aangelopen. De stem die me achtervolgde was weg en eindelijk was ik alleen.
Mijn ogen vielen dicht en het gevoel van slaap, vermoeidheid overspoelde mijn gehele lichaam.
Ik wilde weerstand bieden, maar het beste was gewoon om naar je lichaam te luisteren.
En zo deed ik dat. Mijn oogleden vielen dicht, mijn armen hingen langs mijn lichaam en ik zat te knikkebollen.
Eindelijk het was vredig.

Reacties (2)

  • Translator

    Je schrijft echt geweldig. Je verdient echt meet abo's. Eenmaal ik helemaal mee ben met dit verhaal neem ik ook een abo.:)

    5 jaar geleden
  • Manonxxx

    Wow.
    Super mooi geschreven.

    Xx

    5 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen