Foto bij 004 Olivia

P.o.v Oliva Annalyanne Greenstone

Ik was helemaal niet tevreden met het hoofdstuk dus nu een andere versie en waarschijnlijk zal dit beter worden.


De gene die haar belde was een van haar vriendinnen, Camilla die samen met haar al jaren op ballet zat.
Ze was begonnen als klein zevenjarig meisje, in haar kleine roze tutu met bij passende roze schoentjes en een zwart pakje.
Van kleins af aan wilde ze op ballet en later professioneel ballerina worden, echter deze droom was moeilijker te realiseren dan dat ze had gedacht.
Het was vijf dagen in de week, minstens zes uur per dag alleen maar oefenen, oefenen en nog eens oefenen.
Hoe graag ze het ook wilde, na een aantal jaar van keiharde trainingen moest ze uiteindelijk toch kiezen.
De keuze was zeer moeilijk, echter heeft ze de keuze gemaakt die van haar verlangen werd en niet waar ze van hield.
Ze koos school boven haar geliefde sport. Dagen, weken en misschien wel jaren heeft ze spijt gehad van deze keuze.
Alleen diep in haar hart wist ze dat deze keuze het beste was voor de toekomst en haar carrière.
Dus voor nu is en blijft het haar hobby waar ze als nog een hele hoop tijd in steekt.
Het gesprek tussen Camilla en haar was kort, maar lang genoeg om de informatie die Camilla haar wilde geven.
Snel griste ze de afstandsbediening van de het kleine salontafeltje af en drukte op de welbekende rode knop linksboven van het ding.
Na ze dat gedaan had liep ze naar het aanrecht en smeet ze het lege bakje in de ijzeren wasbak, waar het bakje samen met de lepel een schelle landing maakte.
De trap maakte een krakend en bekend geluid bij elke stap die ze op een trede zette. Van haar slaapkamer pakte ze het setje kleren die ze de avond ervoor had klaargelegd en pakte vanuit de kamer van Julia haar sporttas waar haar spitzen gelukkig naast lagen.
Behendig propte ze alle dingen in de tas terwijl ze van de trap af liep de hal in.
De blauw kleurige ballerina's die precies binnen haar bereikbaarheid waren trok ze aan en liep met haar tas en jas in de hand weg.
Net een aantal passen gezet grabbelde ze in haar tas en voelde dat haar oortjes er nog in zaten van de vorige keer.
Met een beetje gepruts lukte het haar om de oortjes in de pluggen.
Vrolijke en mooie klanken werden door haar oren omsloten.
Ook de nummers van haar 'Guilty pleasure' kwamen door haar oortjes en met een grote glimlach zong ze gezellig mee met 5 Seconds of Summer. Ze liet zich meevoeren met deze vrolijke klanken en voordat ze het in de gaten had was ze al op de plaats van bestemming; het station.

De trein was op een enkeling na leeg. Wat best raar was want deze trein ging naar de hoofdstad; Londen.
Schuin tegenover haar zat een oude vrouw, ze had lang grijs haar en had ze met een sierlijke speld in een knot gedaan.
De oude vrouw was de krant aan het lezen onder het genot van een vers kopje koffie.
Oh wat had ze daar nu zin in, een lekkere warme, verse koffie. Zo heet dat als je het dekseltje van het bekertje afhaalt de warme damp opgaat in de lucht.
Een man ergens achter haan was druk bezig met typen op zijn laptop. Zijn vingertoppen liet hij snel over de toetsen gaan en met een korte pauze liet hij ze even rustten op zijn knieën.
Rustig keek ze naar buiten, met een stuk van Vivaldi waren haar gedachtes op vrije loop.
Het landschap raasde voorbij, het waren eerst de grote velden met zonnebloemen en nog zo veel andere soorten. Vervolgens vlogen de graslanden voorbij, op deze graslanden stonden enkel koeien en heel af en toe wat schapen, de boeren waren al druk bezig met de koeien ze moesten naar binnen.
Ze wilde kijken hoe de boeren dat deden maar helaas raasde het grasland te snel voorbij om te zien hoe het afliep.
De stukken graslanden werden door bossen gescheiden, de gekleurde bladeren waren stuk voor stuk even mooi.

De reis duurde een kwartier met de trein -en iets minder dan een half uur met de bus vanuit haar stadje-. Voordat ze het in de gaten had was de trein in Londen aangekomen, op het eindstation waar alle mensen eruit moesten.
Ze wist dat er een Starbucks tentje zat op de hoek van het mega station. Ze hield ervan om mensen te observeren, bestuderen en vooral het kijken naar de mooie mannen. Het was alsof iedereen deze ochtend haast had, ze liep naar de uitgang van het station en onderweg zijn er wel een stuk of vijf mensen tegen haar aangelopen. Stuk voor stuk waren het mannen die een zwart of bruin koffer bij zich hadden en in de andere hand hadden ze een beker koffie.
Enkele zeiden dat het hen speet, echter de meeste liepen gewoon door zonder iets te zeggen.

Aangekomen in de koffietent stond er een ellenlange rij, ze zuchtte en bedacht dat ze hier nog wel ff zou staan.
Ongeduldig keek ze op haar horloge, ze stond nu al tien minuten in de rij en ze was enkel één meter vooruit gegaan en over een klein kwartier zou ze al aangekleed en wel in de grote zaal staan. Ze draaide zich om, de koffie zou na de les wel komen.
Ze stapte over de drempel van de winkel en wordt door een ruwe duw van haar evenwicht berooft en valt op de grond.
"Watch where you're going, you idiot!" Schreeuwt de man grof, hij kijkt niet op of om hoe het maar haar gaat en loopt gewoon door.
Met een pijnlijk gevoel door haar lichaam probeert ze op te staan, het lukt niet.
Ze kijkt omhoog en een helpende hand staat klaar om haar omhoog te helpen.
Ze stond dat was het belangrijkste, ze klopte wat stof van har kleren en raapte haar tas van de grond.
"Thanks," glimlachte ze vriendelijk. "my pleasure, and I'm so sorry for the behavior of my mate."
Het waren eerlijke en vriendelijke woorden, voordat hij omdraaide om weg te lopen keken zijn blauwe ogen in die van haar, medelijden en onschuld waren zo uit zijn ogen te lezen. Hij wenste haar nog een goedendag en liep weg.

Nog net op tijd was ze in de les aangekomen, had haar spitzen aangetrokken, haar tutu en racete naar de zaal waar ze moesten oefenen.
Ze klopte op de deur en wachtte op toestemming om naar binnen te mogen, de stem van haar 'Madame' klonk woest, maar liet haar toch binnen.
"You're late." Siste ze met haar Franse accent kwaad. "I'm verry sorry." Was het enige wat ze uit kon brengen. "Get in position and stand up straight, we are going to practise the basic position for The Swanlake that we are gonna perform in six months and you already missed al lot of time."
Zoals haar gezegd werd ging ze in de rij staan achter al de andere meiden. Ze zou met haar hoofd bij deze les moeten zijn, want dit zou haar carrière maken als ze de hoofdrol had. Toch zat ze met haar hoofd bij de jongeman die haar omver liep. Zijn smaragdgroene ogen die alleen boosheid en pure woede uitstraalden lieten een rilling over haar rug lopen.
Nu nog even focussen op de les en dan mag je doen en laten wat je zelf wilt Olivia, sprak ze zichzelf toe.



Sorry, sorry en nogmaals sorry dat ik zo lang niet geschreven heb. Het is alleen zoo druk met mijn nieuwe studie,
en zelf ben ik er ook niet helemaal goed aan. Maar ik zal proberen om zo snel mogelijk Nog een hoofdstukje te activeren:)
Xxx NicoleStyles

Reacties (2)

  • Translator

    Ik dacht ook meteen aan Harry.

    5 jaar geleden
  • Manonxxx

    smaragd groene ogen, HARRY <3

    Snel verder...xx

    5 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen