Foto bij LIX ›› Perrie Edwards

Gisteravond had ik nauwelijks in slaap kunnen komen en het is een wonder als ik deze nacht vier uurtjes slaap heb weten te pakken. Ik heb het nog twee uur ’s nachts zien worden en de klok geeft nu zes uur ’s ochtends aan. De rode cijfertjes maken best een grote indruk op me. Het is geen vier uur meer tot het gaat gebeuren. Over vier uur heb ik allemaal zwarte lijntjes over mijn lichaam en lig ik onder invloed van narcose op de operatietafel. Nog maar een paar uren die tussen mijn oude lichaam en het lichaam van mijn dromen instaan.
Ik ga rechtop zitten en haal een hand door mijn haren die inmiddels de lengte van een zeer korte boblijn aan hebben genomen. Mijn haar is vrij dun, maar over het algemeen zit het nog niet slecht. Want ik begin steeds meer te wennen en te genieten van de vormen die mijn lichaam aanneemt. Mijn borsten lijken best op die van een normaal meisje en ik word langzaamaan steeds een beetje smaller qua bouw, wat me ook wat slanker maakt. Steeds meer en meer begin ik op een meisje te lijken en ik word er oprecht gelukkig van.

‘Per- Oh, je bent al wakker.’ Mama opent de deur van mijn slaapkamer tegen de tijd dat de wekker half zeven aangeeft. Nog drieënhalf uur. ‘Zenuwachtig?’
‘Best wel,’geef ik toe. Mama gaat bij me op de rand van het bed zitten en slaat haar armen om me heen.
‘Het komt helemaal goed, lieverd. Ik heb er alle vertrouwen in. Het komt helemaal goed. Als je straks wakker wordt, kan je eindelijk gelukkig zijn.’
‘Ja,’zeg ik bijna ademloos. Ik glimlach naar mama en dan kijken we elkaar aan.
‘Het is tijd om je aan te gaan kleden. We kunnen beter niet te laat komen.’
‘Echt niet!’ Direct sla ik mijn dekbed opzij en schiet in een joggingbroek en een oud shirt van mama. Het is raar om niet langer Jonnie’s afgedragen kleren te dragen, maar die van mama.

Op mijn sokken en met mijn haren nog wat verwilderd om mijn hoofd, loop ik de trap af naar beneden. Mama en Jonnie zitten aan de ontbijttafel en ontbijten. Ik ga erbij zitten en kijk toe hoe mijn broer traag zijn cornflakes naar binnen lepelt. Normaal gesproken zou ik mokken dat ik ook iets te eten wil, maar voor dit keer heb ik er vrede mee. Nu is het voor een goed doel. Glimlachend pulk ik wat aan de afbladderende nagellak op mijn nagels. Kleine stukjes rode nagellak schieten over de tafel en ik krab het er gewoon af totdat Jonnie ineens moppert over rode nagellak in zijn thee. Ik grinnik en stop dan.
‘Sorry,’glimlach ik liefjes. Jonnie zucht enkel en uiteindelijk probeer ik een vlechtje in mijn korte haar te maken.
‘Ben je zenuwachtig?’vraagt Jonnie. Ik knik.
‘Behoorlijk.’ Mijn broer glimlacht naar me en beiden kijken we toe hoe mama vertrekt om de laatste spulletjes bij elkaar te rapen.
‘Ik vind het wel een raar idee dat ik dadelijk een klein zusje heb dat ik moet beschermen,’geeft hij uiteindelijk toe.
‘Je hoeft me niet te beschermen, ik ben 21.’
‘Als grote broer zijnde, hoor je –je jongere zus te beschermen. Of je nu drie en zeven, 21 en 25 bent of tachtig en 84.’
‘Da’s lief, Jonnie,’glimlach ik. Ik buig me over de tafel en omhels hem.
‘Ik ben zo blij voor je, Perrie.’
‘Dank je.’
‘Wat lief!’ Mama komt weer de keuken binnen met een grote sporttas in haar armen en bekijkt ons met een vertederde blik. Ongemakkelijk kijken Jonnie en ik elkaar aan en dan laten we elkaar langzaam los.
‘Is het niet tijd om te gaan?’oppert Jonnie als het te lang stil blijft. Mama en ik knikken instemmend en ik sta op en schuif mijn stoel aan. Ik pak mijn leren jasje en trek het aan. Even staan we met z’n drieën afwachtend in de keuken en pas als ik een stap verzet en mijn hand op de klink leg, komt de rest van de familie ook in beweging. We begeven ons naar de auto, waar mama de tas in de kofferbak propt. Jonnie en ik kruipen samen op de achterbank en mama gaat achter het stuur zitten. De auto protesteert een beetje, waarna hij toch op gang komt. Mama rijdt de oprit af en stuurt de auto de weg op. De rit in de auto is vooral heel stil en mijn hand gaat op zoek naar die van Jonnie. Zonder te protest te maken geeft hij me zijn hand en geeft me een bemoedigend kneepje. Ik glimlach naar hem en de rest van de rit houd ik zijn hand vast.
Natuurlijk is het geweldig dat hij zo’n fantastische broer voor me is, maar nog liever had ik Jade aan mijn zijde gehad. Ze lijkt altijd de rust zelve en dat reflecteer ik dan weer. Haar stem en haar woorden kalmeren me en het is fijn om haar in mijn buurt te hebben.
Maar mijn gedachten zijn al snel stil als ik in de verte het ziekenhuis op zie doemen. Een glimlach kruipt op mijn gezicht en ik knijp van de spanning in Jonnie’s hand. Hij glimlacht naar me en in spanning wacht ik af tot mam een parkeerplaatsje gevonden heeft.

‘Perrie Edwards?’ Het grijzige hoofd van dokter Farlane verschijnt om de hoek van een deur en direct veer ik op. Normaal gesproken ben ik nooit echt fatsoenlijk wakker zo vroeg op moet, maar vandaag gaat het prima. ‘Goedemorgen. Ben je er klaar voor?’ Ik knik omdat ik er geen woord uit kan krijgen.
‘Helemaal.’
‘Goed, kom maar binnen dan.’ Dokter Farlane gooit de deur voor me open en dan stappen we alle drie het kamertje binnen. De dokter zit al tegenover ons aan het bureau en mama, Jonnie en ik gaan tegenover hem zitten, ik in het midden. Van alle kanten word er breed naar me geglimlacht en ik glimlach terug. ‘Zo Perrie, dan is vandaag de grote dag.’

---
Zo, vlug een update voordat ik ga (;
Ik heb besloten om maar gewoon een blog te openen waar jullie vragen kunnen stellen voor de bonus-ask/Q&A. Omdat ik nog niet exact weet hoe lang dit verhaal nog gaat duren, heb ik nog geen uiterlijke inleverdatum voor de vragen, maar deze zal zo snel als ik meer weet, volgen.
Toch is hier alvast de link. KLIK!

Reacties (3)

  • BOOKWURM

    Ben benieuwd

    5 jaar geleden
  • chanyeoI

    Ik ben blij voor Perrie.
    Hoe was Appelpop? Ben je nog bij Kensington geweest? (If yes, I'm jealous!)
    +Kudo

    5 jaar geleden
  • AnoukIrwin

    omg!

    snel verder!!!

    5 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen