De regen sloeg op het dak van de bushalte terwijl ik wachtte op hém. De seconden tikten maar langzaam weg en het deprimerende weer maakte mijn stemming er ook niet bepaald beter op. Hij was laat. Ik stond hier nu veertig minuten en had de bus die ons eigenlijk naar de vrijheid had moeten brengen laten schieten. Plan B was daarbij direct in gang gezet, door nog langer te wachten op de bus die een uur later zou komen. Op dit moment was dat uur alweer vervangen door vijfenveertig minuten. Hij had nog drie kwartier om op te komen dagen, als hij dat niet zou doen zou ik de bus toch nemen en hem voorgoed haten door zijn kille onverschilligheid waar het mij betrof. Dan had hij me in de steek gelaten en dan zou ik hem nooit vergeven.

Ze had hem ooit verteld over haar familie. Haar zusje van acht, misschien negen nu, die was geboren na drie miskramen van haar moeder, waarvan er misschien één anonieme abortus was, maar dat wist ze niet zeker. Haar moeder was nooit erg spraakzaam geweest. Het konden net zo goed twee miskramen zijn geweest en een illusie. Haar moeder en zusje, hoewel erg stil, waren altijd vriendelijk en hadden zeker geen kwaad in de zin. Helaas was haar moeder niet single en was er dus ook nog een vader in het spel.

In de tijd dat ik hier stond waren er al meerdere mensen langs gekomen. Bijna iedereen keek me vreemd aan. Welk weldenkend mens ging nu een half uur voor de bus zou komen al in het hokje staan wachten? De vrouw die aan de overkant woonde was zelfs naar buiten gekomen om te vragen of ik was weggelopen van huis en nu een slaapplek nodig had. Ik had haar uhm… genereuze aanbod beleefd afgeslagen, dus nu keek ze me al twintig minuten aan vanachter de petunia’s in de veronderstelling dat ik dat niet wist omdat ik haar niet kon zien. Natuurlijk vielen haar priemende, veel te nieuwsgierige ogen me nogal op.

Haar vader was geen vriendelijke man. Ze kwam om de zoveel dagen met blauwe plekken op school, op de dagen nadat Hij met zijn dronken kop het huis binnen kwam stommelen en bij het minste of geringste ontplofte. Haar moeder had het lef niet om iets te doen. Hij eigenlijk ook niet. Om eerlijk te zijn had hij haar nooit zien staan voor ze een keer flauwviel bij gym. Ze had een pak slaag als ontbijt gehad en meer dan twaalf uur niet gedronken. Dat viel iedereen op, maar op de een of andere manier hem in het bijzonder. Sinds dat moment trokken ze steeds meer met elkaar op. Hij leerde een heel andere kant van het muurbloempje kennen. Ze fleurde helemaal op onder zijn vleugels. Maar misschien hield hij zichzelf dat wel gewoon voor.

Ik kon niet stoppen met rondkijken. Ik was bang, hoe kon ik dat niet zijn? Ik was van huis weggelopen. Weg van mijn familie, mijn moeder, Cloë… Mijn… vader. Mijn vader. De rillingen liepen over mijn rug bij dat woord. Bij de gedachte aan Hem. Hij terroriseerde ons huis. Hij had de touwtjes in handen en kon drinken wat hij wilde, slaan wat hij wilde. Niemand zou het in zijn hoofd halen om hem tegen te spreken. Ik deed het soms, vergat even wat hij was en wat hij kon doen. Hij liet me elke keer vóélen dat ik er verkeerd aan deed. Ik wist niet wat me bezielde dat ik dit niet eerder had gedaan. Het was nooit veilig geweest thuis.

De pijn was overal. Het zat in zijn hoofd, in mijn schouders en in zijn buik. Het deed alles vervagen tot de rest van de wereld weg was. De pijn overheerste. Het voelde afschuwelijk… Afschuwelijk lekker, om hem zo te zien lijden. Eindelijk kon hij wraak nemen op de persoon die verantwoordelijk was voor al het leed wat haar was aangedaan. Haar vader leed nu. Hij kreeg bijna alles terug wat hij haar had gegeven. Bijna, niet helemaal. De boetedoening was nog niet compleet.
Een siddering van angst ging door de man onder hem heen. Hij had geschreeuwd en gegild. Hij had hem zelfs een vuistslag tegen zijn kaak gegeven. Dat zou een lelijke blauwe plek worden die de meeste meisjes af zou schrikken. Maar als zij hoorde van zijn plan, van zijn fantastische daad om haar te beschermen en haar toekomst veilig te stellen, zou ze nog meer van hem houden dan ze nu al deed.


‘Lieve schat, je staat hier al een uur. Waar wacht je op? Op je geliefde?’ De buurvrouw was weer komen kijken.
Ik kon niet anders dan diep zuchten. ‘Ja, zoiets, mevrouw. Hij is alleen… laat. Een klein beetje maar.’
‘Wácht je alleen op hem of wacht je op hem omdat jullie samen gezellig ergens heen gaan. Wil je een beetje chocomel, trouwens?’ Ze haalde een thermosfles tevoorschijn.
Ik glimlachte vriendelijk, maar koel. ‘Nee, maar bedankt voor het aanbod. Ik heb zelf genoeg lekkers bij me. We… we gaan even weg van huis. Even uit de stad, en zo. Ontspannen.’
‘Moet je niet naar school dan?’
‘We hebben herfstvakantie, mevrouw. Geen school.’ De herfstvakantie was net afgelopen. Ik hoopte maar dat ze geen kleinkinderen had of zoiets.
‘Hij is wel erg laat, hè?’
‘Ja,’ gaf ik toe, hoewel ik niet dacht dat het te verstaan was, er kwam net een gillende politiewagen langs. ‘Hij is heel erg laat.’

Het mes gleed door zijn huid heen als boter. Het liet een rood spoor achter. De man kuchte en spoog bloed op zijn shirt. Nog geen seconde later blies hij zijn laatste adem uit.
Hij stond op en wilde de deur al uit lopen toen er sirenes de bocht om kwamen. Zwaarbewapende agenten kwamen uit de auto en beukten op hem in. Een paar anderen knielden naast het lichaam van de man. Een vrouw, haar moeder, kwam de hoek om lopen. ‘Dat is hem. Hij heeft mijn man gedood.’ Ze wees naar hem.


De bus kwam de hoek om. ‘Ik neem deze, mevrouw.’
‘Komt hij niet meer opdagen?’
‘Nee, waarschijnlijk is dit hoe die klootzak me gedag zegt.’ Op het moment dat ik de bus in stapte reed de politiewagen langs. Ik kon niet zien wie erin zat, maar die arrestatie moest heel snel gebeurd zijn.

Reacties (2)

  • LzzyHale

    ^
    Ik ben het eens met deze reactie. Wauw, super gedaan! Vooral in combinatie met het nummer dat je uitgekozen hebt, kreeg ik echt kippenvel tijdens het lezen. Heel mooi hoe je steeds wisselt van perspectief en tijd. Ik merk een duidelijke opbouw in je verhaal. Je komt steeds meer te weten over de hoofdpersoon en wat eromheen gebeurt. Vooral het einde is heel goed.

    Mijn cijfers:
    - Originaliteit en creativiteit: 9,5
    - Indeling:9,0
    - Spelling: 9,3
    - De opdracht: 9,5
    Eindcijfer : 9,3

    8 jaar geleden
  • Bellaen

    Wow.

    8 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen