Foto bij LIII  Jade Thirlwall

Even later zitten we samen aan de keukentafel. Mama heeft groots uitgepakt met het ontbijt, waarschijnlijk omdat ze gisteravond mij met Perrie terug heeft zien komen en Karl en Christine terug heeft horen komen. Ik dacht al dat Perrie en ik het laat hadden gemaakt voor een zondagavond, maar ik gok dat het misschien wel vijf uur was toen ik Karl en Christine de trap op hoorde stommelen. Nog lang is het onrustig geweest -ik zal je details besparen- maar eindelijk werd het weer rustig.
'Nog een eitje, Perrie?' Ik kijk mama waarschuwend aan en mama glimlacht alleen maar. De klok geeft aan dat het inmiddels twaalf uur is. Nog twee uur tot ik weer moet gaan werken. Dat is makkelijk te doen.
'Nee, bedankt, mevrouw Thirlwall,'zegt Perrie beleefd.
'Ach, zeg toch alsjeblieft Norma.' Perrie knikt vriendelijk en neemt dan een eitje uit de mand. Hij zet het met een ferme tik op tafel, waarna het ei netjes rechtop blijft staan. Ik geef Perrie net het broodmes aan om zijn broodje door te snijden, als de deur tussen de gang en de woonkamer open gaat. En omdat we geen deur hebben tussen de woonkamer en de keuken, hebben we direct zicht op Karl en Christine, die geen van beiden geamuseerd lijken. Als blikken hadden kunnen doden, had ik nu dood onder de tafel gelegen, want Karl's blik is echt een blik des doods. Christine houdt ongelukkig haar shirtje vast. Het lijkt alsof ze haar borsten draagt. Misschien is het lullig voor Christine, maar ik vind het eigenlijk wel grappig.
Dus ik doe ontzettend hard mijn best om niet te lachen of om geamuseerd te kijken en geef Perrie netjes het broodmes aan. Dan neem ik zelf een croissantje en neem een hap.
'Goedemorgen, tortelduifjes,'glimlacht mama. Ze schuift een stoel voor Christine achteruit, waarna ze Christine onhandig plaatsneemt op de stoel. Karl moet haar aanschuiven, anders moet ze haar borsten loslaten, en volgens mij wil niemand dat zien, zelfs Karl niet.
'Nou, ik zou 'm niet graag "goed" willen noemen,'murmelt Karl, waarna hij zelf ook gaat zitten en me een norse blik aanstaart.
'Ach, lieverd toch,'zegt mama en ze klopt hem op zijn bovenbeen. 'Neem dan een broodje.' Karl murmelt wat en neemt dan een broodje. Christine daarentegen, kijkt ongelukkig voor zich uit en blijft stug haar borsten vasthouden.
'Is er iets, meisje?'vraagt mama aan Christine. Christine kijkt mama met een ongelukkige blik aan en zegt dan met een zeurstemmetje: "Ik ben mijn BH verloren. En Karlie wilde niet helpen met zoeken!"
'Ach, arm ding toch. Karl, waar heb je het fatsoen vandaan? Kom op.' Ik probeer nog steeds mijn lach in te houden en ik zie dat Perrie ook doorkrijgt hoe dit tafereel in elkaar steekt.
'Waar mijn fatsoen is?'roept Karl uit. 'Mam, het was Jade!'
'Jade?' Mama kijkt me waarschuwend aan.
'Ik heb niet gedaan!'roep ik zo onschuldig mogelijk uit.
'Echt wel!'
'Niet waar, ik heb alleen Perrie's shirt terug gehaald!'verdedig ik mezelf.
'Ik weet niet hoe je het geflikt hebt, maar jij hebt hem!'
'Nee-hee,'houd ik vol.
'Wel waar!'
'Niet waar!'
'Wel waar!'
'Niet-'
'Karl, Jade, houd op. Jeetje, jullie zetten jezelf helemaal voor schut voor het oog van jullie vriend en vriendin.' Mama zucht diep en steunt met haar hoofd op haar handen. Ik voel me direct schuldig, want als mama ergens niet tegen kan, is het wel stress.
'Sorry, mama,'verontschuldig ik me.
'En je verontschuldigt me niet aan Christine en mij?'roept Karl uit. Ik zucht en kijk hem geïrriteerd aan.
'Jij verontschuldigt je toch ook niet voor iets wat je niet hebt gedaan?' Ik rol met mijn ogen en dan besluit Karl zich er maar bij neer te leggen en begint te eten.
'Zou je dan niet een BH regelen voor je vriendin?'
'Ma-ham.'
'Nee, ik meen het, zie je niet hoe ongemakkelijk Christine zich voelt, toch lieverd?' Mama wendt zich tot Christine en die knikt op haar beurt weer. Zuchtend staat Karl op om te zoeken. Maar ik weet dat hij lang kan zoeken, want ik heb die BH zo goed verstopt dat hij hem nooit van z'n levensdagen zal gaan vinden.

Ik gok dat het een uur later is als Perrie en ik omgekleed buiten staan. Onze vingers verstrengeld, onze armen ineen gehaakt. Een zacht briesje waait in mijn gezicht en laat mijn haren naar achteren wapperen. Samen paraderen we door de straten, maar vlotjes gaat het niet. Iedereen lijkt ons te herkennen en maakt een babbeltje met ons.
Als we voor de deur van Perrie's huis staan, lijkt het een eeuwigheid te duren voordat de voordeur opengaat. Perrie drukt nogmaals op de deurbel en pas na drie keer bellen, doet zijn moeder de deur open. Haar wangen hebben een rode kleur en haar ogen twinkelen. Perrie lijkt op haar, hij lijkt op zijn moeder. Diezelfde ogen, hun neus is hetzelfde, hun lach en zelfs hun lichaamsbouw lijkt hetzelfde. Als hij een meisje is, lijkt hij vast nog meer op haar.
'Perrie, Jade, jeetje, wat fijn dat jullie er zijn! Ik was aan de telefoon, sorry dat jullie zo lang moesten wachten, maar ik kon niet ophangen. Echt waar, als-'
'Mam, je ratelt,'onderbreekt Perrie zijn moeder. Ze glimlacht eventjes.
'Sorry, ik ben een beetje enthousiast. Ik heb zo'n goed nieuws!' Ze trekt Perrie aan zijn arm naar binnen en neemt dan ook mij bij mijn arm. Ik krijg nog geen seconde de tijd om mijn jas uit te trekken en wordt dan naar de bank gedirigeerd. Perrie's moeder fladdert vluchtig naar de keuken en als ze weg is, fluistert Perrie: "Ze heeft echt iets goeds te vertellen, anders huppelt ze niet." Ik grinnik en dan komt Perrie's moeder tegenover ons op de rand van de tafel zitten.
'Laat Mark maar niet horen dat ik op de tafel zit.' Perrie's moeder giechelt. 'Jeetje, Perrie, ik heb zo'n goed nieuws. Ik was net met het ziekenhuis aan de telefoon en ze hebben je ingepland! Nog vier weken, lieverd, dan is het zover!'
Compleet overdonderd, staren Perrie en ik elkaar, waarna hij me omhelst en begint te huilen.
'Jeetje, wauw, ik ben zo blij voor je,'fluister ik en ik probeer hem te kalmeren. Zijn moeder omhelst hem ook en zelfs zijn broer, die net uit zijn bed lijkt te komen vallen, voegt zich na een tijdje bij ons. Volgens mij heeft hij geen idee wat er aan de hand is, maar ik vind het een lief idee dat hij zich bij ons voegt omdat zijn broertje hem nodig heeft.
'Ik ben zo blij voor je,'fluister ik nogmaals als we hem na een minutenlange omhelzing loslaten. Perrie glimlacht.
'Ik ook,'gniffelt hij dan, waarna hij me kust. Ik weet alleen nog niet precies of ik wel zo blij ben als ik beweer.

---
Dank jullie wel voor al jullie leuke reacties op het vorige hoofdstuk ^^
Jerrie is leuk om mee te schrijven omdat het zo schattig is, maar Jade en haar broer zijn geweldig om te schrijven omdat ze soms zo heerlijk met elkaar kunnen ruziën. Gelukkig ben ik niet de enige die dat zo vind. (:
Hoe bevalt het jullie inmiddels op school? En hoe gaat het met degenen die twee jaar Grieks in moesten halen? Just wondering ^^

Reacties (4)

  • chanyeoI

    Met dat Grieks gaat het prima (:
    Vandaag is mijn eerste dag met lessen, kom ik op school valt die eerste les meteen uit. Grrrr.
    Leuk stukje trouwens!
    +Kudo

    4 jaar geleden
  • KellyHoranXx

    Haha gewoonweg geniaal...

    4 jaar geleden
  • BOOKWURM

    Pff het ging wel...
    En hahaha Jerrie is indd cute

    4 jaar geleden
  • certified_cloud

    ik begin morgen pas met school:)
    en Jade en haar broer zijn geweldig om te lezen!
    snel verder xx

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen