Foto bij Hunger in the suit

One Republic - Secrets

‘Mama!’
Licht verstoord keek Perrie, net zoals ik, omlaag. Daar stond Charlie in zijn pakje aan mijn hand te trekken. Ik glimlachte, keek even vlug naar Perrie en zag haar emotieloos naar het jongetje kijken. Niet boos, maar ook niet... verrast. Alsof ze het allang wist.
‘Sorry, Perrie,’ glimlachte ik verontschuldigend naar haar voordat ik me tot mijn zoontje richtte. ‘Wat is er, lieverd?’
‘Waar is papa nou?’
Ik fronste, realiseerde, en vormde een ‘o’ met mijn lippen.
‘Shit, sorry schat, hij is al weg! Wij zouden iets later vertrekken!’
Charlie fronste en zette een pruillip op. ‘Maar... maar... je zei dat ik met papa mee mocht?’
‘Ja, weet ik schat,’ ik veegde zijn haar uit zijn gezicht, ‘sorry. Maar als we aankomen zien we hem weer, oké?’
Charlie zei niks, maar knikte toen heel zachtjes. Ik drukte een kus op zijn slapen.

Onderweg zat ik met Charlie op schoot in de auto. Naast me zat Caroline en daarnaast Pablo. Terwijl die twee vrolijk met elkaar praatten en Charlie met open mond naar buiten zat te kijken, kon ik het niet helpen dat ik me ongemakkelijk begon te voelen. Nerveus zat ik een paar keer aan mijn haar, voordat Caroline een hand op mijn arm legde en me verzekerde dat ik er prima uitzag. Maar dat was het probleem niet eens.
We zouden dan wel niet bij de hoofdingang stoppen, waar de rode loper begon en aan weerszijden hekken zouden staan met daarachter fans en paparazzi, maar we zouden alsnog die aandacht krijgen. Volgens het plan gingen we via een andere weg de rode loper op, en die aandacht kregen we dan sowieso. Ik was eerst nog bang dat Charlie misschien weer in paniek zou raken, maar nu leek hij hartstikke rustig en nieuwsgierig. Ik hoopte dat ik me daarover geen zorgen hoefde te maken.
‘We zijn er...’ hoorde ik Caroline naast me zacht tegen zichzelf zeggen. Toen ik haar blik uit het raam aan Pablo’s kant volgde zag ik al het gebouw met de horde fans, tientallen camera’s en vooral het knalrode van de loper. Ik slikte.

We reden erlangs en maar weinig hadden het door. Tegen de tijd dat ze beseften dat er in die auto’s wel degelijk mensen zaten die ze kenden, waren we ze alweer voorbij.
Tien minuten later werd de deur naast me opengedaan, kroop Charlie van mijn schoot af en stapte ik daarna uit. Al meteen voelde ik Charlie’s handje naar de mijne reiken, en ik nam deze stevig vast.
‘Kom,’ glimlachte Caroline terwijl ze een hand op mijn rug legde en zo samen achter de rest aanliep. We waren nog steeds buiten maar gingen nu naar binnen, door een aantal gangen, en toen weer naar buiten. Mijn hart sprong in mijn keel toen ik recht tegen de horde fans aankeek. Ja, er waren een hek en een paar beveiligers tussen ons, maar dat betekende niet dat ik me niet nerveus voelde. Toen ik over hun hoofden keek zag ik de rode loper, alle camera’s, en tot mijn opluchting de jongens. Die gingen langzaam een paar van de camera’s af en gaven interviews.
Toen fans ons door begonnen te krijgen werd het rumoer luider. Ik keek naast me en zag Charlie een stap dichter naar me toe zetten. Ook al draaiden mensen zich om en staarden ze naar ons, of vooral, naar mij en Charlie, we liepen door de fans door, waartussen een pad met hekken was neergezet, en betraden zo de rode loper.
De plotselinge aandacht die op ons werd gericht viel over me heen. Ook al waren we met een bescheiden groepje, ik voelde me open en bloot en toen ik naar Charlie’s gezicht keek wist ik dat hij hetzelfde had. Hij keek omhoog en toen hij zag dat ik keek stak hij stilletjes zijn handen naar me uit. Ik boog omlaag, zover dat kon op mijn hakken en het jurkje, tilde Charlie bij zijn oksels op en zette hem op mijn heup.
‘Volgens mij wil Harry even gedag zeggen, Aibileen,’ zei Caroline en ze wees naar de jongens. Die waren naar ons omgedraaid, evenals Harry, die breed glimlachte en naar ons zwaaide. Ik zwaaide niet terug. Toen wenkte hij me, maar ook toen reageerde ik niet. Charlie’s armen waren zo strak om mijn nek geklemd en al het geluid om me heen was zoveel. Ik slikte moeilijk en keek omlaag.
‘Abs.’
Ik zag een paar voeten naast de mijne verschijnen en herkende de paar schoenen die vanochtend nog naast ons bed hadden gestaan. Hij legde een hand op de blote huid tussen mijn schouderbladen – ik had tenslotte een open rug – en wreef zachtjes met zijn duim heen en weer.
‘Gaat het?’
Ik keek op en glimlachte naar Harry. ‘Natuurlijk. Het is gewoon een beetje overweldigend allemaal. Luister, Charlie zei net dat ‘ie heel graag bij jou wilde zijn, maar ik weet niet of dat oké is?’
Harry haalde zijn schouders op en knikte. ‘Als hij dat wil dan regelen we dat. Wil je dat nog, Charlie?’
‘Harry, je moet terug naar je interview,’ klonk Paul’s stem, maar Harry stak zijn hand op. ‘Ik kom zo, Paul.’
‘Charlie?’ zei ik zacht, maar Charlie was te afgeleid, zijn wijde ogen die over de mensen om ons heen dwaalden.
‘Wil je met papa mee?’
Niks.
‘Jongen, wil je met mij mee?’
Toen pas schoten Charlie’s ogen naar zijn vader, voordat hij mijn nek losliet en zijn handen naar hem uitstak. Met een glimlach liet ik Harry Charlie van me overnemen.
‘Ik zie je zo weer, ja?’ Ik knikte. Harry drukte nog een kus op mijn wang.
Met mijn armen over elkaar geslagen keek ik met een kleine glimlach toe hoe Harry zich omdraaide, één arm onder Charlie’s billetjes hield en met de andere hand het haar uit zijn gezicht veegde terwijl hij tegen hem praatte. Het enige wat Charlie deed was zijn kleine vingers in Harry’s lange haar wikkelen. De minuten daarna zag ik hoe Charlie het middelpunt van het interview werd, de interviewer wiens ogen leken te schitteren – wat me wel een beetje zorgen baarde – en de jongens die verscheidene pogingen deden Charlie aan het lachen te maken. Ik zag Harry bijna zijn hoofd in zijn nek leggen om Charlie zelf ook aan te kunnen kijken terwijl hij zacht lachte, met een grijns van oor tot oor. Zijn blik dwaalde af en viel op mij. Zijn grijns verdween maar zijn glimlach bleef, en hij knipoogde. Ik lachte zacht en stak mijn hand op, voordat ik werd afgeleid door Lou, die onverstoorbaar tegen me begon te praten. Ondertussen hield ze wel vanuit een ooghoek de jongens in de gaten, net zoals ik dat deed.

Ook al liep ik met Lou en Lottie, het zusje van Louis die Lou assisteerde – ze wilde zelf ook make-upartiest worden – een beetje heen en weer over de loper, verscheidene mensen tegenkomend en af en toe de jongens passerend, voelde ik me toch licht ongemakkelijk. Ook al praatte ik ontspannen met mensen, ik kon de blikken van de fans langs de hekken niet missen. Ze keken me niet hatelijk aan, maar ook weer niet zo vrolijk. Ik wilde zo graag dat ze mij maar ook Charlie zouden accepteren.
‘Waar zijn ze?’
‘Wie?’
‘De jongens. En Charlie.’
Lou wees naar een punt achter me. ‘Daar... als je twijfelt – gewoon ertoe gaan, hoor. Het is ook gewoon jouw gezinnetje waar je misschien even mee wil praten.’
Mijn rode hoofd draaide ik terug naar een grijnzende Lou. ‘Sorry, Louise Teasdale? We zijn... geen gezin, hoor... Ik- nee...’
Het enige wat ik terug kreeg was gelach voordat ik me hoofdschuddend omdraaide en naar mijn zoontje en zijn vader liep. En ik liep, en ik kwam dichterbij, en het gevoel in mijn buik werd sterker en het bloed in mijn wangen versnelde en ik wilde hetzelfde doen met mijn looptempo maar ik droeg hakken én mensen mochten niks weten. Maar ik wilde zo graag mijn armen om zijn nek slaan, mijn vingers in zijn haren wikkelen die binnen een paar maanden mijn lengte in zouden kunnen halen, en zijn mond op de mijne drukken. Tong erbij, mijn lichaam tegen de zijne gedrukt, al zijn warmte mezelf laten overspoelen en mezelf aan de aanrakingen van zijn grote handen overgeven.
In plaats daarvan liep ik normaal, op een normaal tempo en met een normale uitdrukking naar het groepje toe, maar mijn hart bonkte en ik veegde onopvallend het laagje zweet op mijn bovenlip weg.
Harry had pas door dat ik erbij was gaan staan toen hij zijn hoofd opzij draaide en mijn gezicht zo dichtbij leek te zijn dat hij schrok, maar er kwam algauw een brede glimlach voor in de plaats. ‘Hey, Abs,’ glimlachte hij terwijl hij Charlie verplaatste naar zijn andere arm, terwijl ‘ie juist meer gefocust leek op Louis. De interviewer verplaatste zijn aandacht nu juist naar mij.
‘O, hallo! Aibileen Wright, was het toch?’
Ik glimlachte en hopte nerveus van het ene been op het andere. ‘Ja, dat klopt.’
‘Hoe gaat het?!’
Mijn blik schoot even opzij naar de andere jongens die me afwachtend aankeken. Ik voelde Harry’s hand héél even tussen mijn schouderbladen.
‘Prima, prima! Af en toe een beetje druk,’ nerveus lachte ik terwijl ik naar Charlie knikte, en de interviewer glimlachte, ‘maar het is ook leuk. Ik zou het niet anders willen.’ Naast me zag ik Harry glimlachen maar ik bleef angstvallig naar de interviewer kijken. Ik wilde niet dat er geruchten verspreid zouden worden, al dacht ik dat dat sowieso wel zou gebeuren. Vooral met Harry en de persconferentie, waarin hij ons verleden had verteld. En ik had gelijk over mijn vermoedens toen de interviewer zijn volgende vraag stelde.
‘En hoe gaat het tussen jou en Harry? Zijn er alweer gevoelens aan het opspelen?’
Ik zag hoe Paul zijn mond open wilde trekken, waarschijnlijk om te zeggen dat de vragen alleen over de documentaire mochten gaan, maar ik zag Harry ongezien gebaren dat het oké was, al was ik degene die antwoorden moest.
‘Eh, we... eh...’
‘Doen het rustig aan,’ maakte Harry mijn zin af terwijl hij even naar me keek, ‘op dit moment zijn we meer bezig met Charlie en Tristan en zijn we gewoon vrienden. We hebben nu andere dingen aan ons hoofd.’
De interviewer knikte meewarig, alsof hij het allemaal maar half geloofde, de camera naast hem die nog steeds op volle toeren draaide. En toen ik over Harry’s schouder naar de andere jongens keek zag ik Niall zachtjes gniffelen en Louis met zijn ogen rollen voordat hij me zag kijken. Een knipoog volgde. Ik fronste.
‘Mama, ik heb honger,’ zei Charlie plotseling terwijl de interviewer midden in een vraag zat. Ik lachte zacht, net zoals de anderen dat deden – de interviewer net zo hartelijk – voordat ik hem van Harry overnam. Ik wilde me omdraaien maar Harry pakte mijn bovenarm beet. Hij boog zijn gezicht naar mijn oor toe.
‘Ik weet niet wanneer je terugbent, maar als je het fijner vindt kun je ook al in het gebouw zelf wachten. Over een uurtje begint de documentaire en tot die tijd is het daar misschien wat fijner, wat rustiger.’
Ik glimlachte. ‘Maak je geen zorgen, Harry, ik red me wel. Jij nog succes met je vragen.’
Harry glimlachte, gaf me nog even een zacht kneepje en liet me toen los. Ik liet de band achter en ging zelf, met Charlie op mijn heup, op zoek naar een beveiliger die me de weg kon wijzen.
Een kwartier later zat ik in de zogeheten kantine van de bioscoop. Er waren gelukkig geen enkele bezoekers, alleen maar personeel en beveiligers en ieder ander die wat met de première van vandaag te maken had. Ik kon dus in alle rust wat eten voor Charlie en mezelf kopen en met hem aan een tafel zitten. Ik had wel het puntje van een grote servet in zijn kraag gestopt om zijn kleding schoon te houden.
Het was misschien niet heel aardig om te zeggen, maar ik vond het heerlijk hier zo rustig met Charlie te zitten. De aandacht van buiten was wel leuk maar niet voor lang. Vooral omdat het nu zoveel in de media stond. Ik wilde mezelf en Charlie daar zoveel van besparen. Harry ook, natuurlijk. Hij respecteerde elke keuze die ik maakte – als het hem verlaten maar niet was, maakte hij me ook eens duidelijk – en daar was ik heel blij om.
Over de duivel dan ook gesproken. Ik keek op door beweging vanuit mijn ooghoek en glimlachte toen ik Harry naar ons toe zag lopen. Ongegeneerd bekeek ik hem van top tot teen, hoe hij bewoog, hoe zijn haar niet meer meedeinde maar juist mee zwaaide en hoe de neuzen van zijn schoenen bij elke stap licht naar binnen stonden.
‘Wat zit jij te kijken,’ lachte Harry toen hij naast ons stond. Ik lachte zacht en haalde mijn schouders op. ‘Nou en.’
‘Is het lekker, kanjer?’ Harry gaf Charlie een aai over zijn bol, die alleen maar kon knikken. Zijn vader glimlachte daarop en keek even naar mij. Ik fronste toen hij niks zei maar me alleen maar bekeek.
‘Wat zit jij te kijken,’ herhaalde ik zijn woorden met opgetrokken wenkbrauwen. Hij trok alleen maar zijn wenkbrauwen op voordat hij op de stoel naast me ging zitten. Hij boog zich naar me toe, een elleboog op de tafel, en fluisterde, alleen voor mij om te horen: ‘Het verbaast me gewoon hoe mooi je wel niet bent. Ik had wel verwacht dat je er prachtig uit zou zien, maar zo... gewoon... zó sexy.’ Dat laatste kwam er abnormaal laag uit. Ik verslikte me en hoestte luid.
Shush, Harry,’ kuchte ik rood aangelopen maar wel met een onmisbare lach terwijl ik hem een stomp op zijn bovenarm gaf. Hij lachte alleen maar luid, zijn hand die stiekem op mijn onderrug kwam te liggen. Ik moest maar hopen dat de twee personeelsleden achter de bar het niet zouden zien.
'Je moet terug, Harry. Je hebt vast nog wel wat interviews te doen... O! En je mag je fans niet teleurstellen! Ze willen vast met je op de foto!' Terwijl ik dit zei bleef Harry maar kreunen terwijl hij zijn voorhoofd op mijn schouder liet leunen.
'Harry,' grijnsde ik terwijl ik hem wegduwde, 'ga.'
'Maar ik wil niet,' jammerde Harry terwijl hij van mij naar Charlie keek, 'ik vind het hier veel leuker.'
'Quit being a baby,' mompelde ik geamuseerd terwijl ik zijn kaak vastgreep en mijn blik in zijn ogen boorde, 'er kan er daarvan hier maar één zijn. En dat is je zoontje.'
Harry bleef me aankijken voordat hij na een paar seconden geamuseerd glimlachte.
'Alright, boss. Ik zie je zo... Ik wil dat jullie naast mij zitten zometeen.'
'O, we gaan 'm ook echt kijken?'
Harry was al opgestaan en keek fronsend op me neer. 'Ja, waarom niet?'
Ik haalde mijn schouders op. 'Nou, het is volgens mij algemeen bekend dat beroemdheden vaak wel op de premiere komen maar er via de achteruitgang weer uitgaan... dat had ik ergens gelezen.'
'Nou, Abs,' Harry draaide zich volledig naar me toe, 'voor mijn part doet iedereen dat hier - maar wij niet. Jullie hebben 'm nog niet gezien en ik zou dat wel graag willen... Het is belangrijk voor me.'
'Is het niet te... persoonlijk? Je weet wel, voor...' Ik knikte naar Charlie. Harry haalde zijn schouders op. 'Volgens mij niet. En zo ja, dan vraag ik wel aan Lou of ze met hem alvast terug wil gaan. Dat vindt hij vast niet erg, aangezien Lux daar ook nog is. En Lou heeft de film al twee keer gezien.'
Ik glimlachte. 'Oké.'
Harry glimlachte ook. Zijn vingers streken even langs mijn gezicht en stopten toen een plukje haar achter mijn oor. Toen gingen ze naar mijn lippen, waar hij met zijn duim op mijn onderlip drukte. Ik sloot mijn ogen voor even.


Het volgende hoofdstuk wordt leuk, I promise:)heeft te maken met wat er allemaal in de documentaire is gezegd;)
En ik heb gezien dat we ook weer door zijn naar ronde 4!:)supergaaf!
Als je dat wilt kun je nu deze week elke dag stemmen door te reageren met #5:)
Ik hoop dat komende week een leuke voor jullie wordt! Ikzelf doe mee met de Stand Up To Cancer wedstrijd en kruis mijn vingers... haha :') wie van jullie nog meer?

Reacties (2)

  • AngelicPower

    snel verder!!(Y)

    4 jaar geleden
  • Manonxxx

    Haar gedachtes zijn zo leuk.
    Well done,
    Ik ben van de week langs de deuren geweest, voor hef kanker fonds.

    (: xx

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen