Foto bij O65 | Gail

Soldat

Het begon als een fluistering. Ze opende haar ogen, knipperde traag, lui. Het leek wel alsof ze haar oogleden niet open kan houden, zo zwaar waren ze. Haar ledematen leken wel gemaakt van lood toen ze haar handen voor haar ogen wilde houden.
'Hallo?' haar stem was rauw. Niemand antwoordde, al hoorde ze de fluisteringen luider worden. 'Waar ben ik?'
Deze droom was anders dan de anderen. De anderen waren gevuld met schim en schaduw, herinneringen die ze liever wilde vergeten. Deze was leeg. Een onzichtbare hand sloot zich als een klomp om haar hart. Ze had eerder dromen gehad over een niemandsland, waar een stem tegen haar sprak. Dat was niet goed geëindigd.
'Andúnë Gurthang, wees niet bang.' De stem donderde. Andúnë kromp in elkaar. Toch lokaliseerde ze de oorsprong van het geluid, al was ze niet in staat om de spreker recht aan te kijken. Het wezen leek gemaakt te zijn van gesponnen zonlicht, en Andúnë besefte dat ze met geen mogelijkheid kon duiden of hij Quenya, Sindarijns of de gemeenschappelijke taal sprak.
Voor haar stond één van de Valar.
'U heeft een verre weg afgelegd, mijn jonge Halfelf', sprak de man. 'Donkerder dan een van ons ooit had kunnen voorzien, maar wat hadden we anders kunnen verwachten? Nazaat van Fëanor, en onderhevig aan de vloek die op hem rust. Ondanks de ziel van Maglor die in u voortleeft, wisten we niet welke kant u zou kiezen.'
Andúnë duwde zich recht. 'Het spijt me, heer. Ik heb geen idee waar u het over heeft.'
'Dat begrijp ik, mijn kind. En de tijd is gekomen om je duidelijk te maken wie je bent.' Het licht rondom de man nam af, en hij nam de vorm aan van een buitengewoon knappe Elf. Hij ging voor haar zitten, en Andúnë merkte hoe ze op zacht gras zat. Aan de horizon zag ze bergen.
'Fëanor, van hem heb je vast wel al gehoord. Hij was een van de machtigste Elfen die ooit op deze aarde heeft gewandeld, en hij werd verteerd door een hebzucht om de Silmarilliën, de juwelen die hij zelf geschapen had en hem door Morgoth zelf ontnomen waren, die hem uiteindelijk zijn noodlot werd.
Zijn zonen, Maglor en Maedhros, slaagden er echter in twee van de Silmarillen terug te krijgen. Ze waren echter niet puur genoeg om de juwelen aan te kunnen raken, want ze hadden in hun helse zoektocht voor niets teruggetrokken en hadden zelfs hun broeders, de Elfen van de Teleri vermoord. Het is bekend dat Maedhros zichzelf en een Silmaril in het vuur wierp, maar Maglor besloot met zijn schande te leven. Hij trok naar het Westen, waar hij lange tijd aan de zee leefde in ballingschap. Tot zijn vrouw medelijden kreeg, en uit Valinor naar hem toe trok. Het kind dat ze kregen, droeg niet enkel haar eigen ziel met haar mee, maar ook een deel van Fëanors geest, was naar haar overgedragen. Een erg lot voor een kind, want al was ze schoner en meer getalenteerd dan vele andere Elfen, de vloek van Fëanor stond aan haar zijde, klaar om haar leven te vergallen.
De vloek onttrok zich toen ze de koning van Gondor ontmoette. Ze werd verliefd op hem en al gauw droeg ze zijn kind. Koning Eärnur gaf echter weinig om haar, gefocust op zijn doel de Ringgeesten te verslaan. Toen de Elf dat merkte, stierf ze bijna van verdriet. Toch zette ze door, maar toen ze zijn dochter baarde, was haar wil om te leven zo zwak dat Fëanors ziel uit haar los kwam en zich versmolt met die van de baby.
Haar kind was mooi en sterk, maar de talenten van de moeder waren verbleekt, nu haar lichaam enkel haar eigen ziel bevatte. Ze ontwikkelde een wrok, niet alleen tegen haar kind, maar ook haarzelf, want zij was zo dwaas geweest om voor de charmes van een Mens te vallen. Ze wist echter niet hoe mild de vloek van Fëanor voor haar was geweest, want anders had ze zich vast gelukkig geprezen.'
'Mijn moeder', besefte Andúnë. Haar moeder had haar altijd gehaat, dat wist Andúnë maar al te goed.
'Licht en duister bewegen zich erg dicht bij elkaar, Andúnë Gurthang, en jij bent daar de belichaming van. Ondanks de Vloek wist je in het einde trouw te zijn aan de kant van de Maker. Hierbij verklaar ik dat zolang jij of de jouwen geen daad van broedermoord of andere zonden zullen begaan, ik de zonden van jouw voorvaderen vergeef.
Fëanors vloek is hierbij opgegeven, en de val van Numenor zal ongedaan worden gemaakt. Leer uit de fouten van zij die je voor gingen, Andúnë Gurthang. Indien je ooit echter je weer aan de zijde van het duister schaart, of net als Fëanor en de zijnen het bloed van jouw verwanten in de naam der gerechtigheid vergiet, zal Numenor weer onder de golven zinken, en Fëanors vloek zal terug gelden voor iedereen van jouw tak.
En, omdat je Sauron verslagen hebt, geef ik je het recht van jouw bloed; de keuze tussen sterfelijkheid en onsterfelijkheid.'
Andúnë hapte naar adem en keek de godheid met open mond aan. 'U geeft mij de keuze? Mij, van alle wezens in Midden-Aarde?' Hij had Aragorn kunnen kiezen, een wijs en eerlijk man. Of Boromir, Frodo of Sam. En toch koos hij haar, zij die haar uiterste best had gedaan zijn creatie te vernietigen. Tranen bolden over haar wangen.
'Ik moet je waarschuwen, Andúnë. Kiezen zal niet de enige proef zijn die je nog opwacht. Ga nu, met mijn zegen.' Hij drukte een kus op haar voorhoofd en Andúnë viel in een eindeloze put van licht.

Whoop whoop, dat was een hele hoop infodump maar yay, nu is zowat alles over Andúnë's afkomst gezegd geweest ^^
Wat vinden jullie er nog van?
Welke proeven zullen haar nog te wachten staan?
Zal Andúnë voor sterfelijkheid of onsterfelijkheid kiezen? Of zal er niet veel te kiezen vallen?
In elk geval, ontzettend bedankt dat jullie al zo lang meevolgen met mijn ongelofelijke onregelmatigheid :3

Reacties (2)

  • Schack

    WOOOOOOOOOOOOOOOOO.

    2 jaar geleden
  • Croweater

    Wauw, wat een prachtig stuk. Mooi die achtergrond. ^^
    Het ziet er weer wat beter voor haar uit. Hoewel er natuurlijk maar heel weinig (of geen?) zullen zijn die haar kunnen vergeven, dus dat wordt sowieso nog wel heftig, denk ik. Ik ben zeer benieuwd!

    Moet ze die keuze nu maken? Pfoe. Ik zou het niet weten tbh. Ik kan me voorstellen dat ze niet echt een fijn leven in het verschiet heeft als ze onsterfelijk is, maar aan de andere kant, slijt tijd de meeste wonden wel.

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen