Foto bij LVII  Perrie Edwards

Het is een veelbewogen maand geweest. Al enkele dagen na het telefoontje van dokter Farlane kon ik beginnen met de eerste stappen van het traject. Gesprekken met een psycholoog over mijn twijfels, mijn transseksisme -want blijkbaar heb ik het al die jaren verkeerd uitgelegd. Of althans met de verkeerde term. Oeps- en we hebben gepraat of ik het wel aan zou kunnen. Vervolgens heb ik medicijnen gekregen en ben ik als het ware in een tweede puberteit beland. Het is vreemd om op je eenentwintigste opnieuw te maken te hebben met een overstaande slem, langzaamaan veranderende gelaatstrekken en als lichamelijk jongen zijnde is het al helemaal vreemd om borsten te krijgen. Vreemd, maar tegelijkertijd is het ook wel fijn. En dan bedoel ik dat mijn lichaam eindelijk langzaamaan de vorm aan begint te nemen waar ik altijd al van gedroomd heb. Jonnie heeft er de afgelopen dagen al ontzettend om gelachen hoe ik af en toe voor de spiegel stond en mijn eigen gezicht stond te bestuderen en vervolgens op te merken dat de lichte gezichtsbeharing die ik had, langzaam weg begon te trekken.
En dan heb ik nog niet gesproken over de gesprekken met de plastisch chirurg over dingen die ik nog eventueel veranderd zou willen hebben. Want door de medicijnen ga ik al grotendeels veranderen, evenals door de geslachtstransformatie, maar mijn kaak en jukbeenderen kunnen nog altijd wat jongensachtig aandoen.
Maar een van de meest veranderende dingen, is nog wel dat ik me nu al een dag of twintig echt als een meisje moet gedragen. Sommige dingen gaan al bijna vanzelf, omdat ik ze al bij mam, Leigh en Jesy en bij Jade af heb gekeken, terwijl andere dingen echt ontzettend wennen zijn. BH's bijvoorbeeld. Jeetje, dat echte meisjes daar fatsoenlijk mee om kunnen gaan. Ik krijg de sluiting nooit fatsoenlijk open of dicht, maar omdat ik het gênant vond om mama erbij te roepen, heb ik vier dagen aan een stuk met mijn BH nog aan rondgelopen. Het is eigenlijk meer voor de sier dan wat anders, aangezien ik nauwelijks cup AA kan vullen, maar toch voelde het als ontzettend gênant. Als een jongen zijnde -of nou ja, een soort van dan- je moeder roepen omdat je -je BH niet los kunt krijgen.
Zoveel dingen zijn veranderd, maar het ergste heb ik nog niet benoemd.
Want zelfs na al die tijd, heeft Jade nog niets van zich laten horen. Ik moest ineens zowel een meisje als een man worden. Ik denk dat het meisje-gedeelte wel voor zich spreekt, maar ik moest ook een man worden en me gewoon vermannen. Doorgaan met mijn leven, terwijl het meisje dat mijn leven compleet maakte, er net uitgewandeld was. Ik moest desondanks alle veranderingen die er plaatsvonden, ook afscheid nemen van de persoon waar ik in korte tijd ontzettend veel van ben gaan houden.

'Perrie?' Ik kijk op van het tafelblad en verplaats mijn blik naar mijn gelakte nagels. Soms voel ik me echt net een circus, nog erger dan die Oostenrijkse die meedeed aan het Songfestival. Mijn uiterlijk zit half tussen dat van een jongen en een meisje in en zelf weet ik nog niet eens wat ik ben.
'Ja?' Bijna vergeet ik mijn moeder te antwoorden, maar net op tijd herinner ik me dat ik haar nog niet geantwoord heb.
'Je kijkt zo afwezig. Is er iets? Is het Jade?' Ik had het mama niet eens verteld, maar ze had het snel uitgevonden toen ik ineens niet meer mijn kamer uitkwam en Jade niet meer over de vloer kwam.
'Ik weet het niet, mam. Alles verandert zo en ik weet niet of ik er wel bij stil kan staan. Ik wil het wel en ik mis haar om me heen, heel erg zelfs, maar mijn leven wordt momenteel nogal in beslag genomen door proberen een meisje te zijn.' Natuurlijk slaat mijn stem weer over en praat ik even op een hoge, heldere toon, maar het is niet om blij van te worden. Het is namelijk nogal ergerlijk om geen controle over mijn stem te hebben.
'Ik denk dat ik je wel begrijp.' Sinds kort zegt mama steeds "ik denk dat ik je begrijp" in plaats van "ik begrijp het helemaal" of "dat snap ik". Even geleden heb ik haar daar in een ruzie op gewezen. Want ze zal me nooit volledig begrijpen. Zij heeft nooit doorgemaakt wat ik doormaak, laat staan dat ze enig idee heeft hoe het is. Zij weet alleen hoe het is om als een meisje door de puberteit te gaan en daar heb ik nu ook een soort van last van. Het grote verschil is alleen, zij was aan het begin van de rit al een meisje en ik dus niet. 'Maar ik heb Norma gesproken en Jade lijkt echt ontzettend van slag. De eerste paar dagen is ze er letterlijk ziek van geweest en nu sluit ze zichzelf op om na te denken en filosofische boeken te lezen. Plato en zo. Volgens mij houdt het haar nog steeds bezig. Ze is je echt niet vergeten en ik heb er nog steeds vertrouwen in dat ze het binnenkort goed komt maken.' Ik bijt op mijn lip en pulk dan aan de nagellak.
'Ik weet het niet, mam. Ze leek de laatste keer echt ontzettend van slag. Ik wil mijn Four niet kwijt.' Oh, en daar hebben we trouwens een van de lastigste dingen aan een meisje zijn. Als jongen zijnde was ik al behoorlijk emotioneel aangelegd, maar sinds ik die vrouwelijke hormonen krijg en behoorlijk wat stress heb, zit ik al bij het minste of geringste te huilen.
'Ach, Perrie toch.' Mama buigt zich naar me en omhelst me. Ik snik en dan hik ik. 'Jeetje, lieverd, gaat het wel?' Ik maak me los, veeg de uitgelopen make-up onder mijn ogen vandaan en knik dan afwezig.
'Ik denk het. Ik ben wat emotioneel.'
'Dat dacht ik al.' Mama lacht kleintjes. 'Ik heb er alle vertrouwen in. En dat had ik niet toen Jade en jij ruzie hadden, weet je nog? Ik weet hoe jij in elkaar steekt, ik weet iets minder goed hoe Jade in elkaar steekt, maar ik weet wel dat jullie ontzettend van elkaar houden. Zo verliefd als jullie waren, ben ik echt niet altijd met je vader geweest. Ik weet dat het goed gaat komen, echt waar, geloof me.' Ik knik, maar weet niet of ik het moet geloven.
'Dank je, mama.' Ik glimlach en knuffel haar kort.
'Graag gedaan, lieverd.'

---
Oké, ik heb eerst even iets te verklaren.
Volgens het officiële proces als je transgender of transseksueel bent (ik wist overigens zelf wel dat ik Perrie als transseksueel heb beschreven en hem steeds het woord transgender heb laten gebruiken, maar dit heb ik gedaan omdat het allemaal nogal ingewikkeld is en dat het zelfs als je het zelf bent, het soms nogal lastig is om goed onderscheid te maken. En daarbij vond ik het ook beter klinken :x), ga je eerst achttien maanden in proeftijd en ben je dus anderhalf jaar iemand van het andere geslacht. Maar omdat dat het verhaal eigenlijk alleen maar onnodig zou rekken, heb ik de tijd ingekort tot twee maanden. De veranderingen van Perrie's lichaam zullen dus ook aanzienlijk sneller gaan dan in de werkelijkheid.

Zo, nu ik alles medisch uitgelegd heb (ik ben er serieus voor naar het ziekenhuis geweest en heb met een rood hoofd een arts ondervraagd. Kijk eens wat ik voor jullie overheb!), ga ik nog een random question in de groep gooien:
Heb je een levensmotto/filosofie waarbij je leeft? (sorry voor de inspiratieloosheid, ik heb net mijn huiswerk voor filosofie zitten maken. Vandaar ook dat Jade Plato leest, dat doe ik nu ook, haha).

Reacties (6)

  • AnoukIrwin

    'Love Yourself, in good and bad times'


    Hehehhe
    Echt een slechte!
    Doe ik nog niet altijd hahah

    5 jaar geleden
  • BOOKWURM

    Naaahw Jerrie moet weer samen!!!
    En haha omg jij bent awesome. Dat je dat echt durfde joh!
    En cool dat je filosofie doet, is dat eigenlijk moeilijk ?

    5 jaar geleden
  • chanyeoI

    Dat had ik dus nooit gedaan, dat in het ziekenhuis vragen. Misschien heeft het feit dat het ziekenhuis niet heel dicht in de buurt is er iets mee te maken... Maar ja, dan vind ik dat je veel voor je verhaal over hebt.
    "I'd rather be hated for who I am than loved for who I not am." Vind ik een mooie en ik moet toegeven dat ik me daar het afgelopen jaar meer naar ben gaan gedragen, als in: ik ben meer "mezelf".
    Wat is de jouwe eigenlijk?
    +Kudo

    5 jaar geleden
  • certified_cloud

    wow! je hebt echt veel voor ons over!
    echt cool dat je gewoon naar het ziekenhuis bent geweest!
    een motto... goh.. ik heb geen idee..
    ik gebruik de qoute "that's the thing with pain, it demands to be felt" wel heeeeeeeel vaak.
    snel verder xx

    5 jaar geleden
  • KellyHoranXx

    Awh, arme meid, je hebt inderdaad veel voor ons over. Je bent te goed voor deze wereld!

    En levensmotto/filosofie... tja, ik probeer een beetje als motte 'follow your heart' te gebruiken, maar ja, das nog moeilijk...

    5 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen