Foto bij O21 | Fuin

Waarom is oranje - oranje?

Dit zou ik kunnen opzoeken maar daar ben ik even wat te lui voor. Maar het is een beetje fysica, en bij bio heb ik het vorig jaar ook nog gezien en dit soort onderwerpen vind ik interessant. Dus als ik me het nog goed herinner...
Kleuren kunnen we zien door het verschil in golflengte waaruit licht is samengesteld. Die dragen energie met zich mee en worden ook fotonen genoemd. De fotonen spelen voornamelijk een belangrijke rol bij fotosynthese van planten en zijn dus niet helemaal voor deze vraag, maar goed.
Kleuren zijn afhankelijk van het aantal bogen die de golf heeft. Ik dacht dat kleine boogjes blauw zijn en lange boogjes rood. Als de golflengtes volledig worden geabsorbeerd door een oppervlak, zien we dit voorwerp als zwart en als een oppervlak de golflengtes volledig terugkaatst, zien we het als wit.
Ik wil nog even erbij vermelden dat het behoorlijk typisch was voor jou om bij de cliché's aan te sluiten en te vragen naar oranje, van alle kleuren.
In elk geval, als jij weer eens naar de voetbal kijkt en met je oranje vlag zwaait, zie jij deze vlag als oranje omdat je vlag alle andere kleuren absorbeert en de golven die oranje "maken" reflecteert. Zo simpel is het.


De fanfictie-heid van dit hoofdstuk wordt maar in weinige fanficties overtroffen. Met andere woorden, ik pas een aantal dingen erg sterk aan. Ik hoef dus niet te horen krijgen dat iets geen hart heeft, of dat iets op een andere plaats gebeurde. Phu.


De pas in de bergen was levensgevaarlijk, maar dat schrok de halfelf niet af en ook de wolf volgde haar koppig. De sneeuw reikte bijna tot aan haar kin en de dichte pakken zijn een hel om weg te schuiven, maar toch bleek ze er in te slagen. Langzaam maar zeker baande ze zich een weg door de dikke laag wit en werd het spoor achter haar alsmaar langer. Boven haar krijsten zwarte vogels, maar Kali maalde er niet om of het nu kraaien of andere wezens waren, aangezien ze allen angstig vluchtten - weg van de plaats waar zij juist wezen wilde.
Dit natuurlijke instinct van de dieren kwam haar goed van pas, want nu zou ze niet meer op haar gevoel af moeten gaan maar hoefde ze gewoon de tegengestelde richting van de zwarte stroom vleugels te volgen. Een gebulder beukte tegen haar trommelvliezen en de stenen om haar heen trilden even door deze geluidsverplaatsing. De wolf achter haar hield stil en jankte even. Ze wierp hem een kille blik toe en het beest volgde haar weer. Ze had tenslotte niet gevraagd om zijn aanwezigheid, maar het was ook niet de bedoeling dat hij met zijn staart tussen zijn poten terug naar de anderen kroop.
Kali vreesde niet het minste het wezen dat het geluid voortbracht, ze werd door zijn duisternis aangetrokken als een magneet. Een nieuwe trilling deed haar van haar pad wijken en ze liep recht de steile helling op. De sneeuw drukte koud tegen haar voorhoofd, gleed langs haar oren en nek, bevroor haar vingers tot ze blauw zagen, maar toch kon ze niet anders dan in een rechte lijn op haar doel af gaan. Ze wilde ook niet anders. De Fluisteraar wenste dat zij het deed en zij was maar al te bereid hem te helpen.

Uiteindelijk kwamen ze aan bij een afbrokkelende toren. Hoewel de wind daarnet nog huilde en gierde, was het hier ijzig stil. De sneeuwvlokken dwarrelden zowel omhoog als naar beneden en Kali's zilveren lokken dansten om haar heen alsof ze zich in het water bevond. Sterke magie was hier uitgeoefend, wist ze. Ze stapte langzaam naar voren en wees met haar vinger naar de wolf. Deze legde zijn kop maar al te gewillig op zijn poten en verzette geen stap meer. Hij wantrouwde deze plaats ten zeerste.
Kali stapte door de stilte en ging recht op het Licht af. Daar lag een man, gehuld in grijze gewaden. Dood. Ze sloot haar hand om zijn mantel en trok hem van hem af. Hij had hem toch niet meer nodig. Ze legde haar vingers vederlicht op zijn oogleden en sloot ze. Zo leek het wel of hij sliep. Dan ging ze rechtstaan en keek ze naar beneden, de diepte in. Daar was Duisternis. Ze kon hem duidelijk waarnemen, zelfs tussen al de schaduwen die zich tussen Licht en Duister hadden gewenteld. En binnenkort, wanneer de twee tegengestelde magievormen die nu nog over deze plek raasden verdwenen zouden zijn, zou er enkel die schaduw overblijven. Kali werd één met de schimmen tussen Licht en Duister en daalde de helling af.

Toen haar voeten de bodem raakten klonk een hol geluid dat weergalmde tegen de hoge bergwanden. Ook haar voetstappen klonken zwaar en gevaarlijk, hoe dichter ze bij het eindeloze zwart kwam. En eens ze voorbij de ergste duisternis was, zag ze het smeulende vuur. Er was altijd licht in duisternis, besefte ze.
Zijn lichaam, gemaakt van schaduwen en vuur, bewoog niet meer, maar toch hoorde ze duidelijk het geroffel van zijn hart.
Ze liep naar de Balrog toe en ging zo dicht mogelijk bij zijn romp staan. Daarna legde ze haar handen op zijn smeulende huid en duwde ze ze onder zijn ribben door. Het brandde, maar niet zo erg als ze verwacht had. Toch sperde ze haar ogen wijd open toen ze de plotse, verterende hitte van zijn kern voelde. Haar handen leken wel te verschroeien tot klompjes, maar toch lukte het haar haar vingers eromheen te sluiten en het roffelende geluid te stoppen met een ruk. De Balrog viel uiteen in schaduwen en zij had een donkerrode vorm in haar handen. Hoewel het leek op een massieve steen, woog het in haar handen lichter dan lucht. Ze wikkelde haar buit in de mantel van het Licht. Het ging moeizaam met haar verbrande handen, maar de magie in deze plaats deed zijn werk goed.
Zwarte rook wiste de brandplekken uit tot vreemde lijnen en uiteindelijk stonden er enkel vreemde patronen op haar handpalm.
Kali wist dat ze later nog wel gebruik zou kunnen maken van de magie die zich nu in haar bevond. Ze gooide de mantel over haar rug en zette haar klim naar beneden voort.

Door de roes van de magie herinnerde ze zich pas de groep die op haar stond te wachten wanneer ze de begane grond weer kon zien. Natuurlijk zou de Fluisteraar niet blij zijn wanneer ze zonder zijn leger voor zijn poorten verscheen, hoewel het hart hem natuurlijk een grote voorsprong zou geven in zijn plan om Midden-Aarde schoon te vegen. Daarom draaide ze zich toch om en zocht ze een ander pad, dat haar sneller bij de orks en aardmannen zou brengen.
Ze vond een moeilijk begaanbare weg die om de pieken heen kronkelde. Hoewel ze zich er niet helemaal lekker bij voelde, besloot ze dat het slechts paranoia was. Ze klemde haar armen steviger om het hart heen, dat pulseerde tegen haar borst en zette haar pad verder.

Het begon als een fluistering. Een snel geluid, enkele voetstappen om haar heen. Door de echo kon ze echter niet bepalen waar het nu vandaan kwam. Ze was zwaar geïrriteerd wanneer ze gegiechel hoorde. Welk wezen waagde het nou haar uit te lachen? Ze wierp een razende blik achter zich, maar er was niemand te bekennen. Toch hoorde ze duidelijk het gekwetter van stemmen in haar oren gonzen.
Dan klonk een strijdkreet, lanceerde een kleine gedaante zich van de rotswand en nam hij Kali mee in zijn val. Kali probeerde nog om op te gaan staan, ze van haar af te schudden, maar ze kon hen niet eens zien. Kleine armen en benen sloten zich als een klem om haar heen en Kali Ielgwanath was gevangen. Een ferme tik tegen haar hoofd later zag ze zelfs de bergen niet meer.

'Aha. Je wordt toch nog wakker.' Kali knipperde en duwde zich recht. Ze verwachtte tralies te zien en handboeien om te hebben, maar in plaats daarvan zat ze in het midden van een cirkel. Toen ze haar hoofd tegen haar nek legde kon ze erg ver boven zich een streepje blauwe lucht zien. Ze zat diep in een berg. Dan bestudeerde ze de persoon die tegen haar gesproken had, een elf zo bleek. Hij zat wel achter slot en grendel. Toen hij haar blik opmerkte grijnsde hij en zwaaide hij. Kali wierp hem een spottende blik toe en rechtte haar benen.
Onmiddellijk merkte ze op dat de dwazen haar vergeten waren het duistere hart te ontnemen, de mantel lag namelijk gewoon achter haar. Lang zou het niet duren eer ze deze berg wegblies. Ze vouwde de mantel open en glimlachte toen ze de steen op haar zag wachten. Maar zodra ze haar hand er op legde, barstte hij uiteen tot stof.

Reacties (5)

  • Schack

    Wauw. Jij hebt echt zo veel abo's. Ik zou nog bijna jaloers worden.(A)
    Ik vind het echt geweldig hoe Kali hier wordt gevangen... Door iemand veel kleiner dan zij. Mja. Zelfs een sterke koning kan worden gespietst op een simpele speer.

    4 jaar geleden
  • Nhairel

    Dit is echt serieus het beste verhaal op Q.
    Je schrijft zo goedxD. I love it.
    En aahhh ik wil weten wat er gebeurd is. Ga alsjeblieft snel verder. *puppyogen*

    4 jaar geleden
  • Glorfindel

    verbaast het je als ik op dit verhaal gestemd heb in de poll?
    want als het je verbaast dan klopt er iets niet want dit is echt wel een van de beste (zo niet de beste) verhalen op Q
    een mantel van licht en een hart van duister... het hart valt uiteen...
    daaruit concludeer ik dat het goede overwint!

    4 jaar geleden
  • Croweater

    En terecht dat ik het verhaal genomineerd heb. Dit is op dit moment mijn absolute favoriet op Q. (:
    Ik vind dit weer een heerlijke wending en ik ben benieuwd waar ze nu weer beland is. Eerst dacht ik dat Smeagol haar overrompelde, maar gezien de plaats waar ze nu is, kan ik me dat niet voorstellen. ;'p

    Ik blijf stiekem hopen dat Elrond binnenkort weer langskomt. c:

    En nu ga ik je een dikke kudo geven en daarna de badkamer schoonmaken. :']

    4 jaar geleden
  • Frerin

    spannend!
    snel veder!!

    artfoodkitty- frerin

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen