Foto bij O24 | Fuin

Hoe maakte je voor het eerste kennis met lord of the rings, the hobbit of wat algemener het Tolkien-fandom?

Hehe, dit vind ik ook een leuke.
Het is heel simpel, eigenlijk. Ik had nooit een schijn van kans. Mijn vader was vroeger een echte fantasyfan (nu minder, wat er ook voor zorgt dat we wat meer uit elkaar groeien) dus werd ik als zevenjarige overstelpt met verhalen over In de Ban van de Ring. De boeken mocht ik niet lezen en de films mocht ik niet bekijken van mijn moeder - "Daar is ze nog veel te jong voor!" - maar ik was eens op zolder geklommen - vraag me niet waarom, ik was een raar kind - en vond daar een koffer vol met boeken. Het was alsof ik een stukje van het Paradijs had ontdekt, haha.
In die koffer vol met Verboden Boeken ontdekte ik de In de Ban van de Ring-trilogie en daarvan las ik deel 1 diezelfde dag nog uit. En vanaf dan was onze Aarde niet goed genoeg meer.


Omdat Peredhel het wilde, en om de komst van abo #28 te vieren. Welkom!


Vronin en Dorni namen zijn beide armen vast toen ze hem wegleidden uit de zaal. Kili voelde zich dodelijk vermoeid maar wist dat het nog lang zal duren voordat hij zich ten ruste zou kunnen leggen.
'Hoe hebben jullie haar gevonden?'
Vronin drukte op zijn arm en Kili nam voorzichtig plaats op zijn stoel. Het leek wel alsof zijn botten steunden en kreunden door de jicht die hem ten prooi was gevallen.
'Er waren fluisteringen, heer. Over een groot leger der duisternis dat de bergen afdaalde, rechtstreeks naar Moira. Er werd gezegd dat ze geleid werden door een vreselijk wezen, met een hart zo zwart dat zelfs Durins Vloek haar zou vrezen.'
Kili plaatste zijn handen tegen zijn voorhoofd en masseerde zijn slapen. Het was vreemd om te bedenken dat hij dit vreselijke wezen gekend had.
'En wisten jullie dat dit vreselijke wezen luisterde naar de naam Andúnë Gurthang?' Het was zo lang stil dat Kili bijna vreesde dat zijn onderdanen hem verlaten hadden. Maar dan klonk Dorni's stem door de ruimte, warm en vol als altijd, maar toch zo zacht als een fluistering.
'We wisten dat ze vele namen droeg, heer.' Kili slaakte een zucht en wist dat deze keer niemand hem zou verwijten wanneer hij een borrel zou nemen, maar hij wist dat het daar nu de tijd niet voor was.
'Haal mijn zoon. Ik heb dingen met hem te bespreken.' In de zwartheid die hem restte leek het eeuwen te duren voor hij de voetstappen hoorde. Het geruis van een mantel weerklonk en de bekende stem fluisterde zacht.
'Tot uw dienst, vader.' Kili streek met zijn duim om het kleinnood dat om de vinger van zijn andere hand hing.
'Ik moet je een verhaal vertellen, Darrin. Over gebeurtenissen van heel lang geleden.' Darrin nam zijn hand vast. Kili wenste dat hij nog één keer zou kunnen zien, zodat hij het gelaat van zijn erfgenaam zou kunnen aanschouwen. Helaas wist hij ook dat dit onmogelijk was.
'Ik heb je verteld over de tocht die ik met jouw oom, Thorin Oakenshield en nog andere dapperen heb ondernomen, om de draak van Erebor te verjagen. Ik heb één ding niet verteld. Ons gezelschap werd vervolledigd door een halfelf, die luisterde naar de naam Andúnë Gurthang.' Het was vreemd voor hem die naam nu zo frequent uit te spreken, alsof het een diepgeworteld geheim was dat hij nu zomaar op straat gooide. An-dúnë Gur-thang. Het leek wel de titel van een lied.
'Dat is de Elf die nu op de plaats van de Eerste Geboorte gevangen zit. Probeerde ze jullie te doden, vader?' Kili glimlachte en schudde zijn hoofd. 'Ze heeft ons nooit met een vinger proberen te krenken.' In zijn ogen was ze enkel heel erg treurig geweest, als was haar connectie met zowel zijn oom als de Elfenkoning misschien wel een voorbode geweest van de schaduw die toen ook al op haar hart gelegen had.
'Ze behoorde toen tot het Licht.' Hij fronste zijn wenkbrauwen, want hij probeerde de puzzelstukken die hem toegereikt waren in elkaar te passen. 'Of misschien probeerde ze wel enkel om Licht te zijn. Maar het lukte haar, want zonder haar zou ik gestorven zijn in de Slag van Vijf Legers.'
Hij was er nooit zeker van geweest, natuurlijk. Maar diep in zijn hart leek hij altijd een flits van zilver te zien, vlak voor zijn ogen het op zouden geven. Darrins ademhaling ging snel, want hij wist niet waar zijn vader heen wilde.
'Misschien is het mijn fout wel dat ze in de duisternis is gevallen', mompelde Kili die zijn hoofd boog, 'Misschien waren mijn woorden wel hetgeen dat haar over de rand heen geduwd hadden en haar in vrije val de zwartheid in hebben gestuurd. Maar toen gaf ik daar nog geen waarde om. Ik had een koninkrijk te runnen en ik hield me altijd voor dat het zonder mijn zicht veel te moeilijk was om daar ook nog eens een getroebleerde persoon als zij bij te hebben. Maar ik hoorde de verhalen wel, natuurlijk. Over het zilveren mes dat in opdracht onschuldigen die schuldig waren bevonden martelde en doodde. Kali Ielgwanath, de beul.
Misschien had ik het kunnen stoppen. Zo erg ver van mijn grenzen speelden deze zaken zich niet af. Koning Thranduil likte zijn wonden en durfde om redenen die hij niet durfde uit te spreken ook niet tegen haar op te treden. Maar toen werd jouw moeder ziek en bande ik Ielgwanath, die daarvoor Gurthang heette, uit mijn gedachten.
Na de dood van je moeder nam ik je mee. Ik hield van haar, echt waar, en ik verloor haar lang voor haar tijd gekomen was, zoals ik daarvoor ook mijn grootvader, vader, oom, broer en moeder verloor.
En ik ging op zoek naar de erfenis van mijn vader. Een van de Zeven Ringen. En toen kwamen we hier aan, in deze afgelegen commune. Ik was altijd van plan geweest terug te trekken, maar de tijd was me voor. Ik ben te oud om te reizen, zoon. Kali Ielgwanath zal me van deze aardbodem wegblazen.'
Darrins stem klonk vreemd en afstandelijk. 'Zo kan u niet spreken, vader. Zo oud bent u nog niet en het monster zit gevangen.'
Kili glimlachte.
'Ik wil dat je je ogen opent en kijkt, jongen. Kali heeft een leger, dat haar zal zoeken en vinden. Als de Zwartste Nacht aangebroken is, zal Aulë's macht breken en kan ze ontsnappen en alles wat ze tegenkomt van haar pad vegen.' Hij vertelde hem niet van zijn visioenen, die zich de gehele tijd herhaalden en waarvan het lot niet kon beslissen welke nu werkelijkheid zou worden. In een ervan heerste er enkel duisternis en de zilveren schaduw die zich daarin bevond, op een stapel verminkte lichamen, brak uiteen tot duizenden scherven. Terwijl in de andere enkel licht aanwezig was en de donkere zilveren vlek verkruimeld werd tot er niets meer over bleef. Beide waren enkel unaniem, deze reis zou het einde van de Zilveren betekenen.
'Ik wil dat je wegtrekt, Darrin, mijn zoon. Neem de meest bekwamen mee en ga naar de Ijzerheuvels, waar je je verwanten om hulp kan vragen. Neem mijn zegel en dit.' Hij haalde de Ring van zijn vinger en bood hem zijn zoon aan. Deze sputterde hevig tegen, maar uiteindelijk overtuigde Kili hem toch.
'Een nieuw tijdperk staat op het punt te beginnen. Het zou een schande zijn als de lijn van Thrór hem niet zou meemaken.'
Kili draaide zich dan weg van zijn zoon en een traan biggelde over zijn wang toen deze vertrok.
Een nieuw tijdperk was in aantocht, dat was zeker. Daarom moest hij eerst de schaduw loslaten, zodat ze naar haar noodlot kon vliegen.

Reacties (6)

  • Schack

    Ik was Darrin eerlijk gezegd alweer helemaal vergeten... Erg, hè? Ik vraag me af of hij later nog terugkomt in het verhaal.
    Ah, dit is wel echt een van de mooiste hoofdstukken tot nu toe, vind ik... Ik vraag me af hoe een oude Kíli eruitziet.:Y)

    4 jaar geleden
  • Frerin

    awh kili! zijn zoon moet wel blijven leven!
    snel veder!

    4 jaar geleden
  • Glorfindel

    *hoopt op de tweede voorspelling van het licht* *hoopt dat het verschrompelde hart van de Balrog betekend dat aya terug goed word*


    Jij hebt echt wel een mooi verhaaltje voor jouw fanheid. Ik heb ook wel een interessante geschiedenis over hoe ik fan werd.

    4 jaar geleden
  • Glorfindel

    *hoopt op de tweede voorspelling van het licht* *hoopt dat het verschrompelde hart van de Balrog betekend dat aya terug goed word*


    Jij hebt echt wel een mooi verhaaltje voor jouw fanheid. Ik heb ook wel een interessante geschiedenis over hoe ik fan werd.

    4 jaar geleden
  • LynnBlack

    Awh zo'n zielig en machtig hoogdstukje tegelijk, bijna een van de beste zou ik zeggen! Maar awh Kilk serieus als ik ooit de keuze kreeg tussen blind worden of doof en zelfs doofstom zijn dan zou ik alsnog doofstom kiezen, ik zou er niet aan mogen denken nooit mijn vriend te kunnen zien, nooit je eigen kleren kunnen kiezen, je haar nooit zien, het ergste nooit je familie, je eigen kinderen zien... Ik heb zo ooit 1 uur verblind geweest nooit meer! Anyway ik hoop echt dat Kili's zoon overleefd!

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen