Foto bij 002.

Here it is, as promised. 9 maanden later.
Zit eindelijk wat lekkerder in m'n vel, dus hopelijk gooi ik al snel meer hoofdstukken online!

Met tegenzin gooide ik de dekens van me af, tijd om weer een dag gemarteld worden op school. Half slapend wandelde ik mijn badkamer in en gooide een plens koud water in m'n gezicht. Ik trok de kleding aan die ik gisteravond klaar had gelegd, smeerde wat make-up op op m'n gezicht en wandelde naar beneden. Daar zat mama al aan de keukentafel, met een kop koffie in de hand en de ochtendkrant voor zich. Precies zoals je in de films ziet.
Zonder iets te zeggen loop ik richting het aanrecht, pak een bolletje uit de schaal en loop naar buiten. Ja, zo gaat het in huize Benett. Daily Routine.

Toen ik op school arriveerde, zag ik op het schoolplein dat onze hele klas in een kring om iemand heen stond. Dit zal vast een zeker de nieuwe jongen zijn waar mevrouw Klaster het vorige week over had en uiteraard werd hij van harte verwelkomt in onze klas. Hij wel.
Ik zette mijn fiets weg en keek of ik Kelly ergens tussen de mensen zag, maar tevergeefs. Die zal wel wat later zijn.
Ik bleef op een afstand staan en hou de groep in de gaten, om te kijken of ik een blik van de jongen kon opvangen. Helaas.
Minuten gingen voorbij toen ik opeens een tik op mijn schouder voelde en toen ik me omdraaide, keek ik in de grote ogen van Kelly, die gefascineerd naar het kliekje verderop op het schoolplein keek.
‘Heb jij hem al kunnen zien?’ vroeg ze. Ik schudde mijn hoofd.
‘Kom, laten we erbij staan dan!’ Zonder dat ik ook maar iets er tegenin kon brengen, trok ze me mee richting het midden van het schoolplein. Met tegenzin liep ik met haar mee. Naarmate we dichterbij kwamen, hoorde ik onze klasgenoten de nieuwe jongen al bombarderen met vragen.
‘Waar kom je vandaan? Je ziet er exotisch uit’ riep Michelle. Ze hing vleiend met haar slanke lichaam tegen de jongen aan.
‘Zuid-Italië, maar daar woon ik sinds mijn 8e al niet meer,’ hoor ik een diepe jongensstem zeggen. Ik probeerde tussen de menigte door te kijken, maar hij stond met zijn rug naar me toegekeerd.
‘En hoe heet je?’ hoor ik Rachelle roepen. Het leek wel of ze vandaag een extra kort rokje aan heeft getrokken, maar het kan aan mij liggen. Haar blonde haren wapperen in de wind.
‘Damiano, maar noem me maar Damo,’
‘Damo,’ gilde Jeremy. ‘Wat een beeldige naam!’ grapte hij.
‘Rot op Jeremy!’ snauwde Michelle en ze drukt haar lichaam nog dichter tegen die van Damiano aan. Hij kon met moeite naar zijn broekzak grijpen om er een sigaret uit te halen. Hij maakte zich van haar los en liep weg richting het rokersgedeelte van onze school. Hij ging nonchalant tegen de muur van het schoolgebouw aan staan en stak een sigaret op.
‘Goed idee,’ kreunde Kelly in mijn oor en trok me mee richting het rokersgedeelte. Daar aangekomen drukte ze me een sigaret in de hand en stak hem voor me aan met haar aansteker. De andere groep bleef op een afstand sinds zij, op Jeremy na, een hekel hadden aan roken.
Tijdens het roken van mijn sigaret nam ik uitgebreid de tijd om hem te bekijken. Zijn koperkleurige, licht krullende haar waaide regelmatig voor zijn ogen. Zijn ogen, met daarboven perfecte wenkbrauwen waar menig vrouw nog een puntje aan kon zuigen. Op zijn armen zag ik allerlei tatoeages blinken in de zon.
Zijn kledingstijl kan je onder verschillende categorieën onderbrengen. Zijn blauwe spijkerbroek bevat ontzettend veel gaten en ook zijn witte t-shirt heeft het al aardig te verduren gehad. Onder zijn blauwe spijkerbroek droeg hij witte sneakers die ondertussen al niet meer wit waren.
Ondanks de vele gaten in zijn kleding zag hij er ontzettend stoer uit en ik kon mijn ogen niet van hem afhouden.
Heel even ontmoetten onze ogen elkaar en opeens schoot het me te binnen. Ik tikte Kelly op haar schouder.
‘Kells, ik heb deze jongeren eerder gezien! Gisteren, in de koffiezaak waar we elkaar hebben ontmoet,’ fluisterde ik.
‘Dat meen je? Ik heb hem nooit gezien!’
‘Je was er ook nog niet volgens mij. Toen ik arriveerde ging hij net weg. Hij glimlachte zo ontzettend lief naar me, dat weet ik nog.’
Aah gos, en nu?’ Ik keek hem opnieuw aan. Ik had niet het idee dat hij mij herkent. Misschien probeerde hij hier de cool guy uit te hangen en wist hij ondertussen dankzij Michelle en de rest dat ik niet veel voorstelde hier op school. Fijn.
Mijn gedachten werden verstoord door de bel. Ik schoot mijn halfopgerookte sigaret in de asbak, maakte me los van de muur en liep samen met Kelly richting de school. Damiano deed hetzelfde, hij volgde ons de klas binnen en nam achter mij en Kelly plaats. De enige plek die nog beschikbaar was. Ik voelde zijn ogen in mijn rug branden.
Wanneer mevrouw Klaster de ruimte in liep, schonk ze mij een lief glimlachje. Ik kon het goed met haar vinden, in tegenstelling tot de rest van de klas. Met haar grote, ronde bril en haar rode krullen zag ze er nogal gek uit. Haar wijde bloemtjesjurk maakte het er niet veel beter op.
De rest van de klas moest nooit iets van haar weten, maar zij en ik hebben regelmatig tijd samen doorgebracht toen Kelly in het ziekenhuis lag. Ik mocht zelfs samen met haar in de lerarenkamer lunchen, omdat ze wist dat ik door de anderen in de klas werd gepest.
We hebben veel gepraat en ze hield mij altijd op de hoogte van de situatie van Kelly. Dat vond ik erg fijn, omdat ik het zelf niet op kon brengen om bij haar langs te gaan in het ziekenhuis. Niet nadat ik daar zelf ook tijd had doorgebracht na mijn zenuwinzinking.
‘Goedemorgen kinderen, het is bijna weekend! Vandaag heten we een nieuw iemand welkom,’ en ze wees naar Damiano. ‘Damiano, welkom! Zou je je even kort voor willen stellen?’
De hele klas draaide zich naar hem om en je kon aan hem merken dat hij het niet prettig vond dat alle ogen op hem gericht waren. Hij schraapte zijn keel.
‘Eh.. Goed. Ik ben Damiano di Marziale, 22 jaar, kom oorspronkelijk uit Zuid-Italië maar ik woon al sinds mijn 8e in Nederland. Nu kom ik jullie vervelen in de klas,’ probeerde hij quasi grappig te vertellen.
‘Fijn dat je er bent, laten we beginnen met de les!’ zei mevrouw Klaster.
De klok tikte de tijd langzaam weg, vandaag leek alles slomer te gaan dan normaal. Te sloom naar mijn zin. Wiebelend op mijn stoel probeerde ik mijn aandacht bij de les te houden, maar mijn gedachtes waren weer overal en nergens. In gedachten verzonken staarde ik naar buiten.
Het is mijn examenjaar, over een half jaar was ik eindelijk afgestudeerd. Dit ging echter niet zonder slag of stoot.
Dankzij mijn pestverleden was ik erg wantrouwig richting mensen die ik tegenkom in het dagelijks leven. De enige mensen die ik vertrouwde waren Kelly en mevrouw Klaster. Met Michelle, Rachelle en de rest van mijn klasgenoten kon ik het niet vinden. Ze hoorden niet in mijn straatje thuis en ik kende hun soort maar al te goed. In al die jaren dat ik op school heb gezeten heb ik te maken gehad met mensen die veel hoger op de sociale ladder stonden dan ik. Afgezien van Kelly had ik niemand en dat kwam mede dankzij mijn verleden. Ik wist niet hoe het voelt om een zorgeloos leven te lijden. Mijn pestverleden was nog maar het tipje van de sluier.
Ik werd opgeschrikt door de bel die zijn bevrijdende geluid laat klinken. Iedereen wist niet hoe snel ze het lokaal moesten verlaten, op weg naar de vrijheid. Langzaam pakte ik mijn spullen in en wachtte op Kelly.
‘Noor, kan ik jou even spreken?’ vroeg mevrouw Klaster vanachter haar bureau. Ik schoot een vragende blik naar Kelly, maar die haalde haar schouders op en vertrok. Langzaam wandelde ik richting het bureau van mevrouw Klaster.
Achter mij hoorde ik Damiano rustig zijn spullen inpakken. ‘Kan ik jou ook even spreken, Damiano?’ Ik draaide me om en zag dat hij nonchalant zijn tas op zijn rug gooide en naar ons toe liep.
‘Goed, fijn dat ik jullie nog even kan spreken.’ Begon mevrouw Klaster. ‘Ik wilde eigenlijk vragen of jij, Noor, wilt functioneren als Damian zijn begeleider. Hij is nieuw hier en ik durf het eerlijk gezegd niet aan de anderen over te laten,’ Ik verstarde en keek mevrouw Klaster verschrikt aan. Waarom ik?
Ik zag het echt niet zitten om hem continue op sleeptouw te moeten nemen. Waarom werd ik uitgerekend uitgekozen? Wat is er mis met de anderen in de klas? Doet ze dit om me te pesten of zo iets? Ik keek opzij, aan de ogen van Damiano te zien stond hij hier ook niet op te wachten. Hij speelde onrustig met het touwtje van zijn tas.
‘Ik eh.. wat houdt dan precies in?’ zuchtte ik, te bang om nee te zeggen. Ik wilde mevrouw Klaster niet teleurstellen.
‘Ik zal jullie tijdelijk naast elkaar zetten en jullie kunnen samen naar iedere les toelopen, eventueel wat samen leren in de pauzes, lunchen..’
‘Okè,’ zei ik en ik wilde me vervolgens direct voor mijn kop slaan. Wat had ik gedaan?
‘Fijn! Jij gaat hier ook akkoord mee Damiano?’ en ze keek hem streng aan, ik kon niet plaatsen waarom.
‘I guess,’ zuchtte hij.
‘Mooi! Fijn weekend, kinderen!’ Mevrouw Klaster stond op en pakte haar tas. Ze liep achter ons aan richting de deur van het klaslokaal. Eenmaal buiten draaide ze deze op slot, zwaaide kort naar ons en liep naar buiten. Ik wilde aanstalten maken om ook te vertrekken.
‘Hè,’ begon Damian. ‘Ken ik jou niet ergens van? Volgens mij zag ik jou gisteren in de koffiezaak in de Hoofdstraat of niet?’ Ik keek hem aan.
‘Klopt. Het duurde ook even voordat bij mij het kwartje viel hoor, maar dat kan ook zijn omdat Michelle bijna bovenop je lag waardoor ik je niet goed kon zien,’
‘Ach, dat effect heb ik nou eenmaal op mensen. Wanneer je roept dat je uit Italië komt, krijg je gelijk hordes meiden over je heen,’
‘Ik gok dat je niet eens hoeft te vertellen dat je uit Italie komt, dat is wel aan je af te zien,’
Dat had ik niet gelogen. Het was oprecht een mooie jongen om te zien.
Damiano schoot in de lach. ‘Bedankt. Maar hè, ik moet rennen. Zie je morgen!’ en voordat ik iets kon zeggen was hij uit mijn zicht verdwenen. Kelly voegt zich bij me.
‘Dus hij wist nog wie je was?’ glimlacht ze. Ik knikte. ‘Blijkbaar.’

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen